ครูอ้อยอายุมากขึ้น  มีความสุขกับการนอนพักผ่อนแล้วล่ะค่ะ  ร่างกายของครูอ้อยได้พักจริงๆค่ะ   แต่จิตใจของครูอ้อยไม่ได้พักเลย  คิดครุ่นตลอดเวลา  เรื่องงาน  เพราะงานมากจนไม่มีเวลาทำงานให้ครบถ้วนเลย

*****

มันคือ  เวลาได้หายไป...ทั้งๆที่เวลา มีวันละ 24 ชั่วโมงเหมือนกันทุกวันและทุกคน

*****

ในแต่ละวัน  ครูอ้อยจะทำงานหลัก คือการสอนหนังสือ ครูอ้อยสนุกกับสอนนักเรียนมากๆ ระยะนี้ นักเรียน ดื้อและซน และไม่สนใจการเรียนเลย  ครูอ้อยจึงค่อนข้างเครียดกับการสอนนักเรียน  ทั้งให้รู้  ให้ทำ   และมีความคิด

*****

ครูอ้อยสอนมากในแต่ละวัน  น้อยใจที่ครูบางท่านมีเวลาสอนน้อย  และมีเวลาทำงานอย่างอื่นที่ได้รับมอบหมาย  แต่ตรงกันข้าม  ครูอ้อยสอนมาก  และมีงานอื่นมาก แต่...ไม่มีเวลาให้ทำงานเหล่านั้นเลย

*****

ครูอ้อย จึงเรียกร้องว่า...เวลาที่ัรัก...มาหาฉันบ้างและแล้ว  ครูอ้อยก็พบกับกลุ่มคำเหล่านี้

*****

*****

ครูอ้อยเริ่มสบายใจ  เพราะ....ในแต่ละวัน  ครูอ้อย รู้จัก และ ใช้เวลาในการทำงานได้ครบทุกเวลา...ที่สำคัญได้พักผ่อนร่างกายด้วย

*****

ครูอ้อย ใช้เวลาในแต่ละวัน คุ้มค่าจริงๆค่ะ....แบบไม่เรียกหาเวลาแล้วค่ะ