อ่านมาถึงการเดินทางของท่านอาจารย์ประมวลที่เคลื่อนมาถึงแม่น้ำคงคา ตลอดการเดินทางของท่านทำให้หนูนึกถึงรถสองแถวอบอุ่นทัวร์ตอนที่ไปกับครู แต่พอสายตาไปชนกับคำว่า

“แม่น้ำคงคา”

ภาพอินเดียในอีเมลล์ที่เพื่อนส่งมาให้ก็ปรากฏขึ้นมา เป็นสภาพแม่น้ำที่มี ศพขึ้นอึด มีนกบินมาโฉบจิกกิน ผู้คนลงอาบน้ำ สภาพกองไฟที่กำลังไหม้ร่างกายของผู้วายชนม์  ภาพปรากฏก็รู้สึกสะเทือนใจเจ้าค่ะ

เดี๋ยวหนูก็คงไม่ต่างจากศพเหล่านั้น แต่ก็ยังเหนียวแน่นกับความยึดมั่นถือมั่นในตนเอง เป็นสิ่งที่เห็นแล้วย้ำกับตนเองว่า “ขัดเกลานะ ขัดเกลาจนละมันให้ได้”

ระลึกซ้อนขึ้นมาถึงเทศน์ของหลวงปู่ที่เอ่ยถึงอินเดียว่า “มีทุกอย่าง พระพุทธเจ้าทุกพระองค์ท่านก็ถือกำเนิด ณ ที่นี้”

นึกขึ้นมากับตนเองว่า “มิน่าเล่าถึงมีนักแสวงบุญหมั่นเพียรจาริกบุญในเส้นทางนี้”

แม่น้ำคงคา อีกแว๊บที่ระลึกถึงก็คือ ครูเคยเปรียบแม่น้ำคงคาว่า เป็นที่รองรับทุกสิ่งอย่าง ทั้งน้ำทิพย์ เถ้าถ่าน ศพ เป็นภาพสะท้อนของจิตใจอันกว้างงดงาม

กับเพียงถ้อยคำเดียวที่จิตใจสะท้อนออกมา “แม่น้ำคงคง”