การจะเตือนใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย ต้อง...

 

พี่สาวเปรยว่าอยากให้เตือนหลาน (ลูกพี่สาว) ในบางเรื่อง ด้วยสีหน้าอมทุกข์ ไม่มีรอยยิ้มเลย


ถามพี่สาวว่า ทำไมไม่เตือนลูกเอง พี่บอกว่าเตือนแล้ว หลานไม่เถียงแต่ทำเหมือนเดิม คนเป็นแม่ก็ได้แต่หนักใจ...

 

นิ่งคิดว่า แล้วเราซึ่งเป็นน้า เตือนหลาน เขาจะฟังไหม?

การจะเตือน/สอนใคร ไม่ใช่จะสุ่มสี่สุ่มห้าทำได้ตามใจ หลานก็โตเกินวัยรุ่นแล้ว ทุกคนมีความคิด มีความฝัน และมีข้อจำกัดของตัวเอง แล้วเราเป็นที่เชื่อถือยอมรับของหลานหรือเปล่า (ก็ไม่รู้) จะเตือนเขาได้ล่ะหรือ?

 

คิดต่อไปว่า...

การจะเตือนใครสักคนไม่ ใช่เรื่องง่ายๆเลย ต้องดูกาลเทศะ ประกอบกับพรหมวิหารสี่จริงๆ นั่นคือ ต้องมี "เมตตากรุณา" อยากให้เขามีความสุข พ้้นทุกข์ ใช้ "มุทิตา" ยอมรับยินดีในสิ่งที่เป็นตัวตนของเขา และท้ายที่สุดก็ต้องวาง "อุเบกขา" เมื่อเขาไม่รับฟังหรือแม้จะรับฟังแล้วทำหรือไม่ทำก็ตาม...ให้ได้ด้วย

 

บอกพี่สาวว่า...

มีโอกาสจะค่อยๆเตือนหลานให้ ระหว่างนี้ในฐานะ "แม่" พี่่ก็ต้องศึกษาและใช้ธรรมะ "พรหมวิหารสี่" ให้เต็มที่ และสิ่งที่ดีและมีค่าที่สุดของความเป็นพ่อแม่ก็คือ อย่าลืมทำให้ลูกรู้ด้วยว่า

 

"พ่อแม่รักเขาที่สุดพร้อมที่อยู่ข้างๆเขาไม่ว่าเขาจะทำอะไร"  เหมือนที่แม่เราเคยทำให้เรารู้สึกไงล่ะ

 

คราวนี้พี่สาวยิ้มอยู่นาน...เธอพูดปนหัวเราะเสียงดังเชียว

 

"...จริงด้วยนะ เรานี่โง่จริง มีตัวอย่างแล้ว ไม่ยักเอามาใช้นี่นา..."