วันพุธ ที่ 22 สิงหาคม 2555
กราบสวัสดีค่ะครู
เช้านี้ตื่นขึ้นมา สำรวจไปที่ข้างในตนเอง เหมือนจะล้า ๆ ออกไปวิ่งรีเซทตนเอง ทำดีท๊อก อาบน้ำ ขึ้นไปทำวัตรเช้าที่ห้องพระ แล้วก็ไปทำงาน เหมือนสมองหนูมีอาการเบลอ ๆ นึกทึ่งกับตนเองและชื่นชมครูมาก ครูทำได้ยังไงเดินทางไปด้วย ทำงานไปด้วย หนูนั้นยอมรับเลยค่ะว่า “หมดสภาพ” ตอนเช้ามีประชุมคณะทำงานจัดงานเกษียณ ตอนแรกก็นึกว่าไม่เกี่ยว ทราบทีหลังว่า ได้รับมอบหมายให้ออกแบบสูจิบัตร หรือกำหนดการที่ตั้งโต๊ะ ก็เลยต้องเข้าไปฟัง แต่เป็นการฟังที่แทบไม่ได้เสนออะไรนักคะ เมื่อเช้าเห็น SMS ครูส่งมาชวนไปงาน KM พฤ-ศ ใจอยากไป แล้วก็มานั่งทบทวน งานประชุมวันพฤหัส ถ้าไม่มีหนูจะเกิดอะไรขึ้น ส่วนวันศุกร์นั้นไม่น่าห่วงเป็นวานประเมินความเสี่ยงที่ไม่เกี่ยวนัก แต่วันพฤหัสบดี หนูเป็นคนนัดและติดตามงานรวมถึงรายงานความคืบหน้า จะฝากใครก็ไม่ได้เพราะแต่ละท่านก็มีประชุมงานอื่น ๆ
สภาพจำยอมกับตนเองค่ะครู ที่ยอมรับว่า สอบไม่ผ่าน ถ้าหนูสอบผ่านหนูคิดเอาเองว่า ต้องติดตามไปเรียนรู้กับครูได้อย่างไร้เงื่อนไข
ตอนแรกหนูคิดว่า หนูไปช่วยครู แต่ mail ฉบับล่าสุดจากครู ทำให้หนูได้คิด ไม่ใช่หนูไปช่วยครู แต่ครูกำลังช่วยหนูต่างหาก ช่วยโดยให้โอกาสในการฝึกฝน โดยใช้หน้าที่ต่าง ๆ ที่ได้รับมอบหมาย เป็นเครื่องมือขัดเกลา แล้วหนูก็เจริญขึ้นเพราะโจทย์ที่ครูให้มา ทั้งทำสำเร็จบ้าง ไม่สำเร็จบ้าง แต่ก็พอได้เห็นการเรียนรู้ในตนเอง
ตกเย็นว่าจะไปเซ็นทรัลดูกระเป๋าให้ครู แต่ก็ไม่ได้ไปค่ะ เข้าบ้าน หลับสลบ ไม่ได้วิ่ง ไม่ได้ทำวัตรเย็น น่ากลัวจังเลย ตรงนี้ในความรู้สึกของหนู นี่คือ ภาพสะท้อนของความล้มเหลวทั้งชีวิตที่ผ่านมาของหนูเจ้าค่ะครู หนูกลัวที่จะเขียนบันทึกนี้มาก เพราะหนูตั้งใจมั่นจะรักษาข้อวัตร แต่แล้วมันก็ยังล้มแล้วล้มอีก ผิดศีลข้อ 4 และ 5 แต่ก็ไม่ได้หมายถึงว่าหนูจะเลิกทำเจ้าค่ะ หนูก็จะดันตายไปแบบนี้แหละ เขียนช้าก็จะเขียน ทำไงก็มันพลาดไปแล้ว ก็หนูทุกข์แล้วมันทนไม่ได้ เพราะหนูยังมี “ฉัน” ก็ต้องพยายามต่อไป เราไม่ได้เรียนรู้ความสำเร็จใช่ไหมเจ้าค่ะครู
เหมือนหนูกำลังเรียนรู้ความล้มเหลว เพื่อที่จะไม่ล้มเหลวอีก
หนูยังหาคำตอบให้ตนเองอยู่ว่า ทำอย่างไร ถึงจะเพิ่มความมั่นคงในข้อวัตรตนเองให้ได้ เจ้าค่ะ
คะแนนเต็ม 10 วันนี้ให้ 4 เจ้าค่ะ บันทึกก็ช้าข้อวัตรช่วงเย็นพลาดหมดเจ้าค่ะ
