เลียบเลาะตู้หนังสือนายแผ่นดิน (๗) : เรื่องเล่าในโลกลวงตา

(1)

ในห้วงเทศกาลเข้าพรรษา ผมได้ทำในสิ่งที่รักอยู่หลายอย่าง อย่างน้อยก็ได้กลับบ้านไปหาแม่ และนั่งๆ นอนๆ อ่านหนังสือไปเรื่อยๆ

ผมเชื่อว่ามนุษย์ล้วนแสวงหาวิธีการของการบำบัดเยียวตาตนเอง จะโดยการพาตัวเองฝังตัวกับวิธีการนั้นๆ โดยตรง หรือไม่ก็เรียนรู้ หรือสัมผัสผ่านประสบการณ์คนอื่น ซึ่งอาจปรากฏรูปรอยในมิติต่างๆ สุดแท้แต่ใครจะพึงใจสัมผัสและเรียนรู้

การอ่านหนังสือ คือวิธีการหนึ่งที่ผมไม่เคยลังเล หรือละข้ามที่จะหยิบจับมาบำบัดเยียวยาตัวเอง

การอ่านหนังสือ ถือเป็นวิธีการ หรือกระบวนการของการหนุนเสริมเติมพลังให้กับตัวเองอย่างมหัศจรรย์ คล้ายกับเราได้ท่องเล่นในดินแดนใดซักแห่ง คล้ายกับกำลังเดินเล่น นอนเล่น หรือแม้แต่วิ่งเล่นในสวนที่ดารดาษไปด้วยแมกไม้นานาพันธุ์ หรือแม้แต่การท่องทะยานไปกับเรื่องราวหลากสีสัน ที่มีทั้งตื่นเต้น สนุก เร้าใจ สะทก สะท้าน...

ครับ, สำหรับผมแล้ว การอ่านหนังสือ คือการพาตัวเองไปฝังตัวในสวนอักษรของผู้อื่น –สวนอักษรที่หลากล้นไปด้วยประเด็นชวนขบคิด

บางห้วงผมก็ขบคิดตามเรื่องราวของผู้เขียน ขณะที่บางห้วง ผมก็ขบคิดย้อนกลับมาสู่ตัวเอง ประหนึ่ง “ดูละคร ย้อนดูตัวเอง”

(2)

วันแม่ที่เพิ่งผ่านพ้นไป ภายหลังภารกิจนานาประการสร่างซาลง ผมถือโอกาสอ่านหนังสืออย่างที่ใจหลงรัก และในความเป็นจริง มันก็นานมากโขที่ผมไม่ได้อ่านหนังสือจบเป็นเล่ม มีแต่อ่านแบบครึ่งๆ กลางๆ หรือไม่ก็ซื้อมาเก็บไว้ –กองไว้ และเสพสัมผัสหนังสือเหล่านั้นทางสายตาไปพรางๆ

(3)

หนังสือเล่มล่าสุดที่ผมหยิบจับมาอ่านจนจบก็คือ “เรื่องเล่าในโลกลวงตา” ของคุณพิเชษฐ์ศักดิ์ โพธิ์พยัคฆ์

หนังสือเล่มนี้ เป็นนวนิยายขนาดสั้น รูปเล่มไม่ใหญ่โต ขนาดพอเหมาะพอมือ สะดวกต่อการพกพาขึ้นเหนือล่องใต้ ซึ่งจัดพิมพ์และเผยแพร่โดยสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) ขนาดความยาว 143 หน้า ราคา 120 บาท

(4)

แน่นอนครับ, ทุกๆ ครั้งที่อ่านหนังสือ หากมีเวลาพอ หรือมีอุปกรณ์ติดไม้ติดมือ ผมจะบันทึกวาทกรรม คำคม หรือประโยคที่ “โดนใจ” ผมไว้เสมอ เพราะนั่นคือสุนทรียะของการเสพวรรณกรรมที่ผมหลงรักอย่างเป็นที่สุด

พอวันเวลาผ่านไป บางครั้งผมก็จัดกระทำกับวาทกรรมเหล่านั้น โดยนำมาจัดพิมพ์เผยแพร่แจกจ่ายนิสิตให้ได้ผ่าน เป็นการนำโลกและชีวิตในอีกมุมหนึ่งมาเล่าสู่กันฟัง เพื่อให้นิสิตได้เรียนรู้โลกและชีวิตด้วยวิธีการลัดในอีกแขนงหนึ่ง

“เรื่องเล่าในโลกลวงตา” ก็เช่นกัน-

ผมอ่านอย่างตื่นระทึก เรื่องราวของเด็กหนุ่มที่สูญเสียคนของความรักไปเพราะโดนงูร้ายกัด กระทั่งผูกใจเจ็บออกตามล่าบรรดางูทั้งปวง ด้วยหมายใจจะ “ล้างแค้น” ซึ่งผมไม่รู้หรอกว่า เหตุการณ์เช่นนั้นดำเนินไปจริง หรือเป็นเพียงบทรำพึงรำพันกับตัวเองเฉกเช่นคนฟั่นเฟือน ซึ่งผมรู้แต่เพียงว่า นวนิยายเล่มนี้ ไม่ธรรมดา อ่านแล้วชวนติดตาม มีกลิ่นอายของท้องถิ่นและภูมิปัญญา หรือคติชนที่น่าสนใจ

(5)

จากนี้ไป คือถ้อยคำ วาทกรรม ประโยค หรือแม้แต่รูปคำที่ผมบันทึกไว้ในสมุดส่วนตัว ซึ่งทั้งปวงนั้น ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวที่โลดแล่นอยู่ในนวนิยายเรื่อง “เรื่องเล่าในโลกลวงตา” ของคุณพิเชษฐ์ศักดิ์ โพธิ์พยัคฆ์

การสิ้นลมหายใจไม่อาจขวางกั้นความรุ่งโรจน์ของดวงวิญญาณได้ วิญญาณดีงาม จะพรั่งพราวดั่งดาวประกายพรึก คนต้องมีปณิธานคงมั่นดั่งแสงดาวเหนือที่ไม่เคยเปลี่ยนตำแหน่งตลอดห้วงราตรี

สิ่งผิดถูกอาจไม่มีอยู่จริง โลกดำรงอยู่ด้วยการเกื้อกูลกัน ทำลายสิ่งหนึ่ง เพื่อสร้างอีกสิ่งหนึ่งขึ้นมาบนโลก

มนุษย์คือสิ่งกระจ้อยร่อย หาได้มีความสามารถไปกำหนดกฎเกณฑ์ทุกสิ่งได้ตามใจชอบไม่ ชีวิตบ้านป่านั้นขาดแคลนเป็นเรื่องปกติ มากมีพิษภัยต้องผจญ พ่อแม่บอกว่า ความขาดแคลนเป็นโอกาสที่เราจะได้ฝึกตน ถ้ามีล้นเกินย่อมเป็นไปได้ที่จะหลงระเริง จนคิดว่าตนสามารถควบคุมธรรมชาติ ทำทุกสิ่งได้ดังใจหวัง

ความพ่ายแพ้ทางร่างกายกับจิตใจเป็นคนละเรื่องกัน ในทางร่างกายเราอาจแพ้หมดรูป ขณะดวงใจยังเปี่ยมไฟการต่อสู้ การที่ไฟในใจยังลุกโชนนี่แหละ จะทำให้เราพบชัยชนะได้ในวันหนึ่ง หากชีวิตไม่ดับสิ้นไปเสียก่อน

เราไม่จำเป็นต้องเล่าทุกสิ่งที่ประสบให้คนฟังหรอก เพียงรำลึกอยู่ภายในตน ทั้งต้องคำนึงถึงในแง่งดงามด้วย เปล่าประโยชน์จะคิดถึงในแง่มุมอื่น หากไม่เอามาเตือนตนให้เดินเข้าหาความงามของชีวิต ลมหายใจเรานั้นแสนสั้น แค่หนึ่งเฮือกต่อไป ชีวิตก็อาจไม่หลงเหลือ

โลกมอบบางสิ่ง และเรียกเอาบางสิ่งคืนกลับเสมอ ใครจักครอบครองทุกสิ่งเสียทั้งหมด หากหวังเดินอยู่บนดินแดนความสุข ต้องรู้ว่าควรละวางสิ่งใด และควรเก็บสิ่งใดไว้ในอ้อมอก

(6)

ครับ, นี่คือส่วนหนึ่งรูปคำ หรือเรื่องราวอันหลากหลาย ที่ผมอ่านแล้วสามารถบำบัดบาดแผลชีวิตตนเอง และฉุกคิดเป็นพลังในตัวตน พร้อมกับการยิ้มทักกับโลกและชีวิตของวันนี้ -