ระหว่างขากลับจากซื้อของคุยกันกับแม่กุลถึงการได้รับโอกาสและกำลังใจจากครูเสมอ ๆ ทำให้มีกำลังใจหนักแน่นในการมาภาวนาที่นี่ และทราบว่าครูดึงกัลยาณมิตรคนอื่น ๆ ซึ่งแม่กุลท่านก็บอกว่า “รวมถึงแม่ด้วย”

การให้โอกาสของครูทำให้ จิตใจหนูสบายขึ้น ทุกข์สั้นลง

ยิ่งระลึกถึงงานครู ยิ่งทราบว่าครูเหนื่อย

เมื่อไหร่ที่หนูเหนื่อยกับการทำงาน กับการทำสิ่งต่าง ๆ

พอระลึกถึงครูมันจะสอนตนเองว่า

“เห็นไหมว่า ครูบาอาจารย์พาเดินมาทางนี้แล้วก็ได้ผล เราก็อดทนเอา เหนื่อยไม่ถึงขี้เล็บครู”

ใจสบาย เบิกบานเป็นมากขึ้นเพราะการได้รับโอกาส

ดังนั้นหนูต้องฝึกฝนให้โอกาสตนเองในการตั้งสติ เพื่อเจริญใน ทาน ศีลภาวนา