วันเสาร์ ที่ 18 สิงหาคม 2555
กราบสวัสดีค่ะครู
เช้านี้ตื่นขึ้นมาในท่าขัดสมาธิแล้วหงายหลังหลับ ตีสี่แม่โทรมาถามว่า “ถึงไหน” ผิดศีลข้อ 4 บอกแม่ว่าจะกลับกลางคืนแต่หลับไปเลยได้กลับเช้า ตื่นขึ้นมาบอกตนเองว่า ต้องกลับไปเผ้าถุงและปลอกหมอนที่บ้าน แต่ต้องวิ่งและทำวัตรเช้าก่อน จึงออกไปวิ่ง แล้วค่อยมาอาบน้ำทำวัตรเช้า ระลึกขึ้นได้ว่า ยังหาซื้อเสื้อขาวให้น้องไม่ได้ จึงวิ่งไปที่ตลาดเทศบาลขอนแก่นเพราะเขาเปิดเช้าเจ้าค่ะ เลือกเสื้อที่เล็กที่สุด แล้วก็ขับกลับบ้าน แต่ก็ไม่ทันจังหันที่วัดพี่ชายบวช พี่สาวอยากให้อยู่เฝ้าบ้าน เพื่อที่ท่านจะได้ไปขุดมัน ใจหนูระลึกว่า “หนูพลาดตั้งแต่ถูกจิตหลอกให้เดินทางผิดวัน จะไม่ให้พลาดดื้อกับครูอีก”
ครูเคยทำให้ดูว่าไม่มีสิ่งใดดีไปกว่าการภาวนาและรักษาสัจจะ จึงน้อมนำมาปฏิบัติกับตนอดทนกันสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างนอบน้อมเจ้าค่ะ
ขับมากว่าจะมาถึงยโสธรก็คล้อยบ่าย ใจมันกังวลสลับแต่ก็เห็นใจตนเองที่ยอมรับมากขึ้นเจ้าค่ะ ระลึกบอกตนเอง “ผิดก็เอาใหม่ มันยังโง่อยู่” ส่งข้อความหาครู พอครูโทรบอกว่าให้แวะรับ “รู้สึกดีใจมาก” เป็นสัญลักษณ์ของการให้โอกาสและให้อภัย ตอนที่ครูวางสายไปใจร้องว่า “ครูน่ารักที่สุดเลย” แม้สักพักครูจะโทรมาเปลี่ยนแปลงแต่ก็ไม่ปรากฏความเสียใจเจ้าค่ะ เป็นความเชื่อมันในครู ศรัทธาปรากฏแน่นชัดขึ้นกับตนเอง หนูรู้ลึกล้ากับตนเองอาจจะด้วยเดินทางไกลตั้งแต่เมื่อวาน ผนวกกับอาการเริ่มจะเป็นประจำเดือน ได้เรียนรู้ทุกข์ของสตรี
พอได้โอกาสเข้าไปกราบหลวงปู่ “เห็นท่านมีใบหน้าซีด” พ่อน้อยกับแม่กุลบอกว่า “ท่านไม่ได้พัก”
พอกราบท่านเสร็จ เราจึงชวนกันออกมาหาครูเจ้าค่ะ แล้วครูก็ให้โอกาส
ไปซื้อของกับแม่กุลและน้องภัส ตอนแรกแม่กุลว่าจะไม่ไปแต่เปลี่ยนใจแต่ขอทานข้าวก่อนเพราะหิวข้าว จึงตัดสินใจรอ พออยู่สามคนการทำหน้าที่ดูจะลงตัวแม้จะรับรู้กับตนเองว่า “หนูเดี้ยง” ก็อดทนเพราะครูก็
“ไม่เคยเป็นทุกข์ให้เห็น”
ซื้อเสร็จกลับมาวัด ครูชี้ว่า “ใช้เวลานาน” จิตชั่วๆหนูทันทีอ้างว่าแม่ช้า มันรวดเร็วจริง ๆเจ้าค่ะ ศีลข้อ 1 และ 4 ด่างพร้อย ทั้งๆที่ท่านก็ช่วยได้มาก แต่จิตใจหนูไม่รู้จักการปกป้อง
พอมาถึงแวะส่งแม่กุล แล้วเตรียมอาหาร มีภัส น้องบิ๋มและกอมาช่วยด้วย ใจหนูรู้สึกเบิกบานเมื่อมีน้อง ๆ เข้ามาเจ้าค่ะ อาจจะด้วยความใสๆของการเรียนรู้ของเขาและสอนง่าย เสร็จงานครูพาเข้ามาจัดแจงที่ภาวนาทำความสะอาดกุฏิ กางเต้น เตรียมที่นอนให้อุบาสิกาน้อย
การได้มาถึงวัดแม้กายจะเหนื่อย แต่ก็รู้สึกเหมือนการได้พักกับตนเองค่ะครู หนูก็ไม่ทราบว่าอยู่ไร แต่รู้สึกเช่นนนี้จริง ๆ มีพลังทำสิ่งต่าง ๆ มาขึ้นเจอครูเห็นครู ให้เห็นกำลังใจ ตั้งใจว่าจะต้องฝึกให้ได้
“ไม่ดื้อกับครู เพราะมีครูถึงมีวันนี้”
ตกเย็นออกมาทำวัตรเย็นแล้วก็เข้าไปข้างในแม่กุลกับน้องภัสทำขันขอขมาและหนูช่วยได้นิดหน่อยจึงออกมาเดินจงกรมแล้วเข้ามาในเต้น จัดที่ทางพิมพ์งานในเต้นท์ยังไม่ค่อยลงตัวกับตนเอง แต่ก็ชอบใจการนอนเต้นครั้งแรกเจ้าคะ หลับได้พักกับตนเองตื่นขึ้นมาตีสองกว่าส่งการบ้างขึ้น G2K เจ้าค่ะ เหมือนรักษากิจวัตรไว้ได้แต่ก็ยังต้องรักษาต่อไปเต็ม 10 ให้ได้ 7 เพราะตอนถอดบทเรียนมีอาการเพลียง่วงเจ้าค่ะ
