แม่หรือว่าผู้หญิงที่แต่งงานแล้วให้กำเนิดลูก และลูกก็จะเรียกผู้หญิงคนนั้นว่า"แม่"
มีบทประพันธ์แปลเกี่ยวกับความรักของแม่ของพระราชธรรมนิเทศ ไว้ดังนี้
"ในโลกอันหนาวทรวงลวงหลอกนี้
ช่างไม่มีธารรักอันศักดิ์สิทธิ์
ที่ซึมซาบดื่มด่ำอมฤต
เหมือนในจิตของแม่รักแท้จริง"
ความรักของแม่ที่มีต่อลูก...
ความรักของแม่ที่มีต่อลูกนั้นคงไม่มีอะไรมาเปรียบได้ เพราะแม่มีบุญคุณกับชีวิตลูกมาก เป็นผู้ที่ทำให้เราเกิดมามีชีวิต และแม่ก็ยังมีความรักความผูกพันให้กับลูกและคอยเสียสละให้กับลูกทุกอย่าง ลูกอยากได้อะไรแม่ก็หามาให้ เมื่อลูกหิวแม่ก็ยอมอดเพื่อให้ลูกได้อิ่ม ลูกไม่รู้อะไรแม่ก็คอยอบรมสั่งสอน ถึงแม้บางครั้งเราอาจจะถูกตีบ้าง แต่ทั้งหมดนั้นคืออยากให้เราเป็นคนดีของพ่อ แม่ และเป็นคนดีของสังคม
ความรักของแม่
ถึงแม้ว่า แม่จะรู้ว่าการคลอดลูกแต่ละครั้งจะเป็นช่วงที่เจ็บปวดร่างกายและอันตรายถึงชีวิตที่สุด แต่ด้วยความรักของแม่ที่มีต่อลูกยิ่งใหญ่เหลือเกิน จึงทำให้แม้จะเจ็บปวดร่างกายมากเท่าใด หรือแม้จะมีอันตรายถึงชีวิตเพียงไร แม่ย่อมยินดีที่จะให้ลูกน้อยของแม่เกิดขึ้นมา และไม่เพียงเท่านั้น แม่ยังปรารถนาให้ลูกของตนได้เกิดมาด้วยความสมบูรณ์ทั้งร่างกายและจิตใจ เพื่อให้ลูกของแม่ได้มีชีวิตอย่างมีความสุขสมบูรณ์
ความเป็นแม่คือ การเป็นผู้ให้
แม่...ผู้ให้กำเนิด
แม่...ผู้ให้ชีวิต
แม่...ผู้บำรุงเลี้ยง
แม่...ผู้มีอุปการคุณต่อศาสนาและผืนแผ่นดิน
ความเป็นแม่คือ การเป็นผู้ให้ ความเป็นลูกคือ การตอบแทนคุณ
ขอเป็น กำลังใจ ให้กับ คุณภัทรา นะคะ