บทเพลงพื้นบ้านกล่อมเด็กของย่า

(ภาษาถิ่นเจ๊ะเห)

กือแ้ฉ้ง กือแฉ้ง

คางคาวป๊ากแหว่ง

อุ้มโล๋กไป๋ดู๋

ซือดุดขี้หมูล่อมลงป๋ากแต๊ก

ซือดุดหญ้าแพรกแตกเสียทำเนาไม่ใช่การเราการพ่อกือเพรา

 คำแปล

กือแ้ฉ้ง หมายถึง คงเป็นคำสร้อย

คางคาว หมายถึง ค้าวคาว

ป๊ากแหว่ง หมายถีง ปากแหว่ง คงสร้างเรื่องว่าเป็นอุบัติเหตุ

โล๋ก หมายถึง ลูก

ไป๋ดู๋ หมายถีง ไปดู

ซือดุด หมาบถึง สะดุด แสดงว่า จณะนั้นคงเลี้ยงสัตว์แบบไม่ใช้คอดปล่อยให้เกินทั่วไป จึงมีมูลสัตว์เรี่ยราด

ล่อมลง หมายถึง ล้มลง

ป๋ากแต๊ก หมายถึง ปากแตก

ไม่ใช่การเรา หมายถีง ไม่ใช่เรื่องของเรา

คติสอนใจ

เรื่องของคนอื่นที่เป็นส่วนตัว เราไม่ควรเข้าไปยุางเพราะมีแต่จะเจ็บตัว

(สรุปโดยผู้เขียนเองค่ะ)

ย่า...จะร้องเพลงนี้ให้หลานๆฟังช่องเย็น ตอนที่พ่อแม่กำลังยุ่งในการเตรียมข้าวปลาอาหาร เพื่อช่วยลูกให้สามารถทำงานอื่นๆได้ โดยย่าจะเป็นฝ่ายดูแลหลานเอง

...พร้อมกับชี้ชวนให้หลานๆเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า ดูนก และค้างคาวที่กำลังบินกลับร้งเป็นฝูงๆ..

..ภูมิปัญญาไทยในช่วงหัวคำ่ที่ไม่มี โทรทัศน์ดู แต่มีธรรมชาติและความรักของบุพการี..เติมเต็ม..

เสียงร้องเพลงกล่อมเด็กของย่า ได้รับการศึกษาโดยมหาวิทยาลัยทักษิณ และวันนี้เสียงของย่ายังปรากฎอยู่ที่สถาบันคดีศึกษา มหาวิทยาลัยทักษิณในปัจจุบัน