สมบัติชิ้นสุดท้ายที่แม่ทิ้งไว้ให้ 23 เมษายน 2555

                       

                    สมบัติชิ้นสุดท้าย....ที่แม่ทิ้งไว้ให้

         วันนั้น 23 เมษายน 2555 ที่ ที่ทำการที่ดินประจำอำเภอครอบครัวของเราได้มาอยู่พร้อมหน้ากัน แต่ขาดไป2คนคือพ่อกับแม่ซึ่งท่านทั้งสองได้จากเราไปแล้วอย่างไม่มีวันกลับ  แม่ได้ทิ้งที่นาไม่มากนักซึ่งเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายไว้ให้พวกเราได้แบ่งกัน  แต่นี่ไม่ใช่สมบัติที่แท้จริงที่จะทำให้ชีวิตของพวกเราลูกๆ ดำเนินไปอย่างมีความสุข มันเป็นเพียงส่วนประกอบเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเอง แต่สิ่งที่ท่านได้ให้พวกเราอย่างยิ่งใหญ่คือ  แบบอย่างของการดำเนินชีวิตที่ดีที่สุด

      ครอบครัวของเรามีสมาชิก9คน คือพ่อ แม่ และ ลูกๆอีก 7 คน แม่ต้องเลี้ยงดูลูกๆที่ยังช่วยตัวเองไม่ได้ถึง7คน นับว่าเป็นงานหนักแสนสาหัส พ่อ แม่ เป็นเกษตรกร กระดูกสันหลังของชาติ  พ่ิอจะตื่นนอนตอน ตีสามนำควายออกไปไถนา ส่วนแม่ตื่นขึ้นมาก็จะหุงข้าวทำกับข้าว และหาข้าวให้ลูกกินและใส่ปิ่นให้ลูกไปกินที่โรงเรียน เมื่อลูกไปโรงเีรียนหมดแล้วจึงนำอาหารไปส่งให้พ่อที่ทุ่งนา  พ่อก็จะปล่อยควายพักกินหญ้า  ตัวพ่อเองก็จะกินข้าว  แล้วก็จะไถนาไปจนถึงเที่ยงทุกวัน เมื่อไถนาเสร็จ ก็จะคราดนา  และดำนา ส่วนพวกเราลูกๆเมื่อกลับจากโรงเรียนก็จะไปช่วยดำนา จนมืดจึงกลับบ้าน   ในทุ่งนา มี ปลา กุ้ง หอย ปู ผักต่างๆ มากมายน้ำสะอาดใสแจ๋ว  เมื่อพ่อว่างจากทำนา ก็จะปลูกผัก ไปหา ผัก หาปลานำมาให้แม่ทำอาหารเลี้ยงลูกๆ  เป็นประจำ 

      เมื่อข้าวในนาโตขึ้น ออกรวงสุกเหลืองไปเต็มท้องทุ่งนา  พ่อและแม่ต้องออกไปเกี่ยว ลูกๆทุกคนเมื่อกลับจากโรงเรียนก็ต้องออกไปช่วยเกี่ยวข้าว หอบข้าวใส่เลื่อนใช้ควายลากเลื่อนนำข้าวมาเก็บที่บ้าน และนวดข้าวขายข้าว และแบ่งไว้กินบ้าง  แม่จะนำลูกไปสีข้าวและตำข้าวกล้องไว้กินตลอดปี แม่ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อย แม่เป็นคนใจบุญ ขยันซื่อสัตย์ ประหยัด แม่จะพาลูกไปทำบุญที่วัดใกล้บ้านเป็นประจำ

      แม่ส่งให้ลูกๆ เรียนด้วยความวิริยะ อุตสาหะจนลูกเรียนจบรับปริญญากันทุกคน  มีอาชีพรับราชการครูกันทุกคน   แม่ซึ่งกรำงานหนัก มาตลอดหลายปี ในที่สุดแม่ก็ล้มป่วยลง ต้องเข้าโรงพยาบาลเพื่อรักษาตัว พ่อต้องคอยดูแลแม่  จึงเลิกทำนา  พี่คนโตจึงต้องคอยดูแลน้องต่อจากแม่  เมื่อแม่หายป่วยกลับมาอยู่บ้าน ก็ทำอะไรไม่ไหว  ลูกๆทุกคนก็ผลัดเปลี่ยนกันมาเยี่ยมดูอากการของแม่  มิได้ขาดตอบแทนท่านด้วยเงิน และของที่แม่ชอบกิน ซื้อหานำมาฝาก  แม่มีความสุขดี  จนวาระสุดท้ายของท่านแม่ได้จากพวกเราไปอย่างสงบ

      เมื่อแม่จากไป พ่อก็อยู่บ้านคนเดียวเมื่อลูกๆออกไปทำงานกันหมด พ่อก็เริ่มเหงาลง  ไม่เดินออกจากบ้านไปไหนใช้ชีวตอยู่ในบ้านจนวาระสุดท้ายของท่าน ท่านได้จากไปอย่างสงบ ลูกๆทุกคนเสียใจมากหมดร่มโพธิ์ ร่มไทร ทั้งสองไปแล้ว

      แม่ กับพ่อของฉันได้ปิดฉากชีวิตของท่านลงแล้ว  แต่ท่านไมมีวันตาย ท่านยังอยู่กับฉันตลอดเวลา  คือตัวฉันนี่เองละได้รวมเอาเลือดเนื้อ จิตใจ ของท่านไว้   แม่เป็นนักลุงทุนที่ไม่คิดถึงผลกำไร  ถึงแม่จะรู้ว่าต้องขาดทุนแต่ก็ยอมลงทุนทั้งกายและใจเพียงเพื่อให้ลูกๆมีความสุข  แต่จะมีสักกี่คนเล่าที่จะโชคดีในการลงทุนครั้งนี้

      เสียงเจ้าหน้าที่ประกาศเรียกให้พวกเราลูกๆ ทุกคนเข้าไปนั่งและถามว่า ต้องการรับมรดกทุกคนใช่ไหม พวกเราตอบว่าใช่ ที่นาของแม่เราได้รับส่วนแบ่งคนละเท่าๆกัน แต่นอกเหนือจากนั้น เราทุุกคนยังได้สิ่งที่ดีๆของแม่ ไว้ในตัวกันทุกคน นั่นคือความเป็นคนดี ซื่อสัตย์ สุจริต ใจบุญ ทำทาน รักษาศีล

      เจ้าหน้าที่บอกให้เราเซ็นต์ชื่อในโฉนดที่นากันทุกคนและรับโฉนดที่นากลับบ้านด้วย  พี่น้องเราทุกคนปองดองกันดี ยอมรับตามส่วนที่พึงจะได้ตามสิทธิ์ 

       ในหนึ่งปี จะมีวันสำคัญวันหนึ่งนั่นคือ วันแม่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า พ้นจากวันนี้แล้วจะไม่ใช่วันสำคัญ วันแม่ที่แท้จริงคือทุกๆวัน ทุกๆชั่วโมง  ทุกๆนาที และทุกๆลมหายใจ ที่ลูกๆน่าจะรู้ซึ้งแก่ใจว่าแม่ไม่เคยหยุดรักหยุดห่วงใยลูกเลยแม้แต่เสี้ยววินาที......  ลูกภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกแม่

    ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่าน  ยินดีรับดอกไม้เนื่องในวันแม่ค่ะ