เขาคิด เขาทำงานอย่างไร จึงได้ชื่อว่าเป็นเถ้าแก่น้อย
อิทธิพัทธ์ กุลพงษ์วณิชย์ หรือ ที่รู้จักกันในนาม เถ้าแก่น้อย เจ้าของสาหร่ายยี่ห้อเถ้าแก่น้อย
เขาคิดเขาทำงานอย่างไร จึงได้เป็นเจ้าของธุรกิจพันล้าน
คลิ๊กดูจากเว็บไซต์นี้ไปก่อนนะครับ
ภูมิใจกับเถ้าแก่น้อยพันล้าน
10 คนชอบ
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
นางกมล ตรีมรรค กศน.บางกรวย · 6 ส.ค. 2555
Garfield · 6 ส.ค. 2555
วิชญธรรม · 6 ส.ค. 2555
โสภณ เปียสนิท · 6 ส.ค. 2555
03 วชิรญาณ์ กองตระกูลดี · 6 ส.ค. 2555
ตัวเขาเอง : ใจรัก + ใจกล้า + ใจสู้ สู้ด้วยเลือด (กำเดาไหล เพราะอดนอนหลายคืน)
โอกาส : seven eleven ให้เครดิตเขาด้วยค่ะ
ดูจบแล้วปู่ ชลัญคิดว่าความสำเร็จของเขาเกิดขึ้นจากการทำในสิ่งที่ชอบ อีกทั้งมีคนสนับสนุน และมีต้นแบบ คือ พ่อเป็นแรงบันดาลใจ มุ่งมั่นที่จะทำ ทำให้ประสบผลสำเร็จค่ะ
ในโอกาสเปิดสมุดเล่มใหม่ ขอขอบคุณ กทน.คุณหมอปัทมา และ กทน.ชลัญธร ที่มาอวยพร นะครับ
สมุดเล่มนี้ตั้งใจให้เอาไปใช้ประยุกต์ใช้ในทุกวงการ หากเราแข็งแรงทางปัญญารับรองว่าอยู่ใน ASEAN ได้สบายแน่นอน
สวัสดีค่ะอาจารย์ หนูขอชวน ท่านเข้าร่วมในโครงการอาหารนะคะที่ลิงค์ http://www.gotoknow.org/blogs/posts/496939 เพราะอาชีพหลักของท่านวันนี้คือ การเขียนบันทึกใน กทน. ฮา..มีความคืบหน้าแล้วจะส่งข่าวนะคะ ขอบคุณค่ะ
ชื่นชมค่ะ ที่นี่ในสิงคโปร์ทุกวันนี้ เถ้าแก่น้อยมีอยู่ในทุกซุปเปิร์มาร์เก็ต และคอนวีเนี่ยน สโตร์อย่าง 7-11 ด้วยค่ะ
น่าภูมิใจแทนค่ะ
อาจารย์คะคลิกกูกใจ แอดFB หนูหน่อยค่ะ
คิดว่าท่านที่คลิ๊กเข้ามาต้องได้ดูวีดิโอคำสัมภาษณ์แล้ว ใช้เวลาเพียงสั้น ๆ เท่านั้นเอง คิดได้อย่างไร ทำไมถึงทำได้ขนาดนั้น เริ่มคิดทำตั้งแต่อายุ 19 ปัจจุบันก็จะน่าสักยี่สิบกว่า ๆ หาเงินได้เป็นพันล้าน ด้วยโรงงาน 10 ไร่ คนงานนับพัน
จะเอาไปปขายให้ 7eleven ครั้งแรก ต้องเร่งทำสาหร่ายให้ได้ 50000 ซอง ระดมญาติพี่น้องมาช่วยเหลือ เพื่อให้ส่งได้ทัน จึงต้องอดนอนสองสามคืน ก็ยังแทบไม่ทัน ต้องขับรถนำลูกน้องไปส่งของด้วยตัวเอง เพื่อให้ได้ทันตามนัด โชคดีที่ยังทัน แต่พอหันมาดูตัวเองเลือดกำเดาไหล เพราะไม่ได้นอนมาหลายคืน
นี่คืออะไร ถ้าไม่ใช่ -เป็นที่รักของญาติพี่น้อง -อึด -ลุย
เมื่อวูดดี้ถามว่า มีเคล็ดการทำงานอะไร ก็บอกว่า ถาม-ถาม-ใช้ นี่คือวิธีการหาความรู้ใช่ไหม บางคนอ่าน บางคนค่อยๆ ลงผิดลองถูกไป แต่นี่ใช้วิธี ถามถามใช้ ก็เป็นวิธีที่ได้นำความรู้จริงของคนที่เขาทำมาแล้ว มาทำ
"ผมอยู่ได้กับสาหร่ายวันละ 10 ชั่วโมง" เป็นสิ่งที่บ่งบอกว่า จะทำอะไร ต้องรู้จริง คลุกกับมันจริง ๆ จนรู้จริงรู้ลึก แต่ก็คิดว่าเขาไม่ได้รู้จักราหร่ายแต่เพียงอย่างเดียว ต้องรู้อะไรอีกมาก ทั้งการจัดการ คนงาน การค้า ภายใน นอกประเทศ ฯลฯ
เขาให้กำลังใจแก่คนทั่วไปที่ทำธุรกิจว่า อย่าท้อเมื่อเจออุปสรรค ท้อเมื่อไร ใครเล่าจะจอด ก็ตัวเองนั่นแหละ
ขอบคุณ น้อง ดร.ขจิต ที่เข้ามาอุดหนุน
ทองจากเถ้าแก่น้อย ที่จะเอาไปใช้ได้ทุกวงการ และคิดว่า น้องทำอยู่แล้วก็คือ
-เป็นที่รักของญาติพี่น้อง -อึด -ลุย
-จะทำอะไร ต้องรู้จริง คลุกกับมันจริง ๆ จนรู้จริงรู้ลึก แต่เพียงอย่างเดียว ต้องรู้อะไรอีกมาก
- อย่าท้อเมื่อเจออุปสรรค ท้อเมื่อไร ใครเล่าจะจอด ก็ตัวเองนั่นแหละ
ต้องรักในสิ่งที่ทำ.. ศึกษาให้รู้จริง รู้ลึกตั้งแต่ต้นกำเนิด และมองกว้างไกล คิดรอบด้าน นอกกรอบบ้างก็ดี.. สุกยอดเลยค่ะ