น้องพยาบาลที่สูงเนิน ปวดท้องน้อยข้างขวา ปวดมาตั้งแต่เมื่อคืน เช้ามาเดินตัวงอ ไข้เริ่มขึ้นแต่ไม่ยอมไปตรวจ สายๆมาทนไม่ไหว ก็เลยยอมให้หมอตรวจๆร่างกายเสร็จ ส่งตรวจ LAB และ Ultrasound ตัดโรคทางนรีเวชกรรม (ซีสที่รังไข่, ท้องนอกมดลูก, เนื้องอกมดลูก ฯลฯ) ออกไป เมื่อผลเลือดออก หมอวินิจฉัยว่าเป็นไส้ติ่งอักเสบ


น้องพยาบาลอ้ำอึ้ง จะขอหมอให้เขียนใบส่งตัวไปผ่าตัดที่รพ.มหาราช เลยต้องถึงมือพี่กุ้ง Scrub มือหนึ่งของเรา (Scrub=พยาบาลส่งเครื่องมือช่วยแพทย์ผ่าตัด) เข้ามาหลอกล่อ-หาข้อเท็จจริง..


พี่กุ้ง : ไปผ่าตัดที่มหาราช มีคนรู้จักน้อย.. ญาติเดินทางไปเฝ้าลำบาก.. เพื่อนๆไปเยี่ยมไม่สะดวก.. จะเหงาเอานะ.. ผอก.ของเรา แล้วก็หมอหลายๆคนยังผ่าตัดที่นี่เลย.. ไปผ่าตัดที่มหาราชวันเดียว เดี๋ยวเค้าก็ส่งกลับมานอนต่อที่สูงเนิน เพราะคนไข้เค้าเยอะ.. และอื่นๆอีกมากมาย.. สรุปแล้วน้องกลัวอะไรเหรอ?


น้องพยาบาลอ้ำอึ้ง (ไม่ใช่ชื่อน้องอ้ำอึ้งนะคะ แต่หมายถึงพูดแบบกล้าๆ กลัวๆอ้ำๆอึ้งๆน่ะค่ะ) : เอ้อ.. หนูอายน่ะค่ะ อายตอนเปิดหน้าท้องเตรียมผ่าตัด  


พี่กุ้ง : อ๋อออออ (ลากเสียงยาวนิดนึง) ไม่ต้องอายนะคะ พี่จะเปิดเฉพาะบริเวณที่จะผ่าตัดเท่านั้น ตอนช่วงที่เปิดฟอกทำความสะอาดหน้าท้อง, Paint หน้าท้อง, ปูผ้าคลุม ไม่โป๊หรอก ไม่ต้องอายนะ (สัญญา)

นี่แหละเหตุผล "ไม่เอา-ไม่ผ่าตัด (ที่นี่)"