วันอังคาร ที่ 17 เดือน กรกฎาคม 2555
กราบสวัสดีค่ะครู
วันนี้รู้สึกหนักหน่วงกับตนเองมาก ตื่นมาสวดมนต์แล้วออกไปวิ่ง กลับมานั่งทำงาน แล้วครูก็โทรมาให้กำลังใจ รู้สึกว่าวันทั้งวันต้องอยู่กับ
“แรงบีบคั้นในใจ”
ด้วยความไม่ยอมรับ ไม่กล้า วันนี้มีประชุมที่โรงแรมเซนทาร่า แทบไม่อยากออกจากบ้าน เป็นงานขับเคลื่อนกิจกรรมคุ้มครองผู้บริโภคระดับจังหวัด เจอพี่ ๆ เพื่อน ๆ ในสายงานเภสัชเยอะทีเดียวค่ะงานนี้ ทักทายกันสนุกสนาน ได้ฟังเรื่องราวในมุมต่าง ๆ ของการคุ้นครองผู้บริโภค แต่ในใจก็รู้สึกหนักหน่วงกับตนเองที่งานไม่เสร็จ บันทึกก็ยังไม่ได้เคลียร์ตามที่รับปากครูไว้ ตัดสินใจประมาณบ่าย ๆ ว่าซื้อชั่วโมงอินเตอร์เน็ตผ่านมือถือเอาไว้ทำงาน
บ่ายคล้อยพี่ที่ทำงานไม่สบาย จะเป็นลมมาขอให้พากลับบ้าน สังเกตจากสีหน้าและท่ายืน จึงชวนท่านไปโรงพยาบาลศรีนครินทร์ บอกกับตนเองว่า
“ทุกข์ตนเองเอาไว้ก่อน”
ชวนคุยสบาย ๆ ทำให้ทราบว่า ช่วงนี้ท่านเครียดมาก ทำงานไม่ทัน มีหัวหน้าหลายคนสั่ง เริ่มจะหาทางออกโดยการวางแผนลาออก ไปสอบที่อื่นหรือไม่ก็กลับไปสืบทอดกิจการค้าขายที่บ้าน ด้วยตำแหน่งของลูกจ้างมีความมั่นคงน้อยด้วย เรื่องราวเหล่านี้คงเป็นปัจจัยให้เครียดและป่วยผนวกกับเป็นประจำเดือน ค่ะครู พาพี่ไปโรงพยาบาลก็มานึกย้อนกับตนเองว่า
“หนูทุกข์นะทุกข์มากด้วย”
แต่พอหันมองคนอื่นเขาทุกข์มากกว่าอีกแบบไม่มีทางออก หนูทุกข์เพราะหนูไม่เข้าใจตนเองและอยากเข้าใจตนเอง แต่ดูเหมือนพี่ ๆทุกข์เพราะถูกบีบคั้นจริง ๆ การเดินเข้าห้องยาก็เต็มไปด้วยพี่เพื่อนและอาจารย์เป็นบรรยากาศที่อบอุ่น คุ้นเคย ถูกแซวด้วยค่ะว่า
“เหมือนอาจารย์ท่านหนึ่งที่สอนเคมีวิเคราะห์ที่คณะ”
มานึกย้อนก็ได้ยิ้มกับตนเองเพราะเริ่มถูกทักหนาหูขึ้นเรื่อย ๆ จึงตอบไปว่า
“หนูกำลังเจริญรอยตามค่ะ”
พอพี่อาการดีขึ้นจากยาที่ฉีดออกฤทธิ์ จึงพากลับมาพักที่บ้าน เปิดกระเป๋าเห็นครูโทรมาจึงโทรกลับ แล้วก็นั่งทำงานไปเรื่อย ๆ
พอครูโทรกลับมาเหมือนครูพยายามพาทำโจทย์และชี้ให้เห็นใจที่ชั่ว ข้างในหนูเหมือนถูกทุบๆๆและทุบ รับรู้ว่าครูเมตตาใจก็ไม่ปรารถนาให้ครูเจ็บ
แต่หนูก็หลอกตนเองไม่ได้
"ทุกข์มาก อยากจะเข้าใจ"
เย็นนี้หนูออกไปวิ่ง วิ่งไปร้องไห้ไป อยากจะเข้าใจ ท้อแท้ใจกับความโง่และการไม่ยอมรับกับตนเอง เหมือนข้างในร่ำร้องหาเพื่อน วิ่งไปสักพัก ปรากฏเห็นภาพตนเองสมัยเด็ก
“ใส่เสื้อแขนกุดสีฟ้าลายกระต่าย กางเกงสีฟ้ารองเท้าผ้าใบสีขาวรูปร่างจั้มม่ำ"
รู้สึกเหมือนตนเองมีเพื่อนขึ้นมา อย่างน้อยเด็กผู้หญิงคนนี้ก็วิ่งอยู่ข้างในเป็นเพื่อนค่ะครู แต่แล้วอยู่ดีๆหัวเธอก็เละ
"มีแต่หนอนไต่ยั๊วเยี๊ยวเต็มสมองเธอไปหมด"
หนูร้องอยู่ข้างใน “อะไรกันเนี๊ยะ”
ความรู้สึกสลดใจถาโถมเข้ามา แค่เพื่อนที่ปรากฏอยู่ภายในก็ไม่มีอยู่จริง รู้สึกเหมือนตนเองกำลังจะบ้า วิ่ง ๆ ไปน้ำตาเลิกไหล ภาพข้างในเปลี่ยนเป็นตัวหนูเองที่โตขึ้น น่าจะราวๆปีสาม ผมหยิกยาว แล้วภาพอื่น ๆ ในชุดราตรีแบบต่าง ๆ ก็ปรากฏขึ้นมา แล้วก็มีเสียงถามข้างใน แล้วคนไหนหนูกันแน่เนี๊ย ไม่ได้รู้สึกว่า ภาพที่ปรากฏของข้างจะใช่หนูสักคน
แล้วก็เหมือนเห็นตนเองวิ่งแบบหัวสั่นหัวคลอน แล้วก็มีเสียงว่า
"นี่ไงที่วิ่งหัวสั่นหัวคลอนอยู่นี่ไง มันก็มีอยู่แค่ตอนนี้ที่ปัจจุบัน มันจะคนไหนก็ช่าง"
แล้วก็เหมือนความรู้สึกบีบคั้นหายไปหนูจึงหยุดวิ่งแล้วพิจารณา อะไรกันเนี๊ย ก่อนวิ่งทุกข์จะแย่ แทบจะอยากตาย แต่อยู่ดีๆก็หายไปซะเฉย ๆ แล้วหนูก็ล้มตัวลงนอน สังเกตร่างกายมันหายใจ มันยกขึ้นยกลง ครูค่ะหนูไม่รู้ว่ากำลังเผชิญอะไรอยู่ รู้สึกว่า ข้างในตนเองเหี้ยมโหดขึ้น แทบอยากจับตนเองขังไว้ รึว่า หนูกำลังจะเป็นบ้า แต่มาคิดอีกที จะเป็นอะไรก็คงเป็นกรรมที่หนูทำมาเองแหละ คร่ำครวญไปก็เสียเวลากับตนเอง เลยเข้ามาบ้านเจ้าค่ะ หลับไปทั้งเหงื่อเหมือนใจอ่อนล้า ตื่นขึ้นมาทำวัตรเย็นและเขียนบันทึก ทำงานหลังเที่ยงคืนเจ้าค่ะ หนูเกิดความรู้สึกกับตนเองจากใจที่ขี้ขลาดว่า
“หนูจะอดทนพอไหม หนูจะไหวรึเปล่า”
ได้แต่ปลอบตนเองว่า “สิ่งที่ปรารถนาไม่เคยมีผู้ใดได้มาง่ายๆก็ต้องอดเอา”
กราบขอบพระคุณเจ้าค่ะ
