สิ่งที่ให้คุณค่ามากกว่า คือ ขอให้ใฝ่รู้ อยากพัฒนาตนเอง คำถามอาจจะไม่เฉียบมากนัก แต่เจ้าของคำถามกระตือรือร้น อยากถาม อยากลงมือทำ สนุกสนาน อยากมาร่วมกระบวนการพัฒนางานประจำให้ดีขึ้น ..... นั่นเพียงพอแล้ว

 

 

(๓)      สิ่งที่ได้เรียนรู้

 

เล่าบริบท  สถานการณ์การเรียนรู้ไปในบันทึกที่แล้ว  เป็นการขยายแหล่งข้อมูล  สภาพแวดล้อม  (Environment) ดังสีเขียวในภาพของ Daniel  T. Willingham ที่อาจารณ์วิจารณ์  พานิช  อ้างถึง 

 

ความตั้งใจเกือบร้อย  มีแว่บแอบฟังเพื่อนข้าง ๆ คุยกันบ้าง  แต่วิทยากร  ผู้นำสนทนา  พิธีกร  มืออาชีพทั้งนั้น  “เอาอยู่”  และการที่เราเลือกห้องเข้าฟังเอง  ก็บ่งถึงความตั้งอกตั้งใจ  ใส่ใจ  สนใจเรื่องนั้น ๆ เป็นทุนเดิม

 

ใน  ๓  วันนี้  การขยายพื้นที่สีน้ำเงิน (Working Memory)  ก็คือการเปิดใจให้ว่าง  เปิดหู  เปิดตา  สังเกตสังกา  ฟังจนได้ยินแม้ไม่มีเสียง  คิด  ตรึกตรอง  จดกันลืม 

 

ส่วนจะขยายพื้นที่สีม่วง (Long-term Memory) นั้น  ต้องการเวลาที่จะกลับไปตั้งใจ  เลือกใช้ความรู้ที่เหมาะสม  ลงมือร่วมกันปฏิบัติกับเพื่อนร่วมงานประจำสม่ำเสมอ  ด้วยความสุข  ด้วยความเพลิดเพลิน......จนไม่รู้ตัว

 

ภาคชีวิตส่วนตัวสุขสบายเกินไป  อ้วนลงพุงนิดหน่อย  คือ สิ่งที่ต้องตั้งใจ  เพื่อไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายตัดเสื้อผ้าใหม่  หาแรงบันดาลใจ  มีพลังจิตจดจ่อ  ตั้งเป้าหมายทรงคุณค่า (สงสัยต้องอาศัยพี่แก้ว  อุบล  จ๋วงพานิช....บอกว่าสวยจนจำไม่ได้ ๕ ๕ ๕ ๕  อย่าเชื่อคำบอกต่อ ๆ กันมา)  พร้อมลงมือทำ

 

ทีม R2R โรงพยาบาลเรามีแล้ว  งานวิจัยในมือทีมเราก็มีแล้ว  ที่ต้องดึงทักษะสมาชิกทีมแต่ละคนออกมา  แบ่งปัน  ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน  ร่วมตั้งเป้าหมายทีมให้ทำงานได้  พบปะแลกเปลี่ยนกันต่อเนื่อง  สม่ำเสมอ 

 

จับและสรุปประเด็นให้ได้  วิเคราะห์  สังเคราะห์  ผูกโยงเรื่องราว  จนสามารถยกระดับความรู้ไปทีละน้อย....ดูแลใจกัน  อย่างมีความสุข  ไม่น่ายาก  เพราะที่ผ่านมาพวกเราก็ค่อย ๆ ทำตามศักยภาพ  บนรากฐานทุนมนุษย์ที่เรามี 

 

ก้าวต่อไป คือ การใช้บทคัดย่อเป็นแนวนำทาง  เริ่มเขียนตั้งแต่ผลวิจัยยังไม่เสร็จก็ได้  เหมือนเห็น Plot  ตั้งแต่ต้น  กลาง  จนเกือบจบ  จะเป็นไปตามแนวคิด  ทฤษฎีที่ตั้งไว้  หรือหักมุมแตกต่าง  ขึ้นกับตัวอิจฉานางมารร้าย  เอ๊ย !!!! ข้อมูลสนับสนุนหรือคัดค้าน  นี่ว่าด้วยวิจัยเชิงปริมาณ

 

ที่สนุกกว่า คือ วิจัยเชิงคุณภาพ  ซึ่งขณะนี้ทีมเรามี  ๒  เรื่อง  ยังไม่รู้จะออกหัวหรือก้อย  วันที่  ๒๗  กรกฎาคม นี้  จะรู้กัน  นำเสนอข้อมูลให้ทีม R2R ด้วยกันฟังครั้งแรก  สัปดาห์นี้คงได้เริ่มอ่านข้อมูล

 

แต่พอฟังอาจารย์แล้ว  นึกย้อนหลังถึงบางเรื่อง  เริ่มตั้งแต่ประเด็นและคำถามการวิจัย  สงสัยต้องมีคุยใหม่  ใช้ทักษะการตั้งคำถาม  สะท้อนคืนให้นักวิจัยเจ้าของเรื่องคิดเองให้มาก ๆ  สร้างบรรยากาศสบาย ๆ  จนตกผลึกได้เองว่า  เรื่องนั้นเป็นปัญหาของพื้นที่เราจริง ๆ  ในแง่มุมไหน 

 

ที่กังวลใจ คือ การค้นคว้า  ทบทวนวรรณกรรม  การอ่านงานวิจัยเยอะ ๆ ที่เกี่ยวข้อง  และใช้ฐานความรู้  ตรรกะ  วิจารณญาณก่อนจะเชื่อหรือไม่เชื่อ  เพื่อนำมาเหลาคำถามการวิจัย  เป็นขั้นตอนแรก ๆ ที่เป็นยาขมของนักวิจัย 

 

แต่ก็ไม่กังวลมากนัก  สิ่งที่ให้คุณค่ามากกว่า คือ ขอให้ใฝ่รู้  อยากพัฒนาตนเอง  คำถามอาจจะไม่เฉียบมากนัก  แต่เจ้าของคำถามกระตือรือร้น  อยากถาม  อยากลงมือทำ  สนุกสนาน  อยากมาร่วมกระบวนการพัฒนางานประจำให้ดีขึ้น ..... นั่นเพียงพอแล้ว

 

ให้ดูภาพบรรยากาศห้อง R2R clinic ก่อนนะคะ  แล้วจะมาเล่าต่อวันหลัง  ราตรีสวัสดิ์ค่ะ