ผมมาถึงงานประชุมแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากงานประจำสู่งานวิจัย (R2R) ครั้งที่ 5 ...
“วิถี R2R: เรียบง่าย คุณภาพ ครบวงจร”
ในวันที่สองของการจัดงาน คือ วันที่ 11 กรกฎาคม 2555
ณ ศูนย์การประชุม อิมแพ็ค ฟอรั่ม เมืองทองธานี

 

ช่วงประมาณแปดโมงเช้า...ผู้คนยังไม่มาก มีเพียงพนักงานที่ดูแลห้องและเครื่องเสียง

ผมเดินชมนิทรรศการผลงาน R2R ซึ่งทุกงานมีความน่าสนใจอย่างมาก        

เดินไปดูห้องย่อยแต่ละห้อง ที่มีรูปแบบในการจัดงานที่สวยงามไม่เหมือนกัน

และเดินผ่านเวทีใหญ่ ที่มีความยิ่งใหญ่และอลังการอย่างมาก

  

 

ผู้คนเริ่มทยอยเข้ามาในงานเรื่อยๆ...

แต่ละคน...เลือกที่จะเรียนรู้ตามห้องย่อยและห้องใหญ่ตามใจชอบ

ผมก็เช่นเดียวกัน...สนใจหลายห้องหลายผ่านงานหลายวิทยากร

จึงต้องเดินเข้าไปเข้าออกหลายห้อง...รับประทานอาหารว่าง...เข้าห้องน้ำ

  

                                       

หลังจากผมออกจากห้องน้ำ...เพื่อจะเดินเข้าห้อง Grand Diamond Ballroom:
"ใครๆ ก็ทำ R2Rกัน" ...อาจารย์กะปุ๋ม ท่านเป็นผู้นำสนทนา

วิทยากร: ปราชญ์พ่อสุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ อำเภอสตึก จ.บุรีรัมย์
อาจารย์วิเชียร ไชยบัง ผู้อำนวยการโรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา จ.บุรีรัมย์

แค่เห็นรายชื่อของวิทยากร...ผมแอบกลืนน้ำแล้ว

  

 

ผมมีความรู้สึกว่า...มีใครสักคนเดินตามผมของหลัง

ก่อนที่จะหันหลังกลับไป...ผมได้ยินเสียงผู้หญิงเรียก....

“น้องทิมดาบค่ะ”

ผมเองก็ตกใจ เพราะไม่มีคนที่จะเรียกชื่อผมอย่างนี้...เพราะเป็นชื่อของลูกชายของผม

พี่ผู้หญิงจึงรีบบอกว่า...ชื่อพี่เล็ก...สมศรี ไชยภารมณ์...จากศูนย์บำบัดรักษายาเสพติด แม่ฮ่องสอน

 

 

พี่เล็กยื่นวารสารหมออนามัยที่มีรูปของผมหราบนปก...บอกว่า...ช่วยเซนต์ชื่อให้หน่อย...เพราะปลื้มผมมาก

และมอบหนังสือฉบับกะทัดรัด...สรุปงาน R2R ของพี่เล็ก

“ถนนชีวิต...เส้นทางสู่ความสุขของผู้ป่วยสุรา”

ไม่ต้องรีบเซนต์ชื่อก็ได้...เพราะเราจะขึ้นเวทีเดียวกันภาคบ่ายอยู่แล้ว

... “ธรรมะ ทำมา R2R จากศรัทธาสู่ปัญญา  จากการเยียวยาคน  สู่การเยียวยางาน”

แต่หนังสือเล่มเล็ก...ต้องอ่านนะ...โดยเฉพาะกิตติกรรมประกาศ

แล้วเราทั้งสองก็เดินทางกันไปตามเส้นทางของตนเอง

  

 

จนจะขึ้นเวทีภาคบ่าย....ผมเห็นพี่เล็กมานั่งรอ...เลยไปทักทายอีกรอบ

แต่ผมยังไม่ได้เซนต์ชื่อในวารสาร และยังไม่อ่านหนังสือเล่มเล็กเลย

ผมเลยนำหนังสือขึ้นบนเวทีด้วย...

  

 

ผมได้เปิดอ่านคร่าวๆ...เล่มนี้คือผลงาน R2R ที่ได้รับรางวัลปีนี้ด้วย

และจากการเล่าบนเวทีของพี่เล็ก...ปีที่แล้วก็ได้รางวัลมาแล้ว....สองปีซ้อน

เป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดาเลย...

แต่ที่ผมต้องโฟกัสคือหน้ากิตติกรรมประกาศของพี่เล็ก

พี่เล็กชอบมาอ่านงานของท่านอาจารย์หลายท่านรวมทั้งผม

หรือ “ทิมดาบ” เอง

 

 

ผมรู้สึกว่า...ตื้นตันและอิ่มเอมใจเหมือนเช่นเดียวกับถ้อยคำเล็กๆ แต่ยิ่งใหญ่ของพี่เล็ก....

ตรงที่ว่า...บันทึกของผมใน GTK หรือโกทูโนว์...ยังมีคนติดตามอ่าน

และสามารถหล่อเลี้ยงความสุขเล็กๆ ให้คนที่เข้ามาอ่านบ้าง

อย่างน้อย  “พี่เล็ก” คนหนึ่ง...

  

 

ผมรู้ตัวว่า...ผมขอบพระคุณพี่เล็กช้าเกินไป

พี่เล็ก...เป็นคนมุ่งมั่นและเสียสละชีวิต ครอบครัว เพื่อช่วยเหลือคนอื่น

ผ่าน R2R...ชีวิตของพี่เล็กสมควรที่ได้รับความยกย่อง และให้กำลังใจ

 

  

ผมมีความเชื่อเช่นเดียวกันกับพี่เล็ก และผมเชื่อว่า...

R2R และการเขียนบันทึกใน GTK หรือโกทูโนว์

คือ ความศรัทธาจากภายใน จึงเชื่อมั่นและรับรู้ว่า...

บนเส้นทางสายเปลี่ยว...

ไม่ได้เดินตามลำพังเดียวดาย...

ใจจึงรู้จักพอ...พอใจ...พอดี...พอเพียง....และพอเพียร....  

 

 

พี่เล็ก...ผู้หญิงตรงกลาง...ขอบพระคุณภาพจากอาจารย์กะปุ๋มครับ

 

 

 

กิตติกรรมประกาศของพี่เล็ก...พี่เล็กชอบมาอ่านงานของท่านอาจารย์หลายท่านรวมทั้งผม