วันจันทร์ ที่ ๙ เดือน กรกฎาคม ๒๕๕๕

กราบสวัสดีค่ะครู

            เช้านี้ตื่นขึ้นมาทำวัตรเช้า เสร็จแล้วก็เตรียมตัวกำลังออกไปวิ่ง ตั้งใจว่าเอ จะเอาน้ำร้อนไปให้ครูดีไหมนะ รึยังไง แล้วก็ได้ SMS จากครูว่าให้เอาน้ำร้อนไปให้ตอนหกโมง เหมือนครูรู้เลยว่ากำลัง “คิดอยู่ว่าจะทำอย่างไร” พอลงมาข้างล่าง ทราบว่า มี่ wifi ให้ใช้เฉพาะชั้นล่างจึงเอา iPad มาอัพจดหมายขึ้น G2K แล้วค่อยออกไปวิ่ง เช้า ๆ แบบนี้มีหลายคนมาวิ่งออกกำลังกายที่ถนนหน้าโรงแรมเหมือนกันค่ะ กลับจากวิ่งโทรหาพี่โอ กับพี่โย๋ ทราบว่าพี่โอมาถึงแล้วจึงส่ง sms แจ้งครูเรียนปรึกษา พอเตรียมตัวเสร็จอะไรเสร็จก็ทานข้าว พยายามกับตนเองว่า “ตั้งใจทำงานนะครูพามาทำบุญใหญ่” พี่กุ้งมารับเช่นเคย ท่านมาด้วยพลังที่เปี่ยมไปด้วยปัญญาและกระบวนการแก้ปัญหา เหมือน Fa ขั้นเทพ ที่ว่าจริง ๆ ค่ะ

                พอไปถึงโรงพยาบาลจัดแจงเตรียมสิ่งต่าง ๆ ครูเปิด Clip ของคุณสุภาพรให้ผู้ร่วมอบรมดู หนูประทับใจมาก ดูไปซาบซึ้งน้ำตาคลอ ปีติ สลับกันไป ท่านเป็นต้นแบบแห่งความอดทน ที่อุทิศชีวิตเป็นธรรมทานอย่างแท้จริง เป็นความงดงามของการเผชิญความจริง ที่เรียนรู้และทำความเข้าใจความเจ็บปวด ท่ามกลางการเปิดโอกาสให้กัลยาณมิตรเข้ามาเกื้อกูล เป็นพื้นที่ว่างที่ให้กัลยาณมิตรค้นพบ “โพธิจิตในจิตใจของตัวเขา”

มานึกย้อนกับตนเอง ครูได้ทำเช่นนี้กับหนูเสมอมา ทุกครั้งที่ทำงานถวายครูเป็นดั่งกิจกรรมที่ให้หนูค้นหา ค้นพบตนเอง ว่ามีศักยภาพอะไรบ้าง มีความสามารถอะไรบ้าง ที่พอจะดึงออกมารับใช้เพื่อนมนุษย์ หนูรู้สึกว่า ภายใต้ร่างกายและจิตใจนี้มีความสามารถมาก มีพลังอย่างมาก แต่มันมีก้อนแน่นๆ อึกอัดทับอยู่ หนูอยากจะเอาเจ้าก้อนแน่น ๆ อึดอัด ๆ นี้ออกมาก ๆ แล้วปลดปล่อยอิสระในตนเอง ออกมาทำงานแบบจริงจัง ซึ่งพอทบทวนถึงตรงนี้สิ่งที่จะนำพาให้หนูทำได้ คือ การเจริญสติให้ได้ทุกขณะ อย่างที่ครูนำพา และฝึกหัดตนเองผ่านหน้าที่และปฏิปทาที่ครูให้อย่างเคร่งครัด ตลอดวันหนูรู้ว่า “ครูเหนื่อย” แต่ครูก็อดทน บ่มเพาะผู้คนรวมทั้งหนู ในนี้อยากจะช่วยเหลือครูมาก แต่ยังทำได้น้อยกว่าศักยภาพที่มีได้แต่บอกตนเอง

“หายใจให้สบาย ถ้าอึดอัด แน่น ๆ แสดงว่าคิดไม่ดี หาสาเหตุให้เจอ ถ้าสาเหตุไม่เจอก็หายใจไปก่อนจนกว่าจะมีปัญญา”

เป็นคำของครูที่เมตตาให้ไว้นำทาง ระหว่างเดินทางขึ้นเครื่อง ใจหนูแน่นบ่อยมาก ๆ ครูบอกว่ามันเป็นอาการ ค้นให้เจอสาเหตุ พอหาเข้าไปส่วนใหญ่ เป็น

“ความกลัวค่ะครู”

มันคิดไม่ดีบ่อยมาก อย่างที่ครูเมตตาชี้ว่ามันคิดไม่ดีกับเรา “ใช่เลย” เพราะจิตหนูมักจะคิดว่า

“กลัวครูว่า กลัวโดนตำหนิ”

เพราะมีความคิดแบบนี้หนูถึงไม่เจริญ ได้แต่อดทนค่ะครู เพราะมันบังคับไม่ได้ โง่อยู่มาก แต่ก็เชื่อว่า รักและเคารพครู และจะพยายามเดินตามครูให้ได้ ครูเมตตาขนาดนี้หนูต้องพยายามให้มากขึ้น

หลังเสร็จงาน ครูพาพี่ๆและหนูไปกราบหลวงปู่ จากที่ครูหมดแรงเห็นครูมีพลังขึ้นรู้สึกดีใจ อาการไอของครูก็ดีขึ้น อาการข้างในหนู มีปีติ สลับกับแน่น และสบายสลับกันไปค่ะ พยายามทำความรู้กับตนเอง ณ ตอนที่ครูใช้ให้มาเอากระดิกน้ำร้อน ตอนนั้นดีใจมาก แล้วยิ่งพอครูทานสมอแล้วชุ่มคอขึ้น ยิ่งดีใจ สาธุ สาธุ สาธุ ในความเมตตาของหลวงปู่ที่ให้กำลังใจ

กลับเข้าพักที่โรงแรมมีความอ่อนล้าทางร่างกาย ใจหนึ่งก็ว่าจะออกไปวิ่งก่อนไหม หรือจะไปที่ฟิตเนส สุดท้ายก็หลับค่ะครู ยังพ่ายแพ้อยู่แต่ก็จะพยายามเจ้าค่ะ