...
ยามเย็นในวันนี้หยิบหนังสือติดมือไปส่งลูก ๆ ที่เดินทางไปเรียนพิเศษตามสังคมนิยมส่งลูก ๆ เรียนในเมืองใหญ่ ๆ ที่เมืองหาดใหญ่ก็เฉกเช่นเดียวกันคือมีหลายครอบครัวที่ไปส่งลูก ๆ เรียนพิเศษเช่นกัน ทำให้นึกถึงตนเองเมื่อครั้งเป็นเด็กตัวน้อย ๆ ต้องอายุปาเข้าไปได้ 7 ปีล่วงแล้วจึงได้ไปสมัครเรียนหนังสือในโรงเรียนวัดและอาศัยระเบียงศาลาวัดนั้นเองเป็นที่เรียนบ่มเพาะภูมิรู้ภูมิธรรม เอาสนามลานวัดเป็นที่เล่นวิ่งไล่จับกันเป็นที่สนุกสนานของเด็ก ๆ แต่คงทำให้ผู้ใหญ่รำคาญน่าดูชมละ
บางครั้งคุณครูที่สอนเราตอนเป็นเด็กนั้นมีคนเดียวท่านสอนทั้งโรงเรียนซึ่งมีตั้งแต่ ป. 1 ถึง ป. 4 อาหารกลางวันของเราที่ดีหน่อยก็เป็นไข่ต้มกับข้าวเหนียวนึ้งที่แม่ใส่กระติ๊บข้าวเอาไข่ต้มจมลงไปด้านในข้าวเหนียวนั้น ยามมีงานวัดหรือวันพระพอได้ริ้มรสขนมแบบบ้าน ๆ ที่ญาติโยมนำมาวัดทำบุญบ้าง
หลังเลิกเรียนแน่นอนสนามของเด็ก ๆ บ้านนอกอย่างพวกเราคือท้องทุ่งนาที่แสนจะมีบรรยากาศธรรมชาติ ๆ ภาพคนขี่หลังควาย ฟังวิทยุใส่ถ่านร้องเพลงลูกทุ่งจึงยังอยู่ในความทรงจำอันเก่า ๆ นี้ได้ดีทีเดียว
อาจารย์สบายดีน่ะครัีบ ไม่ได้ทักทายกันนานเลย ผมไม่ค่อยได้เข้ามาเท่าไรวันนี้เจออาจารย์ก็มาทักทายกันหน่อย และได้ฟังนิทานด้วย... .ในมุมทางจิตวิทยา เชื่อว่า มนุษย์ทุกคนมีปัญหา และต้องแก้ไขปัญหาอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่า จะเป็นเรื่อง การเรียน การงาน ส่วนตัว และปัญหาใหม่ ๆ ก็จะแวะเวียนเข้ามาให้เราให้แก้ไขเสมอ ๆ คนที่แก้ไขปัญหาไม่ได้ ก็จะหลุดไปจากโลกของความเป็นจริง ไม่รับรู้เหตุการณ์ใด ๆ ....
สวัสดีครับ คุณ เอกราช แก้วเขียว
ปัญหามีไว้สำหรับการแก้ไขนะครับ ไม่ใช่มีไว้ให้คนแก้ตัว...อิ อิ อิ
ขอบคุณครับ