ก่อนที่จะเขียนบันทึกอื่น ๆ ต้องขออนุญาต สารภาพกับความหน้าแตก กับการ Capture งานเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2555 ชื่องานว่า

“R2R ปี 3 เพื่องานประจำสู่งานวิจัยและเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับเครือข่าย R2R ในจังหวัดยโสธร”

(ชื่องานลอกมาจากหนังสือเชิญค่ะ)

แม้ชื่อจะยาวแต่พอเข้าไปงานจริง ๆ อบอุ่นมาก หมอนขิด ผ้าขาวม้า ลวดลายคุ้นตา กับร่มผ้าฝ้ายสีขาว สัมผัสได้ถึงความละมุนละไมของผู้จัดที่บรรจงจัดเตรียมสถานที่ เครดิตนี้ยกให้

พี่โอ (Fa-ขั้นเทพ) และพี่แก้ว (คุณเอื้อ)

ขอบพระคุณ ภาพถ่ายฝีมือพี่หมออ้อ เจ้าแม่สาธุค่ะ

พี่แก้ว พี่โอ อ.กะปุ๋ม จากซ้ายไปขวาค่ะ

 

แม้กระทั่งอาหารว่างและเครื่องดื่มที่นี่มีเอกลักษณ์มาก ๆ ค่ะ

มีให้ความรู้คู่ความอร่อยด้วย แอบติดใจน้ำมะขามค่ะ

"เอ่อ แบบว่าทานซะเกลี้ยงแล้วค่อยนึกได้ว่าต้องถ่ายภาพค่ะ ฮ่า ๆ"

 

อาจารย์กะปุ๋มเรียกบรรยากาศนี้ว่า

“ลานเรียนรู้ R2R สู่ความสุขและเรียบง่าย”

งานครั้งนี้นอกจากเป็นการจัดเสวนาแล้ว ก็จะมีการถ่ายทำ VTR สำหรับงานมหกรรม R2R ครั้งที่ 5 อีกด้วยค่ะ โดยทีมงานของบริษัทจินตนาการ ขอบอกว่า

“จ๊าบมากค่ะ”

อันนี้ยืมคำกล่าวของอาจารย์กะปุ๋มมาอีกทีค่ะ ยังไงเดี๋ยวจัดหลักฐานทางภาพถ่ายมายืนยันกันอีกทีค่ะ

 

เบื้องหลังการถ่ายทำ โปรดสังเกตทีมงาน จ๊าบจริง

คุณเจ โปรดิวเซอร์คนเก่ง รับของฝากจากท่านอ.กะปุ๋มค่ะ

ขอยืมภาพจาก FB ของอาจารย์กะปุ๋มค่ะ

บรรยากาศอบอุ่น พอได้ฟังเรื่องเล่าจากแต่ละท่านก็เหมือนท่านอาจารย์กะปุ๋ม พามา

"ชม R2R ฤดูเก็บเกี่ยว"

 ช่วยกันเชื่อม ช่วยกันเชียร์ มีการส่งลูกให้เพื่อนร่วมงานได้ลุกขึ้นมาแชร์ มีทั้งขาชง ขาชูท ได้แต้มกันเป็นแถบ ๆ ดีใจที่ได้นั่งร่วมในบรรยากาศ

 

 

เหมือนหนูอยู่ในสภาวะ

ณ จังงัง เหมือนต้องมนต์เสน่ห์ R2R ป่าติ้ว

“แบบเคลิ้มเลย”

แป๊บเดียว สามชั่วโมงผ่านไปโดยที่หนูแทบไม่ได้เตรียมการอะไรสำหรับนำเสนอเลย

Mind Map ที่ร่างไว้ยังไม่ถูกกรุ๊ปปิ้ง Power point ที่เตรียมสำหรับนำเสนอโครงไว้แต่ยังไม่ได้ถูกวาง

สุดท้ายก็ยอมสารภาพค่ะว่าฟังเพลิน ตื้นตันใจดีใจ ปลื้มใจอย่างบอกไม่ถูก ที่นี่เจ๋งอย่างไร เขามีอะไรดี เดี๋ยวจัดให้ในบันทึกถัด ๆ ไปนะคะ

เขียนเสร็จทำให้นึกถึงการไป Capture งานครั้งแรกที่งานมหกรรม R2R ครั้งที่ 3 อบรมใหม่ ๆ หัดทำหมาด ๆ ส่งงานเสร็จแล้วส่ายหัวกับตนเองแล้วนึกถึงคำพูดของ ท่านอาจารย์สมบูรณ์ที่ว่า

“งานชิ้นแรกน่าอายเสมอ”

ตอนนี้หนูขออนุญาตเสริมว่า

“ไม่ว่างานชิ้นไหนถ้าเผลอก็น่าอายเหมือนกันค่ะ ”

 

ปล.“Note taker ตาโกโก” สองปีผ่านไปก็ยังเอ๋อได้อีก สู้ต่อไปค่ะ