...

วันนี้ได้พิจารณาถึงความเกิดและความดับ  ได้มุมคิดว่า  สิ่งที่เกิดขึ้นมาล้วนเป็นความอ่อน  หน่ออ่อนของลำไผ่แทงทะลุขึ้นมาจากดินก่อนจะเจริญเติบโตขึ้นไปเป็นลำไผ่กอไผ่หลายกอมาจากการเกิดเช่นเดียวกัน  และยอดสูงสุดของแต่ละกิ่งก้านล้วนอ่อนทั้งนั้น  ความอ่อนอย่างนี้เป็นสัญลักษณ์ถึงการมีชีวิตอยู่ของสรรพสิ่งในจักรวาล  เฉกเช่นความอ่อนโยนทางจิตใจคนเราล้วนเติมพลังชีวิตให้ยืนยาวอย่างสดชื่นแจ่มใส

 

        มองอีกด้านหนึ่งคือความแข็งความกระด้าง  ความแห้งแล้ง  ความเปราะบาง  ความแข็งทื่ออย่างนี้เป็นสัญลักษณ์ของการไร้ชีวิต  เหมือนคนตายแล้ว  คนทำตัวแข็งกระด้างก็เฉกเช่นเดียวกันคือเหมือนสิ่งที่ตายแล้ว โอ้  ธรรมชาติช่างล้ำลึกเสียจริงต้องมองด้วยดวงตาแห่งปัญญาจึงจะเข้าใจในความเป็นไปของสรรพสิ่งทั้งหลาย

 

        ในท้ายสุดของบันทึกนี้ก็รวบรัดเอาว่าความอ่อนเท่ากับการเกิดที่ยังมีถือเป็นสัญญาณของพลังชีวิตที่ดำเนินอยู่  แต่ความแข็งกระด้างมีในจิตใจคนเราเมื่อใดก็เหมือนกับคนที่ตายแล้วนั้นแล.