......พวกเราจะรักและห่วงใยกันตลอดไป......

สมัยเมื่อพ่อพระและแม่พระในบ้านยังมีชีวิตอยู่ พวกเราพี่น้องก็ยังมีจุดศูนย์กลางที่จะได้พบปะสังสรรค์กันที่บ้านหลังใหญ่ดั้งเดิมของทุกคน  แต่พอสิ้นบุญท่านทั้งสอง  บ้านหลังนั้นก็ถูกปิดไว้เพราะไม่มีคนอยู่  แต่ก็ยังแวะเวียนไปอยู่เสมอๆ  รวมทั้งพวกเราพี่น้องก็มักจะนัดกันทำกิจกรรมร่วมกันตลอด เช่นทำบุญ  สร้างกุฏิอุทิศส่วนกุศลให้ท่าน ทานอาหารร่วมกัน.....


 

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาก็เช่นกัน พวกเรานัดทานข้าวกันที่เชียงราย  ต่างคนต่างก็อุ้มลูกจูงหลานมากันเท่าที่ใครพอจะมีเวลา  ปรากฎว่าพี่ชายคนถัดจาก krugui ไปเกิดอาการงอนว่าไม่มีใครบอก  เพราะคิดกันไปเองว่าเขาไม่ค่อยมีเวลาว่าง  แต่ก็ฝากมะม่วงเขียวใหญ่มาแจกจ่ายทุกคน   เฮ้อ....ทำเอารู้สึกผิดเล็กๆในใจ  งานนี้ต่างคนต่างเอาของฝากมาแจกกัน  krugui เอายาหอมขวดเล็กๆน่ารักๆไปแจกด้วยแหละ

 

 

หลังจากพูดคุยและอิ่มหนำสำราญกันเรียบร้อยแล้ว กะว่าจะพากันไปเดินเล่นที่ถนนคนเดินแต่.....ฟ้าฝนไม่เปิดโอกาสให้  จึงกลับไปย้อนอดีตที่ริมน้ำกก  โดยไปพักที่รีสอร์ตแห่งหนึ่งที่ไม่อยากบอกชื่อเพราะไม่ได้ค่าโฆษณา...ฮาาาา  ยิ่ง krugui ด้วยแล้วคิดถึงเพื่อนสมัยเรียน ม.ศ.4-5 เป็นอย่างมาก  คิดถึงช่วงเสาร์อาทิตย์มักจะพากันหอบเสื่อไปอ่านหนังสือริมน้ำกก  แต่ทว่า.....ไม่อยากจะบอกเลยว่า....พากันแอบไปเล่นน้ำตลอด....

 

 

ช่วงเวลาแห่งความทรงจำดีๆมักมีระยะเวลาสั้นแต่จะติดอยู่ในใจยาว.....ต้องขอบคุณพ่อพระและแม่พระที่อบรมเลี้ยงดูพวกเราให้เป็นคนดี  มีความรักต่อกันช่วยเหลือกันและไม่ทอดทิ้งกัน  เพราะพวกเราพูดคุยและสัญญากันไว้เมื่อสิ้นบุญท่านทั้งสองแล้วว่า....พวกเราจะรักและห่วงใยกันตลอดไป  แล้วพวกเราก็ทำได้และจะทำตลอดไป.....คิดถึงท่านทั้งสองเหลือเกิน

 

 

 

ขอขอบพระคุณพ่อพระแม่พระของลูกที่อยู่บนสรวงสวรรค์

ขอบคุณพี่น้องทุกคนที่ทำให้เกิดบันทึกนี้ขึ้นมา