ผมเดินทางไปสงขลาเพื่อไปงานบรรพชาอุปสมบทของลูกชายคนบ้างเคียงซึ่งอยู่กันเสมือนญาติ และเดินทางกลับปทุมธานีเมื่อเช้าวานนี้ กว่าจะถึงห้องพักก็ปาเข้าไปเกือบห้าทุ่ม
การเดินทาง
ชีวิตคนเรานั้น เดินทางกันตลอดเวลา เราเรียกการเดินทางนี้ว่า การเดินทางชีวิต ในการเดินทางชีวิตต้องประสบทั้งทุกข์และสุข เหมือนการเดินทางเมื่อวานบรรยากาศบางที่มีฝนตลอดทาง บางที่หาฝนไม่ได้เลย ถนนบางที่เป็นหลุมเป็นบ่อ บางที่ราบเรียบ ฯลฯ ชีวิตกับการเดิืนทางจึงเป็นเสมือนการเรียนรู้ตลอดเส้นทาง แต่ละคนมีประสบการณ์ในการเดินทางของชีวิตแตกต่างกัน สำหรับผม รู้สึกเหนื่อยกับการเดินทางแล้ว อยากหยุดพัก แต่มีสาเหตุให้เดินทางไม่จบสิ้น การจัดการความคิดตรงนี้คือ ปล่อยมัน มันอยากจะเป็นอย่างไรก็เป็นไปอย่างนั้น
การทำงาน
ระหว่างเดินทางมาปทุมธานี ผมฟังเพลงชุดดอกไม้คุณธรรมมาด้วย มีอยู่เพลงหนึ่ง "งานคือชีวิต ชีวิตคืองานบรรดาลสุข ทำงานให้สนุก เป็นสุขเมื่อทำงาน" แนวคิดนี้น่าจะมาจากพุทธทาสภิกขุ สำหรับผม งานคือชีวิต ชีวิตคือการเรียนรู้ การเรียนรู้ควบคู่การทำงาน แม้ผมอาจจะไม่ใช่ครูใหญ่นักพัฒนาประมาณว่า "การทำงานอย่างหนักคือดอกไม้ของชีวิต" แต่ผมเชื่อว่าหลายคนเป็นอย่างนั้น และหลายคนอาจไม่เจอดอกไม้เลย เราจะหวังอะไรกับผลสำเร็จของงาน ความสำเร็จที่แื้ท้จริงคือการพัฒนาต่อยอดไม่จบสิ้นต่างหาก คือการเคลื่อนตัวจากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่งต่างหาก ไม่ใช่จุดนั่นคือความสำเร็จ หมายความว่า ตราบเท่าที่เราไม่หยุดมันคือความสำเร็จ
การพักผ่อน
ผมเคยเขียนกลอนไว้ชุดหนึ่ง ยังจำได้ เพราะปกติจะเขียนทิ้งเขียนโยน กลอนนี้คือ "เหนื่อยหนักพักก่อนค่อยจรจาก แม้นลำบากใจกายอย่างหน่ายหนี ชั่วชีวิตนัยนาปัญหามี ร้อยละอันพันทวีให้ฝึกฝน" ยิ่งเหนื่อยเท่าไร เราจะรู้ว่าร่างกายและจิตใจของเรามีศักยภาพแค่ไหน บางครั้งมันไม่ได้เหนื่อยเพราะงาน แต่มันเหนื่อยเพราะความที่ใจไม่พบสิ่งที่พึงพอใจของใจมากกว่า จึงต้องมีช่องว่างของความรู้สึกอ่อนแอนั้น เขาว่า กันว่า การพักผ่อนคือสิ่งที่ดี ช่องว่างนั้นน่าจะเป็นช่องว่างของการพักผ่อนที่เราจะแทรกกายแทรกความรู้สึกเข้าไปหลบซ่อน เราจะพบช่องว่างนั้นเวลาใดดีหนอ
การหยุด
นับ หนึ่ง สอง สาม หายใจเข้ายาวสุด หายใจออกยาวสุด และหยุดหายใจ ทุกอย่างจะจบลงทันที
วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียนที่ ๑/๒๕๕๕ ดูนักเรียนนักศึกษาค่อนข้างจะคึกคักกันดี โดยเฉพาะเหล่าคณะครุศาสตร์ มีกิจกรรมระหว่างน้องพี่ตั้งแต่ก่อนเจ็ดโมงเช้า ชีิวิตในวัยเรียนอย่างนีี้ให้นึกถึงอดีตและคำของครูบาอาจารย์ที่สอนไว้ คำหนึ่งคือ "ความสบายทำลายคน ความลำบากสร้างคน"
๕ มิ.ย.๕๕
๐๗.๔๐ น.
