ในทุกวินาที...

ที่โลกกำลังหมุน

หลายชีวิตเดินทางต่อไปโดยไม่รู้ตัวว่า

 

ที่เพียรพยายามตื่นเช้า

ทำกิจกรรมต่าง ๆ ที่ซ้ำ ๆ ในแต่ละวันนั้น เช่นนั้น... เป็นไปเพื่อสิ่งใด

บางเวลาที่ฉันเอามือเอื้อมไปยัง นาฬิกาปลุกตอนเช้า ตบลงไปยังเจ้านาฬิกาปลุกน้อย

ด้วยความไม่พอใจนักที่มาขัดจังหวะ

การนอน ภายใต้ที่นอนอันนุ่มและอบอุ่น

แสงไฟข้างนอกยังสาดแสงมากระทบทางหน้าต่าง

ฉันงัวเงียมามองดูตึกรอบข้าง

สิ่งก่อสร้างที่เรียกด้วยชื่อต่าง ๆ กันไป

อพาร์เมนต์ คอนโดมิเนียม แมนชั่น ฯลฯ ที่ซอยเป็นช่อง ๆ ดูราวกับรังมดปลวกนั้น

บ้างก็มืดสนิท บ้างก็มีแสงไฟ

 

นั่นคือ บางคนอาจจะยังไม่ได้หลับเลย

ในขณะที่ฉันหลับไปจนจะอิ่มแล้ว

ทำให้ฉันเรียนรู้ที่จะเข้าใจจากข้อสังเกตเล็ก ๆ ว่า

ทุกชีวิตล้วนมีเส้นทางที่ต่างกัน 

เช้าของวันหนึ่งที่ฉันมีโอกาสตื่นเช้ากว่าปกติ...

อันถือว่าเป็นความสำเร็จอย่างหนึ่งของชีวิต  

แม้จะเป็นสิ่งเล็กน้อยและง่ายดายสำหรับใคร ๆ

แต่ก็เป็นเรื่องใหญ่สำหรับคนบางคนที่ไม่เคยชิน...เช่นฉัน  

 

ความเคยชินของแต่ละคนย่อมต่างกัน... 

บางคนไม่เคยกลับบ้านก่อนพระอาทิตย์ตกดิน ...

บางคนไม่เคยออกบ้านหลังฟ้าสาง...

บางคนไม่ได้นอนตลอดคืนขณะที่คนมากมายกำลังหลับ..

และบางคนก็ต้องหลับตลอดเวลาทั้ง ๆ ที่มีลมหายใจอยู่...  

ชีวิตนี้อยู่เพื่อสิ่งใดกัน...  

การมีชีวิตอยู่เป็นเรื่องง่ายดาย

 

แต่การใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุข

และสามารถยิ้มได้โดยไม่ขัดต่อส่วนลึกในหัวใจนั้น

คุณเคยถามตัวเองไหมว่า

ทุกครั้งที่ปรากฏรอยยิ้มบนใบหน้านั้น

หัวใจคุณยิ้ม ^______^ ด้วยไหม

รอยยิ้มธรรมดามักจะมีคุณค่า

เมื่อปรากฏบนใบหน้าของคนที่เรารัก

เพราะมันไม่เพียงเป็นความสวยงามในตัวเอง

แต่มันมีความอบอุ่นและจริงใจ...

เจือเข้ามาในร่องรอยนั้นด้วย บางคนรอยยิ้มนั้น

อาจจะก่อเกิดริ้วรอยปรากฏให้เห็น

ยิ่งยิ้ม...

ก็ปรากฏร่องรอยความโรยราของสังขารให้ชัดขึ้น

แต่เราก็ไม่เคยนึกเบื่อที่จะมองดู

เพราะอานุภาพของรอยยิ้ม ไม่ได้อยู่แค่เพียงความสมบูรณ์แบบหรือความดูดีของใบหน้า

แต่อยู่ตรงที่เมื่อเราสัมผัสได้ว่า เขาได้ยิ้มโดยไม่ได้ขัดต่อส่วนลึกของจิตใจ

และรู้สึกได้ว่าเขากำลังมีความสุขอย่างแท้จริง...  

ขอให้ทุกชีวิตมีรอยยิ้มที่มาจากหัวใจตลอดเวลา