ตั้งแต่อายุมากขึ้น  นั่งลงคุยตรงไหนมีแต่คุยเรื่องสุขภาพ  ต่างจากตอนอายุยังน้อยที่คุยแต่เรื่องเื้สื้อผ้า  การแต่งกาย  ที่เขาพูดกันว่า.....ประเด็นการสนทนานั้นเป็นไปตามบริบทของวงสนทนา  คงจะเป็นความจริง

*****

ขนาดไปซื้อของที่ตลาด  คนขายของยังพูดแต่เรื่องสุขภาพ  เป็นโน่นเป็นนี่  แต่ไม่รู้ว่า  เมื่อเป็นโรคนั้นแล้ว  รักษาให้ทุเลากันบ้างหรือเปล่า

*****

คนไทยโดยมาก  ทำตัวแบบ  วัวหายแล้วล้อมคอก  หมายถึง  ปล่อยให้เป็นโรคนั้นมากๆๆก่อน  แล้วจึงรักษากัน  โชคดีก็รักษาทัน  โชคร้ายก็ถึงแก่ชีวิตไปเลย

*****

บางคนก็วิตกจริตกันมากมาย  กลัวจะเป็น  ทั้งๆที่มีการรักษาที่ดีก็อาจจะหายได้  การแพทย์แผนใหม่เจริญก้าวหน้าทันสมัย  สุดแล้วแต่ท่านจะเลือกการรักษาแบบใด

*****

คนจนก็ไปรักษาตามมีตามเกิด  แล้วแต่ทางหมอในโรงพยาบาลจะรักษาให้  เลือกไม่ได้  เพราะมีข้อจำกัดเกิดขึ้น  เกี่ยวกับการรักษาพยาบาล

*****

ครูอ้อย  ไปหาหมอมาเมื่อวาน คนไข้ไม่มีการนั่งคุยกันเลย  เพราะเป็นโรงพยาบาลชั้นนำ  จะไปหาหมอต้องมีการนัดกันล่วงหน้า  มาตามเวลา  และได้พบหมอทันที  ต่างจากโรงพยาบาลของรัฐ

*****

ที่โรงพยาบาลของรัฐครูอ้อยก็ไป  คนไข้จะเป็นระดับกลางและระดับหาเช้ากินค่ำ  นั่งฟังเขาคุยกัน  เกิดการวิตกมากมาย  เพราะเขาไม่ได้ดูแลระวังรักษาสุขภาพของตัวเองเท่าที่ควร

*****

ส่วนที่โรงเรียน  ก็มีหน่วยงานมาที่โรงเรียน  มาให้ความรู้และข้อปฏิบัติแก่นักเรียน  ในการเลือกซื้ออาหาร  การสังเกตอาหาร  ก็เป็นเรื่องที่ดี  ที่ตรงตามเป้าหมาย  เพื่อให้นักเรียนเกิดความตระหนักและปฏิบัติตนได้ถูกต้องทั้งในปัจจุบันกับครอบครัว และในอนาคตในการดำรงชีพ

*****

*****

ที่ต่างประเทศ  ที่ครูอ้อยไปดูงาน  เขาก็ทำกันแบบนี้  ให้ความรู้กับนักเรียน  ชี้แจงให้เห็นโทษและประโยชน์กันอย่างจริงจัง

*****

*****

แต่ที่ครูอ้อยต้องตะลึง ก็คือ  นักเรียนถามว่า  ทำไมไม่จับคนที่ทำผิดเรื่องอาหาร  มาลงโทษกัน  พวกผมจะได้ไม่ต้องมาระวังเรื่องอาหารที่จะบริโภค