การพบกันครั้งที่ ๒ (ทาง Skype)

 

 

 

การพบกันครั้งที่ ๒ (ทาง Skype)

            นับจากที่ผู้เขียนได้เดินทางไปประเทศสหรัฐอเมริกา และก็ได้พบกับพี่นีนาถแล้ว เป็นการพบกันในครั้งแรก การพบกันครั้งแรก  ซึ่งก่อนหน้านั้นเราไม่เคยพบกันมาก่อนเลย...แต่ในวันนี้ (วันที่ ๒๗ พฤษภาคม ๒๕๕๕) เวลาประมาณ ๐๙.๔๕ น. (ช่วงเช้าของเมืองไทย) และเวลาประมาณ ๒๐.๔๕ น. (ของรัฐยูท่าห์) พวกเรา (ผู้เขียน + พี่นีนาถ) ได้พูดคุยกันอีกครั้ง ทาง Skype ในครั้งนี้ เราได้เห็นกันเป็นครั้งที่ ๒ และก็คงมีครั้งต่อ ๆ ไป ที่พวกเราจะได้ติดต่อกันอีก พูดคุยกันและก็เห็นหน้ากัน เหมือนเราได้คุยกันแบบ Face to Face

                Skype เข้ามามีบทบาทสำหรับการติดต่อสื่อสารในยุคปัจจุบัน...ทำให้เราซึ่งอยู่ห่างไกลกัน แม้แต่เราอยู่กันคนละทวีป แต่พวกเราสามารถติดต่อกันได้ (ได้ยินเสียงกัน + เห็นหน้ากัน) ประหยัดเงินค่าโทรศัพท์ เพราะเป็นระบบที่ติดต่อสื่อสารกันทาง Internet Skype บางคนอาจคิดว่าเป็นเครื่องมือในการติดต่อสื่อสารสำหรับเด็ก ๆ แต่สำหรับพวกเรา ไม่ว่าเด็ก หรือผู้ใหญ่ เราก็สามารถใช้ติดต่อสื่อสารกันได้ (ถ้าผู้ใหญ่ใฝ่ที่จะเรียนรู้...โดยไม่ควรปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์และไม่ควรคิดว่า "ช่างมัน...ฉันไม่สนใจ"...เพราะโลกยุคใหม่เป็นโลกของการเรียนรู้ร่วมกัน)

                 ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่พวกเราติดต่อกันทาง Skype และกว่าจะลงตัวในการที่ติดต่อกัน + เห็นหน้ากัน ก็มีอุปสรรคบ้างพอควร แต่พวกเราก็ฟันฟ่าอุปสรรคนั้นไปได้ (ทำให้พวกเราได้เรียนรู้เรื่อง Skype จากประสบการณ์ของเราเอง)...

                 สำหรับความรู้ในยุคใหม่นี้...ขึ้นอยู่กับคนที่จะเรียนรู้ ไม่ว่าคน ๆ นั้นจะมีอายุเท่าใด น้อยหรือมาก ก็มิได้เป็นอุปสรรคต่อการที่จะเรียนรู้ แต่ขึ้นอยู่กับว่า "คน ๆ นั้น ใฝ่ที่จะเรียนรู้หรือไม่?"...เช่นคำพังเพยไทยสมัยก่อนที่ว่า..."รู้ไว้ ใช่ว่า ใส่บ่าแบกหาม"...ทำให้เรารู้ว่า ถึงแม้เราจะอยู่กันคนละทวีป เราก็สามารถติดต่อสื่อสารถึงกันได้ เหมือนอยู่ใกล้ ๆ กัน...นี่แหละที่เขาเรียกว่า..."โลกยุคใหม่ เป็นโลกของเทคโนโลยี"...สำหรับบางคนก็ตามไม่ค่อยจะทัน...เหมือนกับเป็นการแข่งขันเฉพาะตัวอย่างไงอย่างงั้น...แต่ผู้เขียนก็ขอเป็นกำลังใจให้สำหรับผู้ที่คิดที่จะศึกษา...ดีกว่าที่จะไม่เรียนรู้...ขอให้เชื่อเถอะว่า...การเรียนรู้กับสิ่งใหม่ ๆ ไม่ยากเกินความสามารถ..."ถ้าไม่รู้ ก็ถามผู้รู้"...เพราะโลกยุคนี้ เป็นการเรียนรู้ร่วมกัน...

                  บางครั้งทำให้ผู้เขียนอดคิดไม่ได้ว่า..."สิ่งใดที่ตัวเราไม่เคยเห็นก็ได้เห็น แล้วก็เห็นในยุคนี้เสียด้วย"..."เป็นโลกไร้พรมแดนเสียจริง ๆ "

               การไปศึกษาดูงาน ณ ต่างประเทศครั้งนี้ สิ่งที่ผู้เขียนได้รับ เรียกว่า ได้รับมาก ๆ นั่นคือ เรื่องของเทคโนโลยี นั่นเอง...สมกับ "โลกยุคใหม่เอาเสียจริง"...ทำให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกา + เมืองไทย + ทั่วโลก อย่างเห็นได้ชัด...ในเรื่องของเทคโนโลยี...

 

 

 จากซ้ายไปขวา...(ผู้เขียน + พี่นีนาถ + พี่ไชสุวัน)

ณ บริเวณข้าง ๆ โรงแรม EXCALIVUR-WIDESCREEN

TOWER ROOM HOTEL เมือง LASVEGAS

วันที่ ๑๔ พฤษภาคม ๒๕๕๕

 

 

(ผู้เขียน)

ณ Indiana State University

 (วันที่  ๑๘  พฤษภาคม ๒๕๕๕)