ความคิดเราเองที่เปลี่ยน มุมมองเปลี่ยน ทั้งต้นไม้ ตึก เพื่อน นาย... ก็เป็นเช่นนั้นมาตลอด เราไม่เห็น ไม่ตระหนัก ไม่ได้รับรู้ตามที่เป็นจริงนั้นเอง

 

ที่เก่า...

เมื่อเรียนจบ หลังลาเรียนเต็มเวลาเกือบ 4 ปี

กลับมาที่ทำงานเดิมอีกครั้ง...

 

ต้นไม้เก่า...

ดอกไม้ต้นไม้ดูแห้งแล้งโรยรา... ไม่เขียวขจีเหมือนเดิม

เ้ขาบอกว่า คนที่เคยมีหน้าที่ดูแล...เกษียณไปแล้ว

คนใหม่คงจะยังไม่มีทักษะและความชำนาญเท่าคนเก่า

หรือไม่ปลูกต้นไม้เพิ่ม ด้วยกำลังจะทุบตึกและสร้างใหม่

 

งานเก่า-เพื่อนร่วมงานเก่า...

ได้กลับไปทำงานที่เคยทำ งานที่เคยรักและยังคงรักอยู่

ในสถานที่ทำงานและตึกเก่า

เพื่อนร่วมงานคนเดิมบางคน คนใหม่บางคน

ซึ่งล้วนแต่เคยรู้จักพูดคุยกัน มากน้อยตามวาระ

 

นายเก่า...

หัวหน้าคนเดิมที่เคยทำงานด้วย

ท่าทาง วาจา การกระทำก็ยังเมตตาดังที่เคยเป็นมา

เพียงแต่...ตำแหน่งใหญ่โตขึ้น

เพื่อนหลายคนกระเซ้าว่า...หัวหน้าเก่าได้เป็นใหญ่เป็นโต

เธอก็คงจะมีโอกาสดี ๆ กว่าอีกหลายคน


 

ความคิดเก่า...

ยิ้มรับคำกระเซ้า...ไม่ตอบหรอกโดยเฉพาะกับคนที่กรอบคิดต่างกัน

แต่คิดต่อในใจว่า...

โอกาสน่ะ ทุกคนต้องสร้างเองนะ

คนอื่นจะหยิบยื่นให้ก็ต้องมีพื้นฐานจากที่เราได้ทำมา

ไม่เช่นนั้น...จะมี "ศักดิ์ศรี" อะไร  แม้ "ศักดิ์ศรี" จะกินไม่ได้

แต่เป็นสิ่งที่ทุกคนควรมีเป็น "เครื่องประดับชีวิต"

และที่สำคัญ... "ฉันไม่อยากได้ในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ลงมือลงแรง"

ฉันกลัวต้องจ่าย "ดอกเบี้ย" ซึ่งคงแพงน่าดูเลย

 

แต่...ไม่รู้สึกอย่างเก่า...

ใจมันแห้งๆ ... ไม่ชุ่มชื่นใจเหมือนเดิม

ไม่มีความเบิกบานผ่อนคลายและสนุกเหมือนเดิม

ไม่รู้เพราะอะไร? ถามตัวเองอยู่นานเชียว

 

วันนี้ก็ยังไม่กระจ่างใจ

แต่พอได้ผลึกความคิดของตัวเองว่า...

ตัวเราเองต่างหากที่ ...เปลี่ยนไป ไม่เหมือนเก่า

 

ความคิดเราเองที่เปลี่ยน มุมมองเปลี่ยน 

ทั้งต้นไม้ ตึก เพื่อน นาย... ก็เป็นเช่นนั้นมาตลอด

เราไม่เห็น ไม่ตระหนัก ไม่ได้รับรู้ตามที่เป็นจริงนั้นเอง

 

ยอมรับ เข้าใจแล้ว...ผ่อนคลายลง

เราก็จะรู้ว่า...ไม่มีอะไรที่จะคงเดิมชั่วนิรันดร

เพราะโลกนี้เปลี่ยนแปรไปทุกวินาทีไม่เคยหยุด

คน สัตว์ พืช สิ่งของ ความคิด ความรู้สึก...

 

ที่เก่า...จึงไม่มีวันที่จะเหมือนเดิม...