ความทรงจำวัยเยาว์

ตั้งแต่ลืมตาดูโลกจนถึงตอนนี้ ๒๗ ปีแล้วหรือนี้ มันเร็วหรือช้ากันแน่  แต่ความทรงจำในวัยเด็กนั้น  นึกขึ้นมาทีไร  อดยิ้มไม่ได้  ตอนยังไม่เข้าเรียนยังวิ่งเล่นกับพี่ๆแถวบ้านอยู่เลย  ขี่ม้าก้านกล้วย  ยิงปืนก้านกล้วย  วิ่งฝุ่นตลบ  ก็พี่ชายลูกพี่ลูกน้องเราน่ะ  เป็นหัวโจกเลยทีเดียว  แต่บางวันก็เล่นขายของ  หม้อข้าวหม้อแกงกับเด็กๆผู้หญิงรวมทั้ง  ตอนนี้เพื่อนๆเหล่านั้นมีครอบครัว  มีลูกเต้ากันหมดแล้ว  เรายังอยู่  ภูมิใจดีไหมเนี่ย  หวานเย็น  รู้ไหมใช้อะไรเป็นน้ำแข็ง  ก้อนหินที่ใช้ทำถนนนั่นเอง  มีใส่น้ำหวานสีเขียวจากใบไม้  สีแดงจากดินเหนียว  มันดูเหมือนมากเลยนะ  มีเงินทั้งธนบัตรและเหรียญ  ธนบัตรตอนนั้นจริงๆแล้วมีแต่ใบละ ๒๐ บาทเองนะ  เพราะเป็นธนยัตรใบไม้  แต่เราสามารถทำให้มีหลายราคา  ตัง้แต่ ๑๐ บาท  ถึงร้อยบาทเลยละ  ตอนนั้นคงยังเด็กเกินไปเลยไม่รู้จักใบละ ๕๐๐ บาท  และ ๑,๐๐๐ บาท  พออายุได้ ๒-๓ ขวบก็มีน้องสาวคลานตามออกมา  จำได้ว่า  น้องตัวเล็กๆแดงๆร้องอุแว้ๆ  ตอนแรกไม่ร้องนะ  พวกผู้ใหญ่คิดว่าตายไปแล้ว  แล้วลุงเขยก็ตีก้นป้าบๆสงสัยเสมหะติดคอ  พอร้องเลยรอดตาย  จำได้ว่าน้องตัวเล็กมาก  เพราะคลอดก่อนกำหนด  ช่วงรบร่มเกล้า  ใกลคลอดแม่ไปโรงพยาบาลหมอไม่ให้นอนเพราะเตียงเต็ม  ทหารเยอะเลย  อันนี้จำไม่ได้  แม่เล่าให้ฟัง  ต้องกลับบ้าน  เลยมาคลอดที่บ้าน  หัวแข็งนะน้องเรา  รอดมาได้ แต่ก็นั่นแหละ  มีแต่คนบอก  ตัวเล็กขนาดนี้จะเลี้ยงโตมั้ย  แต่แม่ก็เลี้ยง  เราก็รักนะ  จำได้ว่า เคยตีน้องแค่ครั้งเดียว  ดื้อนี่ ตอนนั้นรู้สึกผิดมากที่ตีน้อง  เลยมาสารภาพกับแม่  แต่แม่ก็ไม่ตีนะ  แต่จำไม่ได้ว่าแม่สอนอะไร  ชอบเอาน้องขี่หลัง  แล้วพาวิ่งเหมือนเล่นม้าส่งเมือง  และชอบพาน้องเล่นในมุ้ง  เอาผ้าห่มมาทำกองโตๆแล้วขี่เล่น  สมมติเป็นรถ  แล้วก็ให้น้องขี้กุุ๊๊กกู้ๆ  แต่ที่จำได้แม่น  มีครั้งหนึ่งพ่อให้เลี้ยงน้อง น้องตกบันได  พ่อตีเรา  หนูผิดใช่มั้ย  น้องดื้อเอง  หนูก็ล้างจานอยู่  ตีหนู้ทำไม  อุตส่าห์ไปหลบอยู่หลังยุ้งขาวแล้วนะ  โกรธพ่อมากเลยนะตอนนั้น  สัญญากับตัวเองว่า  ถ้าโตแล้ว  จะหนีไปไกลๆไม่อยู่กับพ่อ  โกรธๆๆๆ  พ่อใจร้าย  ไม่มีเหตุผลเลย