"อีกหน่อยต้นยางคงไปโผล่เยอะแยะที่ประเทศพม่าเพราะตอนนี้คนงานสวนยางส่วนใหญ่เดินทางมาจากประเทศพม่า" เราคงมีคู่แข็งที่น่ากลัวเพิ่มมากขึ้นในอนาคต เปิดประตูสู่อาเซียน แม๊! คำนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ

เมื่อวันที่ ๒๗ เมษายน ถึง ๑ พฤษภาคม ๕๕ ได้เดินทางมาที่ ต.ควนรู อ.รัตภูมิ จ.สงขลา ในฐานะทีมวิชาการเพื่อทำกระบวนการเช็คต้นทุนศักยภาพของพื้นที่ต้นแบบใน ๑๐๐ พื้นที่ทั่วทุกภาคของประเทศไทย ของแผนงานพัฒนาระบบสุขภาพชุมชน (เป็นความร่วมมือขององค์กรส.ต่างๆ กับ WHO, รัฐบาลไทยกับองค์การอนามัยโลก) สำหรับพวกเราทีมวิชาการก็เพื่อเรียนรู้ชุมชน และช่วยพัฒนาทักษะของนักวิจัยชุมชน สำหรับพื้นที่ต้นแบบก็เพื่อพัฒนาทักษะ เพื่อต่อยอดการพัฒนาและขยายผลตำบลให้เป็นตำบลจัดการตนเอง และตำบลสุขภาวะต่อไป ..

ในช่วงเช้าๆ ของทุกวัน ณ บ้านพักที่เรียกว่าโฮมสเตย์ อดีตครูเก่าและภรรยาซึ่งเออรี่รีไทน์มาจากการเป็นคุณครูเช่นเดียวกัน หันมาทำบ้านพัก และโรงเรียนในระดับอนุบาลจนถึงระดับประถม ที่ไม่เคยคิดทำสวนยางเหมือนคนอื่นๆ ในที่ทางของตนก็จะมานั่งคุยกับพวกเราในฐานะเจ้าของบ้าน ..

อดีตคุณครูเล่าให้พวกเราฟังขณะทานอาหารเช้าร่วมกันที่บ้านพักโฮมสเตย์ว่า ใครที่ทำงานสวนยางแล้วต้องจ้างคนอื่นเขา มักจะถูกโกง จะโกงเล็กโกงน้อยก็เรียกว่าถูกโกงหล่ะ เพราะฉะนั้นควรจะทำสวนยางด้วยตัวเองจะดีกว่า เหนื่อยแต่ก็ไม่ต้องถูกโกง ..

ท่านเล่าถึงว่าทำไมทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือในปัจจุบันมีสวนยางไปแพร่หลายมาก ก็เพราะว่าในช่วงหนึ่งที่คนงานที่จ้างมาทำงานส่วนใหญ่จะมาจากทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และเมื่อกลับบ้านไปก็นำความรู้เรื่องสวนยางกลับไปลองปลูกที่บ้านบ้าง ซึ่งในปัจจุบันราคายางก็ดีเอามากๆ การทำนาข้าวจึงค่อยๆ ลดลงไป แต่น้ำยางคงมีคุณภาพไม่ดีไปกว่าน้ำยางทางภาคใต้ไปได้

ท่านบอกกับพวกเราก่อนที่พวกเราจะต้องเดินทางไปลงพื้นที่เพื่อทำกระบวนการเช็คต้นทุนศักยภาพของพื้นที่ต้นแบบต่อไปว่า "อีกหน่อยต้นยางคงไปโผล่เยอะแยะที่ประเทศพม่าเพราะตอนนี้คนงานสวนยางส่วนใหญ่เดินทางมาจากประเทศพม่า" เราคงมีคู่แข็งที่น่ากลัวเพิ่มมากขึ้นในอนาคต เปิดประตูสู่อาเซียน แม๊! คำนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ

----------------------------------------- 
ณัฐพัชร์ ทองคำ
๑ พฤษภาคม ๕๕ (วันแรงงาน)