ป้วนเปี้ยน..อยู่ใน..ความรู้สึก

"หล่อน"(อยาก)...ก้าวออกจากประตูแห่งความนึกคิด...มันเปิดกว้างเหมือนจะรอให้ออกจาก..กำแพงใจ..ธรรมชาตินั้นลึกล้ำ..ซับซ้อน..ซ่อนเงื่อน.."หล่อน"..ป้วนเปี้ยนอยู่กับความรู้สึก...

"ป่า"ในฤดูใบไม้ผลิ.สีเขียวอ่อนๆ..ที่โผล่รำไร..รอรับความอบอุ่นของแสงตะวันตัดกับสีดำของลำต้นที่ยืนยืดอยู่กับความหนาวเย็นที่ผ่านมา..เนินซ้อนเนิน...ดูสล้างราว..กับนม..สาว..เนินนั้นทอดลงสู่..หุบน้ำที่เย็นยะเยือก..แต่คงไม่ใช่..ความรู้สึก..ของปลาในน้ำ...

"ดอกดิน"..โผล่รับความอุ่นที่มีมาเช่นกัน..แข่งกันบานเบ่ง..คงเหมือน..นรกที่ซ่อนอยู่ในใจ.."หล่อนแอบคิด"..สีสรรค์ที่แต้มแต่งบนทุ่งดอกไม้บานคงจะหลอนหลอกความรู้สึก..หากไม่จริงใจ...หลง..พะวง..อยู่กับ.สี..ที่แต่งแต้ม.ดุจศิลปิน..มันเป็นกำแพงใจ....ที่ถอนถอดได้ยากยิ่ง..

..ธรรมชาติ..ที่แท้จริงเป็นอยู่เช่นนั้น..หมุนเวียนเปลี่ยนผัน..ปราศจากการ..ปรุงแต่ง..เฉกเช่นดัง..จิต...คน...