กับหน้าที่สะใภ้คนจีน นี่มันช่างทำให้เรารู้สึกกังวลมากมาย เพราะแน่นอนอยู่แล้วว่า  ว่ากิติศัพท์ การเป็นสะใภ้คนจีนจากทั่วสารทิศนั้นมันแรงแค่ไหน  ชลัญธรชักหวั่นๆ 

     ปัญหาและอุปสรรคแรก ที่ต้องรับมือก็คือ  อาม่า  

 อาม่า เป็นคนจีนที่เกิดในประเทศไทย  บ้านเกิดอยู่ที่ จ.ชลบุรี  อากงพาเร่ร่อนทำมาหากินไปทั่วจนมาปักหลักที่ พิมาย   ส่วนใหญ่แล้วอาม่าจะพูดภาษาจีน  ในบ้าน ภาษาไทยพูดได้บ้าง บางคำรู้ความหมายบางคำไม่รู้ความหมาย ต้องแปลไทยเป็นไทย  คุณสามีเองนี่เป็นจีนสมัยใหม่ เรื่องภาษาเอาดีไม่ได้สักอย่าง  ( แอบนินทาสามี)ภาษาจีนพูดไม่ได้ (ฟังรู้เรื่องพูดได้เพียงศัพท์เป็นคำๆ) ภาษาไทยไม่เก่ง  ภาษาอังกฤษไม่รู้เรื่อง  เขาล่ะ ก่อนแต่งงานนั้นได้ยินกิตติศัทพ์ครอบครัวนี้โหดใช้สะใภ้เยี่ยงทาส  ได้ยินแบบนี้ใครจะไม่กลัว 

             อาม่าจะชอบพูดเสียงดังๆ เหมือนโวยวายตอนเจอแรกๆกลัวเหมือนกัน  แต่ก็มารู้ว่าที่ต้องพูดเสียงดังเพราะอาม่าหูตึงเวลาพูดแล้ว จะไม่ได้ยินเสียงตัวเองก็เลยต้องพูดเสียงดัง  ปัจจุบันอาม่า อายุ 85 ปี เป็นเบาหวานความดันโลหิตสูงและหลอดเลือดหัวใจตีบ  เคยเป็นอัมพฤต  แต่ปัจจุบันสามารถเดินได้  สิ่งที่ อาม่าโปรดปรานที่สุดคือ การไปเที่ยว The mall ทั้งที่เดินไม่ไหวแต่ขอให้ได้นั่งรถเข็ญดูโน่นนี่นั่นก็มีความสุข  เวลาเห็นอาม่าซึมๆ นั่งเหงาๆ ที่บ้านบอกไม่สบายนั้นพอชลัญธรไปเมื่อไหร่  อาม่าจะแอบกระซิบ “อาโจ้ เสาร์อาทิตย์นี้รื้ออยู่เวงมั๊ย ไปเที่ยว มอล์ เดี่ยวอาม่าเลี้ยง” พอพาไปเที่ยวกลับมาหายป่วยกระปรี่กระเปร่าขึ้นทันที  ผิดกับแม่ชลัญขานั้นชอบไปนาไปสวน

         พอแต่งงานเข้าไปแล้วถึงรู้ว่าครอบครัวของคุณสามีนั้นไม่ได้เป็นครอบครัวคนจีนที่ไม่เคร่งเครียดเกิน ออกจะตลกด้วยซ้ำ หลังแต่งงาน ชลัญยังกลัวเขาให้ไปอยู่บ้านสามี ไม่ใช่ไม่กล้าแต่ห่วงพ่อกับแม่เราไม่มีคนดูแลเพราะพี่ๆแต่งงานกันหมดแล้ว  พออาม่าถามว่าแต่งงานแล้วรื้อจาอยู่ไหน เราเกรงใจเพราะทราบประเพณีจีนแต่งเอาสะใภ้เข้าบ้าน ไม่เหมือนไทยที่แต่งเอาเขยเข้าบ้าน  อาม่าจึงตัดสินใจให้ “รื้อเอาไอ้ตี๋ไปอยู่ด้วย ที่นี่อยู่ 10 กว่าคนคับแคบเดี๋ยวรื้อจะอึดอัด “  โอ้โห.... ได้ใจชลัญทีเดียว   

    แต่กระนั้นช่วงแรกๆ ที่แต่งงานก็จะอยู่บ้านชลัญ จันทร์-พฤหัสบดี  พอศุกร์เสาร์อาทิตย์ก็ไปอยู่บ้านอาม่า แต่ตั้งแต่ท้องก็ไม่ได้ไปนอนบ้านอาม่าอีก ..เพียงแวะไปหลังเลิกงานแทบทุกวัน

  

รูปอาม่าเมื่อยังสาวสวยไม่เบา