คุก นักโทษ ปืน

ณ คุกอัซคาบัน เหล่าผู้คุมกฏท่าทางทะมัดทะแมง

กระจายกำลัง ปฏิบัติหน้าที่ อย่างเข้มแข็ง

กับ กัสบาตองท์คาดเอว พร้อมจะฟาดฟันผู้กระทำผิดกฎ

พลังงาน แห่งความเหงา ความเศร้า ความเจ็บปวด

ความคิดถึงถิ่นที่จาก มาถูกคุม กักขังบริเวณ ของเหล่านักโทษ

สามารถทำให้ผู้คุมกฎ ที่ตบะอ่อน

ไร้เรี่ยวแรง เปลี้ยในบัดดล

ด้วยมวลหนาแน่น ของความเศร้า ที่มากกว่า

 

ธารธารา ไหลลื่น ในห้วงวัน

ลืมตา ทำภารกิจตามตาราง  หลับในค่ำคืน

มีชีวิต เพื่อทิ้งชีวิต

หายใจเข้า หายใจออก หายใจเข้า หายใจออก

หายใจไปวันวัน

ค่ำค่ำ สว่างสว่าง ค่ำค่ำ สว่างสว่าง

นั่นเหลือ 8 เดือน ไล่ไปเรื่อย 

จนถึงเหลือ 7 ปี คงรับได้แค่นี้

แห่งความมั่นคงต่ำ ของคุกปิด เมืองชายแดน

 

จอวงจรปิด-หัวหน้าผู้โชกโชนแห่งวัยประสบการณ์งานควบคุม

นั่งหลังตรง เฝ้าระวัง ในออฟฟิศกลาง

ไม่มีรอยยิ้ม มีแต่ความขรึม

หรือไม่มีอารมณ์ ดังประหนึ่ง ศิลา

หรือนี่ คือ ปรมาจารย์ ฝีมือดาบชั้นเลิศ สงบ สยบความเคลื่อนไหว

 

บางครา.....

 คุกอัซคาบัน ก็เงียบซะ .....

จนข้า คิดว่า น่าจะมีนักโทษเหี้ยมเกรียม...ซักคน

ปีนกำแพง และข้าวิ่งไล่กวด มันคงตื่นเต้นเร้าใจดีพิลึก

ปืนสั้นยาว หลายขนาด ในกล่อง ที่ขึ้นสนิม

ในตู้เหล็กเก่าคร่า หลายร้อยปี ใต้บันไดไม้

คง ได้เวลา ... บรรรรร!!!---จุจจ----กระสุนนนน----.....

วิชายิงปืน ที่ฝึกทบทวนปีละสองสามครั้ง

ไปโดน คนหาหน่อไม้หลังเขา ในสนามยิงปืนกลางป่า

คงได้ใช้งานจริง...บ้าง...

 

คุกอัซคาบัน ยังคงไร้ถ้อย

ต้นไม้ ทักทายสายลม

เหล่านักโทษ พากันเดินไปมา ดังหนึ่ง ครบถ้วนสมบูรณ์ชีวิต

คุกอัซคาบัน ไม่เคยขาดแคลนผู้คน

ผู้หนึ่งเดินเข้า-ผู้หนึ่งเดินออก

ไม่จบสิ้น-วัฏจักรผู้แหกกฏ

 

รั้วลวดหนาม(ลวดหีบเพลง)

ยังคงขึงทอดยาว บนหลังคาเรือนนอน ล้อแดดลม ฝน

สันกำแพง ยังคงมีนกเกาะ  ร้อง จิ๊บ จิ๊บ สบายอารมณ์

ท่ามกลางกระแสไฟฟ้าแรงสูง ที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง

 

นักโทษในคุกอัซคาบันทุกคน

ล้วนสำเร็จ วิชากำลังภายในขั้นสูง

วิชา การถอดจิต

ถอดจิตกลับไปบ้าน ส่วนกายยังคงค้างอยู่ในคุก