บางคนเดินผ่านเข้ามาในชีวิตพร้อมบาดแผลที่ยากแก่การเยียวยา. ภายใต้ระบบเทคโนโลยีการสื่อสารแบบไร้ขีดจำกัดเราหลงลืมจิตวิญญาณของเราหรือใครไปบ้าง

        การใช้เทคโนโลยีสื่่อสารเป็นเพียงเครื่องมือที่ใช้ในการติดต่อกันง่ายขึ้น

                                       สะดวกรวดเร็ว

                              ในยามที่ตัวห่าง ใจห่าง

ไม่ควรเหมาว่าคนที่เลือกใช้เครื่องมือเหล่านี้หลงลืมจิตวิญญาณแห่งความเป็นมนุษย์ ละเลยต่อผัสสะที่เพื่อนมนุษย์พึงมีแก่กัน 

         เป็นเรื่องน่ากังวลใจมากกว่าหากพบว่าบางคนมีจิตกระด้างต่อความอ่อนไหวทางจิตวิญญาณของบุคคลอื่น ทนได้กับการเห็นความเป็นทุกข์ของผู้อื่น

 

         และเมื่อบุคคลดังว่าผสานกับเทคโนโลยีที่เพียงต้องการสาร             มากกว่าความรู้สึกใดๆที่ส่งไปพร้อมสารนั้น จะยิ่งทำให้ดูเหมือนทุกสิ่งอย่างเป็นความฉาบฉวยจากการใช้เครื่องมือแสนวิเศษเหล่านี้

     หากพิจารณาดูดีๆจะพบว่าหลายคนที่ จิตพร้อมสมบูรณ์ในการเปิดรับผัสสะที่เข้ามากระทบแต่ถูกขวางกั้นจากจิตกระด้างโดยอาศัยเทคโนโลยี ลอยแพตัดขาดการสื่อสารที่มาจากความรู้สึก

 .........และในที่สุดเทคโนโลยีก้อเปนเพียงแพะที่มารองรับการขาดผัสสะที่ควรมีของคนที่มีจิตกระด้างต่อความรู้สึกของผู้อื่นนั่นเอง

 

 .........บันทึกในวันที่ทุกความรู้สึกตกตะกอนดีแล้ว.........