วันที่ ๑๓ "วันมหาสงกรานต์" ในความหมายดั้งเดิมของประเพณีนิยม แปลว่า "วันเคลื่อนหรือย้าย" หมายถึง "การเคลื่อนย้ายจากราศีมีนสู่ราศีเมษ" ในขณะที่อยู่ระหว่างการเคลื่อนย้าย คือ ๑๔ เมษายน เราเรียนว่า "วันเนาว์" จนลุถึงวันที่ ๑๕ เรียนว่า "วันเถลิงศก" ซึ่งเป็นเฉลิมฉลองปีใหม่ไทย

     "วันสงกรานต์" ในความหมายสมัยใหม่ หมายถึง "การเคลื่อนย้ายจากจากกรุงมุ่งถิ่นกำเนิด" หรือเรียกอีกวันหนึ่งว่า "วันกลับบ้านแห่งชาติ" กล่าวคือ "แรงงานที่เคลื่อนย้ายถิ่นฐานมาจากต่างจังหวัด ต่างเมือง หรือต่างประเทศ เช่น กัมพูชา ลาว และ พม่า จะได้เดินทางกลับภูมิลำเนาของตนเอง" หรือ การที่คนมีอันจะกินได้เคลื่อนย้ายตัวเองไปเที่ยวในต่างประเทศเพื่อหลบความร้อนทั้งอากาศ และอารมณ์ของความขัดแย้ง และเกลียดชังจนยากที่น้ำจะซัดออก

     วันเนาว์ คือวัน แรงงานเหล่านี้ได้เคลื่อนกลับไปถิ่นลำเนา และอยู่ (เนาว์) กับพ่อแม่ พี่น้อง ลูกหลาน ญาติสนิท มิตรสหายเพื่อเติมเต็มกับวันเวลาที่ขาดหาย และห่างเหิน โดยการร่วมเฉลิมฉลองกันอย่างมีความสุขในวันเฉลิมศก

      ภาพแห่งวัน "สงกรานต์" แบบใหม่ได้เข้ามาแทนที่แบบเก่า หรือว่าจะทำวันสงกรานต์ให้เป็นวันสงกรานต์แบบเดิมจริงๆ ได้อย่างไร??

     คำตอบ คือ เร่งพัฒนาเมืองต่างๆ ให้มีความเสมอภาพทั้งการศึกษา โอกาศการเข้าถึงแหล่งทุน และการพัฒนาเศรษฐกิจ โดยการกระจายทรัพยากร และการลงทุนไปตามเมืองใหญ่ๆ เช่น ขอนแก่น อุดรธานี เชียงใหม่ นครราชสีมา นครศรีธรรมราช และสงขลา เพื่อตรึงแรงงาน ไม่ให้เคลื่อนย้ายมา ณ จุดใดจุดหนึ่งมากจนเกินไป
 
      อีกทั้ง  เป็นการเปิดพื้นที่ให้พลเมืองของเราได้ "เนาว์" และ "เถลิงศก" กันอย่างมีความสุข และอยู่รวมกันอย่างมีความสุขในสังคมแห่งความเสมอภาพ และเคารพในศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์!!!