กลอนที่ชอบ


กลอน ความสวยงาม ภาษา

1. พฤษภกาสร อีกกุญชรอันปลดปลง (พรึด-สบ-พะ-กา-สอน ....)
โททนต์เสน่งคง สำคัญหมายในกายมี (โท-ทน-สะ-เหน่ง-คง ......)
นรชาติวางวาย มลายสิ้นทั้งอินทรีย์ (นะ-ระ-ชาด-ติ-วาง-วาย ......)
สถิตทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา (......)
แต่งโดย สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส : กฤษณาสอนน้องคำฉันท์
(ในวงเล็บเป็นคำอ่าน เพื่อให้ตรงตามฉันทลักษณ์)

คำแปล

-------------------------------------------------------------------

วัว ควายและช้างที่ตายลงไป ยังมีเขา มีงาไว้ให้ทำประโยชน์ได้

แต่สำหรับมนุษย์นั้น เมื่อตายไปแล้ว ไม่มีส่วนใดในร่างกายเหลือไว้ให้เกิดประโยชน์ได้เลย

จะมีก็แต่ความดีและความชั่วที่ได้ทำมาแล้วเท่านั้น ที่จะจารึกเอาไว้

-------------------------------------------------------------------

ที่มา:http://guru.sanook.com/answer/question/%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%9A%E0%B8%84%E0%B9%8D%E0%B8%B2_%E0%B9%81%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%99%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A/

 

2. เขามีส่วน เลวบ้าง ช่างหัวเขา

จงเลือกเอา ส่วนดี เขามีอยู่

เป็นประโยชน์ โลกบ้าง ยังน่าดู

ส่วนที่ชั่ว อย่าไปรู้ ของเขาเลย

จะหาคน มีดี อยู่ส่วนเดียว

อย่ามัวเที่ยว ค้นหา สหายเอ๋ย

เหมือนเที่ยวหา หนวดเต่า ตายเปล่าเอย

ฝึกให้เคย มองแต่ดี มีคุณจริงฯ

-ท่านพุทธทาสภิกขุ

 

3. And the priestess spoke again and said: "Speak to us of Reason and Passion." 

And he answered saying: 

Your soul is oftentimes a battlefield, upon which your reason and your judgment wage war against passion and your appetite. 

Would that I could be the peacemaker in your soul, that I might turn the discord and the rivalry of your elements into oneness and melody. 

But how shall I, unless you yourselves be also the peacemakers, nay, the lovers of all your elements? 

Your reason and your passion are the rudder and the sails of your seafaring soul. 

If either your sails or our rudder be broken, you can but toss and drift, or else be held at a standstill in mid-seas. 

For reason, ruling alone, is a force confining; and passion, unattended, is a flame that burns to its own destruction. 

Therefore let your soul exalt your reason to the height of passion; that it may sing; 

And let it direct your passion with reason, that your passion may live through its own daily resurrection, and like the phoenix rise above its own ashes. 

I would have you consider your judgment and your appetite even as you would two loved guests in your house. 

Surely you would not honour one guest above the other; for he who is more mindful of one loses the love and the faith of both. 

Among the hills, when you sit in the cool shade of the white poplars, sharing the peace and serenity of distant fields and meadows - then let your heart say in silence, "God rests in reason." 

And when the storm comes, and the mighty wind shakes the forest, and thunder and lightning proclaim the majesty of the sky, - then let your heart say in awe, "God moves in passion." 

And since you are a breath In God's sphere, and a leaf in God's forest, you too should rest in reason and move in passion.

- Khalil Gibran

หมายเลขบันทึก: 484762เขียนเมื่อ 10 เมษายน 2012 05:19 น. ()แก้ไขเมื่อ 14 มิถุนายน 2012 21:03 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (1)

เพราะทั้งสองบท เป็นสุภาษิตสอนใจ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี