คืนนี้เองที่ผมรู้จักหัวหินด้วยจิตวิญญาณอย่างลึกซึ้ง ดื่มด่ำกับบรรยากาศบ้านพักริมทะเล ในแบบเรือนไทยสมัยเก่า ซึ่งเดิมเคยเป็นเรือนรับรองของจอมพลประภาส จารุเสถียร ผู้ให้การต้อนรับเล่าเรื่องราวให้ฟังอย่างน่าตื่นเต้นตอนที่เราคุยกันบนลานหญ้าริมเขื่อนด้านติดทะเล “ทั้งห้าหลังเป็นเรือนรับรองของท่านจอมพลฯทั้งนั้น” ผมรับฟังอย่างตื่นเต้น นี่ผมเป็นเหมือนแขกของ ฯพณฯ ด้วยหรือนี่ “ส่วนมากท่านพักหลังไหนครับ” “หลังใหญ่นั่นครับ” ชี้มือไปที่เรือนหลังใหญ่สองชั้น ติดต้นมะขามใหญ่อายุนับร้อยปี ชั้นบนเป็นห้องพักส่วนตัว ด้านล่างเป็นห้องกระจกรับรองแขก รอบนอกมีระเบียงเดินได้รอบ โอ่โถงสมเป็นเรือนพักผ่อนของท่านจอมพลฯ ผมเดินวนดูด้วยความประทับใจ กึ่งเกรงกลัวบารมีของเจ้าของเก่า

 

            หลังถัดจากเรือนจอมพล เป็นเรือนรับรองสองชั้นเช่นกัน ชั้นล่างเป็นห้องอาหารขนาดสามสิบคน ด้านในเป็นห้องครัว ต่อจากห้องครัวเป็นเรือนรับรองอีกหลัง เรือนหลังในสุดค่อนข้างห่างไกลเงียบสงบ สมัยนั้นไม่ค่อยมีใครเข้าพัก ผมเดินวนเวียนดูพบว่ามีร่องรอยของไข่ตุ๊กแกติดอยู่ใต้เพดานจำนวนมาก แถมเจ้าของไข่ร้องคำรามต้อนรับอีก 7 ครั้ง ครางเบาๆ อีกหน่อยหนึ่ง ใจนึกว่า “ไม่น่าจะต้องขู่กันนา”

 

            เดินออกจากเรือนรับรอง “ตุ๊กแก” กลับมาทางริมทะเล ยืนสนทนากันที่ ชายคาเรือนจอมพล “คืนนี้ผมจะได้พักหลังไหนครับ” ผมถามขึ้นระหว่างเดินชมพื้นที่กว่างใหญ่กว่า 8 ไร่ เสร็จเรียบร้อยแล้ว ผู้รับรองชี้ไปที่หลังเคียงกับเรือนจอมพล “หลังนี้พร้อมที่สุด ห้องน้ำค่อนข้างดี พอใช้งานได้” ชั้นล่างเหมือนใช้เป็นสำนักงานรับรองแขก ด้านหลังมีห้องน้ำ เราพากันเดินขึ้นชั้นสอง วางสัมภาระเรียบร้อยแล้วเดินลงมาคุยกับผู้รับรอง

 

            ผมชวนคุยตามความสนใจ “ที่ตรงนี้น่าจะราคาแพงนะครับ” “ราคาประเมินตารางวาละห้าหมื่นบาทครับ” ต่อมความคิดทางคณิตศาสตร์เริ่มคำนวณราคาอย่างช้าๆ  “โอ้แม่เจ้า 20 ล้านบาทต่อไร่” ลองคูณแปดไร่เอาเองแล้วกันนะครับ และเป็นราคาตอนนั้น ตอนนี้ไม่รู้ว่าเพิ่มขึ้นอีกเท่าใด ราคาที่ดินริมฝั่งทะเลไม่ใช่ธรรมดา

 

            คืนนั้นยามแม่และญาติมิตรหลับแล้ว ผมลงมาสำรวจพื้นที่ริมเขื่อน มองชายหาดขาวโพลนใต้แสงจันทร์ น้ำทะเลสะท้อนประกายเดือนดาวพริบพราย แสงไฟจากเรือไดหมึกสีเขียวมรกตรายรอบชายหาดครึ่งวงกลมมากมายสวยงามไปอีกแบบ ลมทะเลหนาวเย็นเยือกจับใจ ไกวลู่ยอดไม้เสียงซู่ซู่เป็นระยะ เสียงตุ๊กแกแว่วจากเรือนหลังไกลบ่อยครั้ง เพราะสลับกันร้องเหมือนประกาศตัวตนให้เพื่อนรู้ว่าฉันยังอยู่ ณ ที่แห่งนี้

 

            กลิ่นดอกไม้เย็นๆ โชยมาจากที่ใดที่หนึ่ง คละเคล้าจนนึกไม่ออกว่าเป็นกลิ่นของดอกอะไร คอนโดหลายหลังสูงเสียดฟ้าโดดเด่น