เมื่อประมาณ 30 ปีมาแล้วเผ่าทมิฬในศรีลังกาได้ยึดครองภาคเหนือของ ประเทศ และต่อมาได้รบราฆ่าฟัน เพื่อบรรลุเป้าหมายการแยกดินแดน และแก้แค้นให้ผู้ริเริ่ม และปฏิบัติการล้างแค้นกันมาเอากับประเทศที่ได้เลือกตั้งผู้แทนมาเป็นรัฐบาล และมอบหมายให้รัฐบาลทำหน้าจัดการกับขบวนการยึดครอง
ในขณะที่ประเทศก็ไม่ได้คิดแก้แค้นอะไร เพราะผู้แทนของประเทศนับตั้งประธานาธิบดี ข้าราชการ ทหาร ตำรวจ ฯลฯ เขาต้องทำตามหน้าที่ ที่ได้รับมอบหมาย กลุ่มที่คิดแก้แค้นก็คือเผ่าทมิฬที่นำโดยผู้เป็นหัวหน้ายบวนการ ที่นำพาผู้คนออกไปสู้กับประเทศ และต้องล้มตายกันเป็นจำนวนมาก
การแก้แค้นของเผ่าทมิฬเอากับประเทศ สิ้นสุดลง เมื่อประธานาธิบดี Rajapaksa ได้รับการเลือกตั้งมีนโยบายปราบปรามกลุ่มผู้ยึดครองอย่างเด็ดขาด และเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2552 ก็สามารถสังหารนาย Velupillai Prabhakaran ผู้นำได้สำเร็จ ถือเป็นการสิ้นสุดสงครามแค้นในประเทศ ที่ดำเนินมาเนินมาเกือบ 30 ปี
การแก้แค้นส่วนบุคคล ดังเช่น กรณีที่เล่าถึงกำนันถูกตามฆ่าล้างแค้นก็ว่ากันไปเพราะคนแก้แค้นเขารู้มาชัด ๆ ว่าเป็นใครที่ทำให้เขาแค้น แต่ก็ไม่แน่เสมอไปอาจเป็นแพะก็ได้เหมือนกัน แต่การแก้แค้นเอากับประเทศนี่ซิเป็นการแก้แค้นตามความเห็นแก่ตัวและพวกพ้อง และความชิงชังที่สืบทอดกันมาเพราะเห็นว่าประเทศไม่ให้ความเป็นธรรม การแก้แค้นอย่างนี้จึงแก้แค้นกันยาว ใครก็ได้ที่ขวางหน้าโดยเฉพาะทหารตำรวจข้าราชการ เป็นต้องทำร้าย หรือฆ่า และพัฒนาไปถึงฆ่าได้ทั้งนั้นหากไม่ใช่เป็นญาติโยโหติกาที่ใกล้ชิดของตัวเอง เมื่อถูกสวนกลับจากประเทศก็โกรธ และชักชวนคนอื่นให้โกรธด้วยเพราะการกระทำของประเทศ ก็หันกลับมาแก้แค้นอีก ก็ถูกกระทำกลับบ้างอีก ก็แก้แค้นอีก การแก้แค้นจึงกลายเป็นวงจรแค้นที่ไม่รู้จบ และคนมากระทำเพื่อการแก้แค้นก็ใช่ใคร ก็คนในประเทศเดียวกันนั่นเอง
ประเทศใด ๆ ไม่มีทางที่จะคิดร้ายทำลายคนในประเทศได้ ที่จะคิดร้ายทำลายคนในประเทศได้ ก็มีอยู่ฝ่ายเดียว คือ คนที่เห็นผิดเป็นชอบและคนเลวที่ประเทศก็ไม่ต้องการไม่ว่าจะเป็นคนในอดีต หรือปัจจุบัน
กลับมาพูดถึงประเทศไทยของเราบ้าง....ก่อนอุเว้แรกที่ร้องขึ้นมา พ่อแม่ก็ไปหาสถานีอนามัย หรือไม่ก็โรงพยาบาล ในอดีตมีหมอตำแย ตายทั้งแม่ทั้งลูกมามากมาย แต่ด้วยความเป็นประเทศที่ผู้คนต้องทำหน้าที่เสียภาษีอากร จึงมีสถานีอนามัยโรงพยาบาลไว้ให้บริการทุกคนไม่เลือกหน้า ไม่กี่วันต่อมาแม่ก็พาไปหาหมอฉีดยาป้องกันโปลิโอ และอื่น ๆ สารพัดจนหัดเดิน เข้าโรงเรียนได้ ก็มีโรงเรียนอนุบาลประถมมัธยมให้เรียนอีก แถมมีนมให้ดื่มฟรี จะได้สมองดีเอาไว้เป็นกำลังของประเทศ โตขึ้นมาอีกมีโรงเรียนมัธยมให้ได้เลือกเรียนอีก ได้เรียนฟรีตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยมก็เพราะการประคบประหงมของประเทศ จบแล้วจะเรียนมหาวิทยาลัย ก็มีให้อีก ใครไม่มีเงินเรียนต่อประเทศก็มีเงินกู้ให้ยืมเรียน โตขึ้นมาประเทศก็ให้ความคุ้มครองป้องกัน และมีคนของประเทศไว้คอยบริการ คือข้าราชการ ทหารตำรวจ ฯลฯ แต่ละประเทศต่างมีประเทศเพื่อนบ้าน จึงต้องมีทหารไว้เป็นรั้ว ป้องกันไม่ให้ศัตรูต่างชาติเข้ามาทำร้าย ให้อยู่กันได้อย่างสงบสุข ที่มีให้ได้ก็ภาษีของพี่น้องร่วมประเทศอีก
ประเทศศรีลังกาก็น่าจะไม่แตกต่างกับเราไปสักเท่าไร ที่คอยให้การเลี้ยงดูอุ้มชูคนในประเทศ แล้วขบวนการทมิฬแก้แค้นเอากับใคร ก็ประเทศไม่ใช่ใคร ก็คนที่ให้บุญให้คุณกับทุกคนในประเทศทั้งนั้น การแก้แค้นของกลุ่มทมิฬที่ยืดเยื้อกันมาสามสิบปี ในที่สุดก็ต้องจบลงด้วยอำนาจของประชาชนในประเทศที่เหนือกว่ากลุ่มคนที่มาคิดแก้แค้น และนำพาผู้คนไปตาย จนทำให้ครอบครัวพ่อแม่พี่น้องในประเทศผู้มีพระคุณต้องตายก่อนตาย หรือ เรียกว่าตายทั้งเป็นมากมาย และทำร้ายประเทศของตังเอง
