การทำงานนี่งานบางอย่างทำให้สมองไม่พัฒนาจริงๆ รอยยักในสมองชักจะเริ่มลดลง ๆ คนจะกลายเป็นเครื่องจักร เจ้านายจะกลายเป็น ระบบสารสนเทศ ไม่มีชีวิต ไม่มีความรู้สึก รู้เพียงผ่านเกณฑ์ ไม่ผ่าน แต่ผ่านโดยคุณภาพหรือไม่ก็ไม่รู้ หัวหน้างานเป็นเพียงสื่อจาก เจ้านายใหญ่ คือระบบสารสนเทศ ที่ไม่มีสิทธิ์ ในการแปลงสาร เพื่อ ให้คนทำงานรู้สึกว่า ที่ทำนี่คือใช้ความรู้ความสามารถของตนเต็มที่แล้ว แต่ความสามารถของหัวหน้างานในการแปลงสารจากนายใหญ่ คือ ถ้างานไม่ผ่านตามเป้าหมายหรือวัตถุประสงค์ที่วางไว้แล้ว แล้วจะมีบทลงโทษยังไง เช่น อาจไม่มีสิทธิ์ ได้พิจารณาความดีความชอบ หรือบทลงโทษอื่นที่เขาพยายามคิดเพื่อทำให้ลูกน้องรู้สึกว่าต้อง ทำให้สำเร็จเพราะเดี๋ยวจะไม่ได้ .....คิดได้เท่านี้ (จริงๆเรื่องนี้นายใหญ่ ไม่ได้เขียนไว้ )
นอกจากทำงานแบบไม่ต้องใช้สมองแล้ว ยังทำงานตามหนังสือ (ราชการ) ถ้าไม่มีหนังสือ ตูไม่ทำ ชลัญธร ล่ะ งงจริงๆ จะทำดีทั้งทีทำไมต้องมีใบสั่ง ทีทำชั่ว อู้งาน กินแรงเพื่อน อมของหลวง หรือจะยัดของกลาง ( เนื้อหาที่เกี่ยวข้องhttp://www.gotoknow.org/blogs/posts/483153 ) โกง OT ไม่เห็นต้องมีนายสั่งทำกันจังเลย หรือว่า คนเรานี่ เพราะบาปมองไม่เห็น บุญต้องมาเป็นซอง
( เนื้อหาที่เกี่ยวข้องhttp://www.gotoknow.org/blogs/posts/483044) นี่เองละมังที่ทำให้คนทำชั่วไม่ต้องรอใบสั่ง
ทำงานตาม KPI ที่ กำหนดวิธีทำงานเป็นข้อๆ มาจากส่วนกลางที่บังคับให้พื้นที่ ที่ต่างต่างกันโดยสิ้นเชิง ในทุกเรื่อง ไม่ต้องรอให้ คนทำงานหาวิธีคิดเองทำเองให้ยาก หรือถ้าบางคนคิดได้นอกกรอบ แหวก วิธีทำงานซึ่งไปบรรลุ KPI คนนั้นกลายเป็นทำผิด เพราะไม่ได้ทำตามข้อ 1,2,3,…… ถึงจะบรรลุ KPI ก็ตาม
การบรรลุเป้าหมายของงาน เอาเงินมาล่อ เช่น เช่นคุณจะได้งบประมาณหัวละ .....บาท ถ้าคุณทำ.... ได้....% เกิดการแย่ง กันทำ เช่นการแย่งคนไข้เรื้อรัง บ้านคนไข้อยู่ ต. ก แต่พื้นที่ติดกับ รพ.สต.ข เพียงเดินข้ามถนน แต่ คนไข้เรื้อรัง ต.ก จะไปไปรับบริการที่รพ.สต.ไปได้ แต่ผลงาน ต้องมาให้ ก นะ แล้ว ข ไหนจะยอม พอคนไข้คนนี้มาขอรับบริการที่ ข ก็ทำไปบ่นคนไข้ไป จนคนไข้รู้สึกความผิดของข้า หรือนี่ ที่ดันบ้านอยู่ติด ต. ข นี่
แย่งกัน Key ข้อมูลเข้าระบบอินเตอร์เน็ต แต่คนไข้ถูกให้บริการจริงตามนั้นหรือเปล่าไม่รู้ เพราะเรารีบ Key ก่อนคนอื่นเดี๋ยวคนอื่น เขาจะ key เอา case เรา เงินก็ไม่ได้มาเป็นส่วนตัวนะ เข้าสถานบริการเพื่อไว้ดูแลผู้ป่วย คนทำงานแย่งกันจะเป็นจะตายเพื่อให้ได้เงิน แต่ได้ดูแลผู้ป่วย แบบองค์รวมหรือเปล่า (ไม่รู้ )
กำหนดเวลาส่ง kpi เพื่อให้ส่วนกลางประเมินผลได้รวดเร็วฉับไว้ แต่พื้นที่เป็นยังไง ไม่รู้ ส่งไม่ทัน เงินนั้นไม่ต้องเอา (เข้าใจ๋) ทั้งๆไม่ใช่เงิน (ตู)
พื้นที่ก็ทำงานเอาใจส่วนกลาง ด้วยนะ เอาได้ อยากได้ตามเวลาใช่มั๊ย จัดให้ ธ่อ....แค่ลงข้อมูลใน คอมพิวเตอร์ ไม่เห็นจะยาก การดูแลผู้ป่วยต้องทำอะไรบ้าง มันอยู่ในหัวอยู่แล้ว คนไข้คนนี้เหรอ โอ๊ย เห็นชื่อก็รู้ไปถึงไส้ติ่ง key ข้อมูลลง com ไม่เห็นจะยากทำไป เล่น FB ไป สุดท้ายการ Key กิจกรรมดูแลผู้ป่วย ก็พิมพ์ พ่วงท้าย อย่าลืมกด like นะ ข้อมูลที่ลงอยู่บนฟ้าเมฆหมอกเต็ม
พื้นที่ ก. จนท.มากมาย คนไข้ก็น้อย เพราะพื้นที่มันเล็ก สะดวกสบาย แต่พื้นที่ ข. จนท.ก็น้อย สภาพพื้นที่ก็ทำงานลำบาก แต่ต้องทำ ให้ได้เท่า ก. แล้วแมวตัวไหนจะยากมาอยู่พื้นที่ ข. ถึงปีลาออกยกชุด จนชาวบ้านไม่รู้ ตกลงหมอตูชื่อไร เพราะไม่ทันจะจำชื่อได้ไปซะแล้ว
การพิจารณาความดีความชอบ พื้นที่ ก.ได้ทุกปี พื้นที่ ข. ทำงานกันยังไง ( ว่ะ) ไม่มีผลงาน
ทำ R2R ใครเป็นบ้าทำก็ทำไป แต่ทำเสร็จได้รางวัล ฉัน(หน่วยงาน)แจมด้วยเพราะปีนี้ ยังไม่มีผลงาน คนทำลำบากยังไง หมดงบเท่าไร .... ไม่รู้
แม้แต่การออกกำลังกาย ก็ไม่ต้องใช้สมอง เพราะหน่วยงานจะกำหนด ว่าคุณจะต้องมาออกกำลังกาย บริเวณนี้ ออกแบบนี้ มาลงชื่ออกตรงนี้ ถ้าไม่ทำตามนี้จะออกกำลังกายยังไงเท่ากับไม่ได้ออก
นี่เป็นส่วนหนึ่งของการทำงาน แบบไม่ต้องใช้สมอง บางครั้งรู้สึกเสียดายเวลาเรียนตั้ง 4 ปี แถมมีเกรียตินิยมพ่วงท้าย แต่ทำงานจริงๆ เรียน ปี ครึ่งก็ได้ มั๊ง .......ไว้มีเวลาว่างจะมาเขียนบันทึก เรื่องนี้เพิ่มเติม เพราะการทำงานแบบไม่ใช้สมองมันมีมากว่านี้อีก จนไม่รู้จะบันทึกหมดหรือเปล่า ตอนนี้ขอไปพักผ่อนสมอง ที่ไม่ค่อยได้ใช้สักหน่อยก่อน
หมายเหตุ : เป็นเพียงการประมวลแนวคิดความรู้สึกจากเพื่อน ในวันเลี้ยงรุ่น ที่มาจากหลากหลายหน่วยงาน ความรู้สึก ที่เราเห็นว่า ทุกวันนี้ การทำงานมันประมาณนี้แหล่ะ ซี่งเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้อง กับหน่วยงานต้นสังกัด ชลัญธร โดยตรง (เดี๋ยวหน่วยงานน้อยใจ เพราะตอนนี้ชลัญธร มีความสุขในการทำงานดี )
อ่ะ...คุ้น ๆ บ้าง บางรายการ