พาร์กินสัน
พาร์กินสัน (Parkinson’s Disease)
เป็นโรคทางระบบประสาทที่พบได้บ่อย เกิดขึ้นกับผู้สูงอายุเป็นส่วนใหญ่ คนไทยเรียกว่า โรค “สั่นสันนิบาต” โรคพาร์กินสันนั้นถูกจัดอยู่ในกลุ่มของโรคที่เรียกว่าการผิดปกติของการเคลื่อนที่ การเคลื่อนไหวร่างกายและมีอาการอื่นควบคู่ด้วย ส่งผลต่อความสามารถในการทำกิจกรรมในชีวิตประจำวัน
สาเหตุ
เกิดจากนิวรอน ซึ่งอยู่ในพื้นที่หนึ่งของสมองที่ชื่อว่า substantia nigra (ผลิตโดปามีน) ได้ตายลงหรือทำงานได้แย่ลง ทำให้เสียสมดุลของสารโดปามีนในสมองที่ทำหน้าที่ควบคุมระบบการเคลื่อนไหวของร่างกาย เมื่อสมองขาดโดปามีน จึงเกิดอาการเคลื่อนไหวผิดปกติขึ้น
อาการของโรคและลักษณะที่แสดงออก
- อาการสั่นและอาการเกร็ง
- อาการเคลื่อนไหวช้า
- การทรงตัวไม่ดี เดินในท่าผิดปกติ
- ใบหน้าเฉยเมย น้ำลายสอมุมปาก
- ..อื่นๆ..ท้องผูก,ท้อแท้เศร้าซึม,ปวดตามร่างกาย,อ่อนเพลีย,ภาวะสมองเสื่อม,cognitiveลดลง
บทบาทของนักกิจกรรมในผู้ป่วยพาร์กินสัน
- เน้นเรื่องความปลอดภัยในการเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวัน
- ให้ความสำคัญของการทำงานประสานกันของตาและมือ
- ดูปัญหาเรื่องการกลืนลำบาก
- เลือก,สอนและให้ความรู้เกี่ยวกับการใช้อุปกรณ์ช่วยเดิน
- ปรับสิ่งแวดล้อมให้เอื้อต่อการทำกิจกรรม เพิ่มโอกาสในการทำกิจกรรม
- ปรับกิจกรรมลดความละเอียดของกิจกรรม ลดขั้นตอนการทำกิจกรรมให้สั้นลง
- แนะนำ จัดหา ให้ความรู้เกี่ยวกับอุปกรณ์เสริมที่OTเห็นว่ามีความจำเป็น
- ให้คำแนะนำในการดูแลตนเองทั้งแก่ผู้ป่วยและญาติ
