..ใต้เงาไม้..

ณ. ที่นั้น..ใต้เงาไม้..ร่มมะม่วงใบดกที่ไม่ได้ตกเป็นเหยื่อ"น้ำท่วม"ริมกำแพงคอนกรีต"..ชายเคยหนุ่มผู้นั้นที่บ่งบอกคือผมสีดอกเลา..ทิ้งตัวลงจากจักรยานที่ขี่มา..แดดเปรี้ยงเพราะเที่ยงวัน..เขาจอดมันแล้วทรุดตัวลงนั่งบนขอบซีเมนต์ที่ก่อไว้ข้างทางอาศัยเงาไม้หลบร้อน..เขาหยิบมะม่วงขึ้นมากิน..(คงจะทั้งหิวและร้อน)..."หล่อน"เฝ้าดูพฤติกรรมของชายนั้น..อย่างเงียบๆเรานั่งอยู่ในเงาไม้เดียวกัน..."เขา"ทิ้งเม็ดมะม่วงนั้น..บนแผ่นซีเมนต์ปูทาง..พร้อมหยิบดินมาขยี้อยู่ในมือ"มันคงจะสอาดดอก"..หล่อนแอบคิด...พร้อมกับลุกขึ้นยืน..ก้าวไปชิดกำแพงพร้อมกับเอื้อนเอ่ยว่า"เอาน้ำไหมจ๊ะ"เสียงปฏิเสธตอบมา.."หล่อนขยั้น ขยอต่อ"พร้อมเยื่อนท่อสายยางพร้อมเปิดน้ำออกไปนอกรั้ว...ชายเคยหนุ่มนั้น..ล้างมือ..พร้อมกับ..เอาน้ำลูบหน้า...เขาเอ่ย.."มันร้อน"...พร้อมกับ.คำกล่าว.."ขอบคุณครับ...

อีกด้านหนึ่งในเงาไม้..บนกำแพงคอนกรีต..อีแพรด..บินถลาในปากคาบหนอน..มันป้อนลูกน้อย..ที่บินได้แล้ว..

นกกระจิบ..ดัวเดียวและตัวเดิม..ยังโดดเต้นส่งเสียงจิ๊บแหลม อยู่หน้ากระจกเงาริมกำแพง...ใต้เงาชมพู่ต้นนั้น...

ใต้เงาไม้..ชีวิตผ่านๆ ริมกำแพงเมื่อเที่ยงวัน...