ช่วงวันเสาร์ที่ผ่านมา...17 มีนาคม 2555

ผมได้เขียนอนุทินไว้ว่า....

นอกจากพยายามเริงร่าไปร่วมงานบวช และงานแต่งงาน จำนวน  4 งาน ...ที่ไม่อาจปฏิเสธได้

สภาพของผมก็ไม่ต่างกับหมาที่มีบาดแผล และเยียวยาตนเองด้วยเลียแผลอย่างเงียบ ๆ

นอนซม..และก่ายหน้าผาก...ฟุ้งซ่าน กับเหตุการณ์ที่เกิด และยังไม่เกิดขึ้น

และพยายามตัดสินใจปฏิเสธสิ่งที่รักจะทำ...งานหนึ่งที่มีสำคัญ...ที่เปี่ยมด้วยการเดินทาง...การเรียนรู้....และมิตรภาพ

 

แต่ที่แน่ ๆ โกธรตัวเอง ๆ ๆ ๆ ๆ

เลียแผลตนเอง พร้อมกับการอ่านหนังสืออย่างบ้าคลั่ง

จนเจอคำพูดหนึ่งในหนังสือ "ความโกรธ" ของท่านอาจารย์ติช นัท ฮันท์

ท่านกล่าวไว้อย่างงดงาม และลึกซึ้ง ทำให้อาการบ้าของผมลดดีกรีลงบ้าง

"...เวลาที่เธอโมโห ขอให้กลับมาหาตัวเอง

ดูแลความโกรธให้ดี และหากมีคนทำให้เธอเป็นทุกข์

ก็จงหันมาดูแลความความทุกข์ ความโกรธตนเอง

อย่าพูดหรือทำอะไร เพราะสิ่งที่เธอพูดหรือทำด้วยอารมณ์เดือดดาลนั้น

อาจทำให้สัมพันธภาพของพวกเธอย่ำแย่ลง..."

 

งานมงคลที่ 3 ที่ผมได้ไปอีกหนึ่งงานในวันนั้น คือ งานบวชลูกชายเจ้านาย

ผมไปถึงตอนเกือบหกโมง...ผมไม่ได้เข้าไปที่บ้านงาน...

แต่เจ้านายได้จัดงานเลี้ยงอยู่ที่สนามหมู่บ้าน

หมู่บ้านสามสวน...มีหนองน้ำให้สบายตา และมีชาวบ้านมาขายของตลาดแลง

ระหว่างรอเจ้านายมาที่งาน และผมจะได้หลบไปบ้าน...เพื่อไปงานแต่งงานอีกงาน

 

ผมเดินดูชาวบ้านขายสินค้า และอาหาร

เช่น ไข่มดแดง ห่อหมกหน่อไม้ แกงผักหวาน ผักพื้นบ้าน นานาชนิด

และผมเดินมาเรื่อย ๆ สะดุดตา

เพราะเป็นแผงสี่เหลี่ยม เรียงราย สีสันสูดสาด

ผมมองเข้าไปข้างในเห็นเป็นร้านค้าขายของชำ

มีสินค้ามากมาย ชาวบ้านมาซื้อคึกคึก

 

ถามคนขาย และคนจัดร้าน

บอกว่า...เป็นร้านค้าชุมชน

บริหารโดยชุมชน ชาวบ้านได้ซื้อของราคาถูก มีปันผลคืนให้ด้วย

และรายได้แต่ละปี ก็นำไปพัฒนาหมู่บ้านในด้านต่าง ๆ

 

ผมบอกว่า...พี่ ๆ ผมสนใจจัง

เดี๋ยวจะพาชาวบ้านผมมาดูงาน

พูดคุยใช้เวลาพอประมาณ และชื่นชมในการทำงานของชาวบ้าน

ผมเดินออกจากร้าน...มาแหงนมองป้ายร้าน

ตัวเองมองแต่ต่ำ ๆ ไม่มองที่สูง

 

 

เมื่อแหงนมองดูท้องฟ้ากว้าง

ผมนึกว่าอยู่เกาหลี...เพราะเมื่อตอนไปเกาหลี

มีสิ่งสะดุดตาสะดุดใจ... เรียงราย สีสันสูดสาด เสมอ ๆ ครับ