ผมชอบการเดินทาง และงานศิลปะทุกอย่างที่สร้างจากมือกระจ้อยร้อยของมนุษย์

แต่ด้วยวาระของเวลา โอกาสอันลงตัว และเงื่อนไขการเงิน

ทำให้ผมไม่สามารถโบยบินไปตามที่ใจต้องการ

แต่เมื่อผมไปทำหัตถการให้ผู้ป่วย  หรือการเยี่ยมบ้านผู้ป่วยที่บ้าน

ผมได้เรียนรู้ชีวิต ที่มาของศิลปะ และศิลปะที่งดงามของชาวบ้านด้วย

นับเป็นการทดแทนที่มีค่าของผมอย่างยิ่ง

 

 

อย่างเช่น ครอบครัวผู้ป่วยที่ลูกสาวมีเนื้องอกในสมอง

มีปัญหาด้านการเคลื่อนไหว และสมอง

วันที่ออกไปเยี่ยมบ้านครั้งนี้...มีทีมสหวิชาชีพหลายด้าน

ซึ่งชาวบ้านเรียกพวกเราว่า....หมอ...ทุกคน

 

 

ผมเห็นศิลปะในตัวของชาวบ้านที่ผมได้ไปสัมผัสเสมอ ๆ

 

ภาพใหญ่ที่ 1  (เรียงจากซ้ายไปขวา)

ภาพเล็ก 1 = สมัยก่อนผู้หญิงที่ทอผ้าขิดไม่ได้จะไม่ได้แต่งงาน

ภาพเล็ก 2 = ฟักมีด : คุณตาทำเอง ใช้เก็บมีด พกพาไปไหนมาไหนสะดวกและปลอดภัย

ภาพเล็ก 3 = นายแบบ โชว์มีดที่เข้าฟัก

ภาพเล็ก 4 = คุณตาสานกระติ๊บข้าวเหนียว...ขายด้วยครับ

 

 

ภาพใหญ่ที่ 2  (เรียงจากซ้ายไปขวา)

ภาพเล็ก 1 = หวาย และไม้ตอกจากไม้ไผ่ ที่คุณตาใช้อย่างพอเพียง

ภาพเล็ก 2 = ลอบดักปลาที่คุณตาจักสานเอง

ภาพเล็ก 3 = ที่ปลงข้าว ทำจากไม้มะค่า...เอาไว้ส่ายให้ข้าวเหนียวหอมนุ่มน่ารับประทาน

ภาพเล็ก 4 = ภาพที่พี่น้องในบ้าน เพื่อนบ้าน มารับพวกเรา ราวกับมาดูหมอลำ

 

 

นอกจากได้ทำงาน...ได้ดูแลผู้ป่วย...ได้ชมศิลปะ...อย่างอบอุ่นอย่างไม่มีวันลีมเลือน

ผมจึงขอตั้งชื่อบันทึกบันทึกนี้ของผมว่า…

อบอุ่นรอให้เธอบินกลับมา...อีกครั้ง

……………………………………………

อบอุ่นรอให้คุณหมอ ๆ กลับมาเยี่ยมบ้าน...อีกครั้ง