*การฝึกร่วมผสมระหว่างนย.ไทยและนย.อม.นั้นแท้จริงมีการฝึกกันก่อนที่นรจ.นย.รุ่น๑๑จะมาเข้าเรียนด้วยซ้ำ เพราะผู้เขียนยังจำได้ว่าระหว่างที่เราเป็นนรจ.นย.ชั้นปีที่สองนั้น หลายหน่วยไปฝึกร่วมในชื่อรหัสว่า จังเกิ้ลดรัมทู - Jungle Drum - 2 สมัยนั้นพอกองกำลังขึ้นสู่เรือแล้วก็มุ่งหน้าเข้าพื้นที่ฝึกละมาตั้งแต่ ประจวบ ชุมพร สงขลา ปัตตานีและไปสุดที่นราธิวาส จำไม่ได้ว่าสมัยนั้นเริ่มมีการแบ่งแยกดินแดนหรือยัง ?
การฝึกต่างๆยังคงมีต่อไปทุกปี ไม่ว่าจะเป็นการฝึกกันเอง ภายในกองทัพเรือ หรือฝึกร่วมผสมกับต่างเหล่าทัพตลอดจนการฝึกร่วมกับทหารต่างชาติ ในชื่อรหัสต่างๆเช่น ค๊อบบร้าโกลด์ Cobra Gold. วาเลี้ยนอัชเชอร์.Valiant Usher. และ กาหรัด ฯ Carat. สมัยนั้นจะเป็นการฝึกระหว่างนย.อม.กับนย.ไทยเท่านั้น!ขณะเขียนเรื่องนี้ทุกอย่างมีการพัฒนาเปลี่ยนไปมากโดยเฉพาะการฝึก และผู้ที่พยายามมาติดตามการฝึก. ล่าสุดเมื่อ๗ - ๑๗ ก.พ.๕๕นี้ มาร่วมการฝึกกัน หลายประเทศเช่น..สหรัฐฯ , อินโดนีเซีย , สิงคโปร์ , ญี่ปุ่น , จีน , แคนาดาและเกาหลี.
๕๘. การซ้อมยกพลขึ้นบกด้วยรถสะเทินน้ำสะเทินบก รุ่นมาร์คโฟว์. - ที่หาดเตยงาม. ปี ๒๕๑๐
ระหว่างการแถวของนรจ.นย.๑๑ เราได้รับแจ้งว่าเดือนหน้าจะมีการแข่งขันกีฬากองทัพเรือ ให้มีการจัดกำลังเพื่อไปแข่งขันกองเชียร์ในนามนักกีฬานย. ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเริ่มเป็นการแข่งขันในปีแรก เราต้องซ้อมกองเชียร์กันอย่างหนักในที่ตั้งของกรมนาวิกโยธิน.ส่วนนรจ.นย.คนไหนเป็นนักกีฬา ก็จะถูกเรียกไปเก็บตัวที่แผนกกีฬานย. ในจำนวนนี้มีนรจ.นย.รุ่นเดียวกันหลายคนที่เริ่มวิ่งหมื่นเมตรบ้าง พันห้าบ้าง จนมีโอกาสได้รับใช้ชาติในนามของนักกีฬาทีมชาติ..ต่อมาเราต้องเดินทางไป - กลับระหว่างสัตหีบและสนามกีฬาภูติอนันต์..ที่บางนา.เพื่อทำการแข่งขันประเภทกองเชียร์. ผมจำได้ว่าทีมเราได้รับรางวัลกลับมาด้วย เสียดายที่จำไม่ได้แล้วว่าที่เท่าไร ? พอมีการขยายหน่วยใหญ่ขึ้นการกีฬาก็ได้จัดสร้างสนามแข่งขึ้นใหม่ที่ก.ม.๕ เพื่อการแข่งขันกีฬาทร.โดยเฉพาะ สะดวกและประหยัดเวลาในการเดินทางได้มาก ที่สำคัญประหยัดงบประมาณไปได้มากทีเดียว เพราะหลวงไม่ต้องจ่ายเบี้ยเลี้ยงด้วยเหตุผลที่ว่าเป็นการปฎิบัติงานภายในพื้นที่. กองเชียร์ชาวบ้านก็สามารถเข้าชมได้เพราะไม่มีการเก็บค่าผ่านประตูใดใด ? แถมวันดีคืนดียังมีการจัดคอนเสริต์เก็บค่าผ่านบ้าง ฟรีบ้าง. อันหลังนี้แฟนแฟนชอบกันมาก.
๕๙. ออกจากรถแล้วรีบวางแนวยิงทันที. - ที่หาดเตยงาม. ปี ๒๕๑๐
ที่สนามกีฬาทร.ก.ม.๕นี้ นอกจากจะใช้ในการแข่งขันกีฬาภายในทร.แล้วยังเคยมีการใช้สนาม เพื่อเปิดการแข่งขันกีฬาอีกหลายระดับ.เพราะสนามกีฬานี้กว้างขวางและมีอัฒจรรย์ให้นั่งชมอย่างสะดวกสบาย พื้นที่จอดรถกว้างใหญ่ทีเดียวที่สำคัญเวลามีงานใหญ่ๆทีไร..ทหารสารวัตรมากันเพียบจึงอยากบอกว่า เรื่องความปลอดภัยนั้น..อย่ากังวล.นอกจากเชียร์กันแล้ว เผลอหล่นลงมาเอง ! ผู้เขียนเคยมีส่วนร่วมด้วยก็คือ การแข่งขันกระโดดร่มนานาชาติครั้งสุดท้ายที่ทางกองทัพเรือเป็นเจ้าภาพ ใช้สนามกีฬาแห่งนี้ทำการเปิดการแข่งขันอย่างเป็นทางการเมื่อปี ๒๕๓๘ ผู้เขียนได้รับตำแหน่งจนท.ติดต่อประจำทีมอัฟริกาใต้ South Africa. จบการแข่งขันกีฬาระดับชาติแล้ว ยังเป็นการพิสูจน์ให้หลายๆคนเห็นว่า ทางกองทัพเรือพร้อมที่จะจัดงานใหญ่ได้ทุกระดับเสมอเพราะมีทั้งสถานที่และบุคลากร นักกีฬาทร.เองก็ยังสามารถคว้าถ้วยกลับมาด้วยทุกครั้ง. หลังจากการแข่งขันในครั้งนั้นแล้วเศรษฐกิจยังไม่ดีขึ้น ตามที่หลายๆรัฐบาลประกาศไว้ เพราะผู้เขียนคอยตามข่าวการจัดแข่งขันเสมอๆ..ที่จริงน่าเห็นใจเพราะการจัดแต่ละครั้งนั้นใช้งบประมาณไม่น้อยทีเดียว.
๖๐. โตนี่ฟางกับครอบครัวและน้องสาว. - ที่พิพิธภัณฑ์ทหารนย. ปี ๒๕๕๕ แอลวีทีรุ่นมาร์คโฟว์.
การแข่งขันกีฬาภายในของแต่ละเหล่าทัพนั้น ส่วนใหญ่จะจัดให้มีการแข่งขันกันในหน่วยขึ้นตรงเพื่อกระชับความสันพันธ์แม้ว่า บ่อยครั้ง..กีฬาหลายประ เภทกลับไปยั่วยุ เร้าใจให้กองเชียร์มาเชียร์แล้วเข่นฆ่ากันโดยมิได้ตั้งใจ..เช่นกีฬาฟุตบอลเกือบทุกระดับ รร.จ่านย.ได้ส่งนักกีฬาลงแข่งหลายประเภทเช่นวิ่งพันห้า วิ่งหมื่นเมตร กระโดดไกล ขว้างจักร วิ่งผลัด ฯ ช่วงนี้จึงเป็นโอกาสที่นักเรียนจ่านย.จะได้ฉายแสงออกมาบ้าง ในที่สุดสามารถติดทีมชาติได้ ๒ นายขอเอ่ยชื่อเพื่อเป็นเกียรติสักนิด อย่าหาว่าเขียนเชียร์กันเองเลยน๊ะ. นรจ.ทองม้วน ศรีคำบ่อและนรจ.วิจิตร ชูสกุล เสียดายที่งานหลวงเข้ามายุ่งกับการกีฬามากเกินจึงทำให้..ไม่สามารถอยู่ในตำแหน่งได้นานนัก. ภารกิจการจัดกองเชียร์ของนรจ.นย.๑๑จบสิ้นลงแล้ว และถือว่ามีความสำเร็จในระดับหนึ่ง เราจึงกลับมาที่กองร้อยรร.จ่า.นย.มาพบกับบรรดาครูฝีกน่ะสิครับ..ไม่มีใครคิดถึงเลยสักคน. ช่วงแรกเราต้องมาซ้อมการแสดง ดรีลทีมอย่างหนัก เพราะครูฝึกบอกว่า..นร.จะได้แสดงให้ครู , นายทหารผู้ใหญ่ ตลอดจนญาติมิตรได้ชมในงานฉลองความสำเร็จของจ่าใหม่ ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้. เอ้าพวกเราตั้งใจซ้อมกันหน่อยน๊ะ.
๖๑. ทีมอัฟริกาใต้. - ที่สนามกีฬาทร.ก.ม.๕ สัตหีบ.ปี๒๕๓๔ ภาพโดยโตนี่ฟาง.
สมัยนั้นยังไม่มีการปลอบขวัญ หรืออัดฉีดด้วยเงินหรือยศเช่นในสมัยนี้.ผมอยากมองมุมกลับว่านักกีฬาหลายคน ที่ได้ยศสูงมาจากการกีฬาส่วนใหญ่มักจะทำงานไม่ค่อยเป็น น่าเห็นใจครับ..เพราะมาทางสายกีฬาโดยเฉพาะ.ที่เขียนเช่นนี้..มิได้มีเจตนาละเมิดหรือลบหลู่นักกีฬาท่านใดเลยจริงๆน๊ะครับ แต่อยากเขียนตามที่เคยเห็นมา วันหนึ่งผู้เขียนมารอขึ้นรถโดยสารทร.จากท่าราษฎร์วรดิษย์เพื่อเดินทางกลับบ้านที่สัตหีบ ขณะรอรถเห็นนายทหารยศเรือเอกมายืนคุมทหารตัดหญ้าอยู่ในบริเวณนั้น ผมแอบเดินเข้าไปดูชื่อใกล้ๆจึงไม่สงสัยเพราะเรือเอกท่านนั้น..เป็นนักกีฬาชกมวยทร. มีชื่อมากในสมัยนั้น. ขอยืนยันว่าไม่ใช่เด็กชายสมรักษ์หรอกครับ ตอนนั้นสมรักษ์ยังคงหาจับอึ่งอยู่ในนาสักแห่งกระมัง ! หรือเป็นที่สายงานของทหารเรือก็ไม่ทราบ. ที่จริงงานระดับนี้..ที่นย.มักจะใช้จ่าหรือพลทหารอาวุโสดำเนินการควบคุมกันเอง ถ้าต้องใช้นายทหารสัญญาบัตรไปคุมการตัดหญ้าล่ะก็..ทางนย.เกรงว่า..เวลาเปิดให้ข้าราชการสอบเลื่อนฐานะจะไม่มีใครมาสอบกันเป็นแน่. เพราะคงมีข้าราชการหลายๆนายไม่อยากเป็นนายทหารแผนกตัดหญ้านั่นเอง !
๖๒. นรจ.นย.๑๑ เดินแถวเข้าสูสนาม. - ที่สนามกีฬาภูติอนันต์ บางนา. ปี ๒๕๑๐.
ปกติการเรียนการฝึกจะเริ่มตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์บ่าย. วันหยุดปกติและวันหยุดนักขัตฤกษ์มักจะไม่มีการฝึกใดใด ? นอกจากมีการจัดนักเรียนไปทำความสะอาดรอบบริเวณกองร้อย หรือในเขตรับผิดชอบ.เฉพาะนักเรียนกราบอยู่.
* นักดำน้ำทร. สังกัดกรมสรรพาวุธทร. บางนา ต้องดำน้ำลึกโดยใช้หัวดำน้ำที่มีสายต่อท่ออากาศลงในน้ำลึก อุปกรณ์และการฝึกต่างๆจะต่างกับมนุษย์กบ.
* * นักทำลายใต้น้ำ สังกัดกองทัพเรือ ประจำการจะต้องรับราชการที่เกาะพระ สัตหีบ. ถ้าอายุเกิน ๓๕ ปีถ้าจำตัวเลขผิดต้องขออภัยครับ. จะถูกปลดเป็นกบสำรอง ได้ค่าปีกครึ่งเดียว ส่วนผู้ที่ฝากเรียนเมื่อจบแล้วต้องกลับไปประจำการที่ต้นสังกัดไม่ได้ค่าปีกแม้แต่บาทเดียว. นอกจากจะมีเส้นสายดึงตัวมาประจำที่เกาะพระจึงจะมีโอกาสได้รับค่าปีก. ส่วนนายทหารสัญญาบัตรและนายทหาร ชั้นประทวนนั้นจะได้รับเงินค่าปีกต่างกัน. ที่เหมือนกันคือเวลาเข้ารับการฝึก.
๖๓. นรจ.ธีระ ทวีสวัสดิ์ รับรางวัลในตำแหน่งที่สาม. - ที่สนามกีฬาภูติอนันต์. ปี ๒๕๑๐
๑. นรจ.มานะ พึ่งเนตร.รับราชการแล้วได้เข้าเรียนหลักสูตรนักดำน้ำ กองทัพเรือ.เสียชีวิตลง ในขณะปฎิบัติหน้าที่ โดยไปดำกู้ซากเครื่องบินของกองทัพอากาศ ที่สะพานพระราม๖. เสียชีวิตในยศจ่าเอก.
๒.นรจ.ธีระ ทวีสวัสดิ์. เข้ารับราชการแล้วได้เข้าเรียนหลักสูตรนักทำลายใต้น้ำทร.แล้วโอนไปเป็นตำรวจน้ำ ยศจ่าสิบตำรวจ.ได้เสียชีวิตลงในขณะที่ไปอารักขา ช่วงที่เกิดสึนามิที่ภาคใต้ นรจ.นย.๑๑ ขอให้วิญญาณของเพื่อนทุกคนไปสู่สุคติด้วยเทอญฯ
๓. นรจ.ทรงเดช ศรีสุวัฒน์.เข้ารับราชการแล้วได้เข้าเรียนหลักสูตรนักทำลายใต้น้ำทร. แล้วโอนไปเป็นตำรวจน้ำ หลังจากสอบเลื่อนขั้นเป็นนายตำรวจแล้วได้ย้ายขึ้นบก ไปดังอยู่แถวภาคอีสาน เกษียณอายุในยศพันตำรวจโท เราชนแก้วกันตอนที่เพื่อนมาร่วมงานศพอาจารย์วิมล ช่วงต้นปี๒๕๕๕ ที่ผ่านมา.
๔.นรจ.วิบูล คล้ายแก้ว.เข้ารับราชการแล้วได้เข้าเรียนหลักสูตรนักทำลายใต้น้ำทร. แล้วโอนไปเป็นตำรวจน้ำ หลังจากสอบเลื่อนขั้นเป็นนายตำรวจแล้วก็หากินอยู่แถวบางนางเกร็ง ถิ่นของตำรวจน้ำจนเกษียณอายุในยศร้อยตำรวจตรี เราพบกันในงานรุ่นเสมอๆ.
๖๔. งานพิธีต่างๆจะมีการกระโดดร่มโชว์เสมอ. - ที่บก.หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน.
ส่วนการปล่อยนักเรียนกลับบ้านนั้น จะปล่อยนักเรียนกราบปล่อยตั้งแต่วันศุกร์บ่ายโมงตรง ทางศูนย์ฝึกฯ จัดรถจีเอ็มซีทหาร.รับนรจ.นย.จากโรงเรียนไปส่งที่ท่าราษฎร์วรดิษย์ แล้วนร.ต้องต่อรถไปกันเอง. ก่อนการปล่อยกลับบ้านจะมีการแจ้งให้ทราบว่าสัปดาห์นี้ ใครได้รับการปล่อยบ้าง..แต่ไม่ควรดีใจจนเกินเหตุเพราะจะมีการทดสอบร่างกายก่อนเสมอ..ใครผ่านตามเกณฑ์จะมีปัญหาไหมล่ะ?ถ้าไม่ผ่านมีแน่..งดปล่อย..ถ้าโชคดีจะโดนกักยามอีกหนึ่งกระทง.สายๆวันศุกร์ นักเรียนที่ได้รับการปล่อยจะถูกเรียกไปทดสอบร่างกายการทด สอบร่างกาย ตามแบบนย.ก็มี ยึดพื้น ๓๖ ครั้งผ่าน ๕๔ ครั้งคะแนนเต็ม ; ดึงข้อ ๘ ครั้งผ่าน ๒๐ครั้งเต็ม ; ซิทอั๊พ ๕๒ ครั้งผ่าน ๗๙ครั้งเต็ม. ใครไม่ได้ตามเกณฑ์ ก็ให้เอาของออกจากกระเป๋าเดินทางได้เลย. * ใครมีความผิดจนถูกประกาศหน้าแถวว่า..งดปล่อย.ก็ไม่ต้องมาทดสอบเพราะจะเหนื่อยฟรี..หรือถ้าชอบ ของฟรีจะมาก็ได้ แต่เท่าที่เห็นยังไม่เคยมีใครมาสักคน. ใครผ่านการทดสอบร่างกายก็จะได้รับใบลา. เดินทางโดยสวัสดภาพครับ. มาเจอกันใหม่ในวันอาทิตย์บ่ายโมงตรง..ที่เก่าเวลาเดิม..
๖๕. นรจ.นย.ต้องยิงปืนบันมึกแต้มทุกรุ่น. - ที่สนามยิงปืนนย. ปี ๒๕๑๐
ใครไม่ตรงเวลาก็จะต้องกลับรร.เองวิธีใดก็ตาม. รถจะมาหยุดให้ทานมื้อเย็นที่ตลาดล้อเกวียน เมืองชลบุรี. ก่อนปล่อยกลับบ้านในวันหยุดปกติครูฝึกย้ำว่า..นร.ทุกคนไม่ควรปล่อยตัว. สัมเลเทเมา. เพราะกลับมาจะเป็นการฝึกยิงปืนและมีการบันทึกแต้มด้วยน๊ะ ดังนั้นผู้ที่ได้รับการปล่อยต้องรักษาสุขภาพ.ให้มากกว่านักเรียนที่นอนอยู่ที่กองร้อย.* ขอกล่าวถึงนรจ.นย.ที่ไม่ได้รับการปล่อยกลับบ้าน ส่วนใหญ่ก็จะทำความสะอาดเสื้อผ้าบ้าง พักผ่อนบ้าง ตัดผมกันเองบ้าง บางคนแอบเล่นกีต้าร์จนคล่องทีเดียว..น่าเสียดายที่สมัยนั้นยังไม่มีการทำคลิ๊ปต่างๆขึ้นเอง มิฉะนั้น..แหลมเมอริสันอาจจะไม่ได้เกิดก็เป็นได้..ถ้าจ่าเวรไม่เข้มงวดก็จะปล่อยนรจ.อยู่กันอย่างอิสระแถวตามเวลา นักเรียนบาง กลุ่มก็จะใช้เวลาว่างไปแอบเผามันเทศกินกันอย่างสนุก ไม่ทราบว่าตอนนั้นเพื่อนๆไปหามันเทศมาจากไหน ? แต่เวลาที่ทำการเผากินนั้นตัวดำเพราะแดด แถมยังสวมกางเกงกีฬาสีแดงเสียด้วย เรื่องควันไฟนั้นคงไม่ต้องพูดถึงเห็นไกลๆนึกว่าอินเดียนแดง.ส่งสัญญานควันมาอีกแล้ว. มีการขออนุญาตไม่ไปรับประทานอาหาร. กินมันเผาจนพุงกางแล้ว.บางครั้งมีลูกหลานข้าราชการนำขนมถาดมาเดินขาย นักเรียนที่กำลังอยากรู้อยากลอง. ฝีปาก. ก็ไปลองจีบกันแถวๆหลังอาคาร บางคนสอบผ่านแต่บางคนสอบตก..
๖๖. ยิงเป้าปืนพกขนาด.๔๕มม. - ที่สนามยิงปืนนย. ปี ๒๕๑๐
ช่วงค่ำวันอาทิตย์ก็จะกลับมาคึกคักกันใหม่หลังจาก..รถทหารรับนรจ.นย.กลับมาจากกรุงเทพฯแล้ว เพราะจะมีการแถวรวมและเชคยอด นรจ.นย.ส่วนใหญ่มักจะคุยกันในแถว และถูกทำโทษกันเป็นประจำ แก้ยากครับ. เพราะเวลาแถวเท่านั้น..ที่คนส่วนใหญ่จะมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน. แก้ไม่ได้ก็ต้องยึดพื้นกันไป..สัปดาห์ต่อมา..มีการฝึกยิงอาวุธประจำกายที่นรจ.นย.ต้องเรียนรู้. สมัยนั้นยังใช้ปืนเอ็มวัน-ปืนพก.๔๕และปืนคาร์บิน. นรจ.นย.ต้องออกเดินทางจากกองร้อยเข้าสู่สนามก่อนตะวันขึ้น เพื่อทำการปิดเป้า ปะเป้า และแก้ไขเป้าที่สนามยิงปืนด้วยตนเอง ภายในการควบคุมของครูฝึก.อาหารการกินนั้นทางฝ่ายโรงครัวของศูนย์ฝึกฯเป็นผู้ดำเนินการตลอดงาน นรจ.นย.ทุกคนต้องอดทนต่อความร้อนของแสงแดดและอารมณ์ร้อนของครูฝึกบางคน ในสนามยิงปืนนรจ.นย.จะถูกสอนและต้องจำจนขึ้นใจว่า จะชี้ปลายกระบอกปืนไปได้ที่เดียวคือที่เป้าเท่านั้น !เป้าสำหรับยิงมิใช่ เป้ากางเกง.ใครมีโอกาสฝึกร่วมกับทหารนย.อม.จะเห็นว่าคนของเขาก็ถูกสอนจนเป็นนิสัยว่า.ขณะถือปืนห้ามนำนิ้วเข้าไปวางที่ไกปืน และถ้ายังไม่เข้ามาอยู่ในสนามยิงปืน ลำกล้องปืนพกจะต้องชี้ขึ้นฟ้าสถานเดียว. นรจ.นย.ใช้เวลายิงปืนประมาณ ๕ วันก็เป็นอันเสร็จสิ้น.
๖๗. ใครมีฝีมือก็เอาโล่ห์ไป. - พิธีมอบโล่ห์ให้กับนรจ.นย.๑๑ ที่ยิงได้คะแนนสูงสุด ปี ๒๕๑๐
จบการยิงปืนแล้วมีการแจกเหรียญความสามารถ ให้นรจ.นย.ทุกคนที่สามารถยิงผ่านตามเกณฑ์. ผู้เขียนจำคะแนนไม่ได้แล้ว..แต่จำได้ว่าเหรียญแม่นปืนมี ๓ ระดับ. คือพลยิงปืนดี. Markmanship. พลแม่นปืน. Sharp Shooter. ผู้ชำนาญการยิงปืน. Expert.แต่ละเหรียญสวยงามไปคนละแบบ. ก่อนที่นรจ.นย.จะออกไปทำการฝึกยิงอาวุธประจำหน่วยนั้น นักเรียนทุกคนต้องมาทำการฝึกในสนามหน้าศูนย์ฝึกฯเสียก่อน มีเรื่องขำขำจนนักเรียนต้องถูกทำโทษในขณะทำการฝึกมีการแบ่งออกเป็นกลุ่ม กลุ่มไหนฝึกการยิงปืนกลเบาก็จะแยกออกไปเรียน กลุ่มที่ผู้เขียนอยู่ด้วยกำลังฝึกการตั้งยิงปืนครก.หรือ ค -๘๑ ก่อนตั้งปืนจะแบ่งเป็นผู้ถือฐานยิงและผู้ถือลำกล้องปืน เมื่อวางฐานแล้วจะนำลำกล้องมาใส่พร้อมยิง..แต่จะต้องมีการตรวจอย่างเข้มงวด..เพื่อมิให้เกิดการผิดพลาดระหว่างทำการยิง นร.จะต้องท่องจำขั้นตอนการตรวจเช่น ตรวจมุมสูง ตรวจมุมส่าย ตรวจมุมกระดก และมีอีก๒-๓รายการแต่ นรจ.ประเสริฐ ศรีโมลา. ยังนึกไม่ออก ครูฝึกจึงแกล้งตะโกนมาเบาๆ..ได้ผลสิครับ..นรจ.ประเสริฐตะโกนตามด้วยเสียงอันดังว่า..ตรวจช่องคลอด..
๖๘. ตั้งระดับ ปรับระยะ กะให้ถูก. - การแสดงการยิงอาวุธประจำหน่วย .ปี ๒๕๑๐.
นักเรียนและครูฝึกไม่คิดว่าเขาจะพูดตาม.. จึงหัวเราะกันทั้งกลุ่ม..แต่เวลาถูกทำโทษนรจ.ประเสริฐ ถูกทำโทษเพียงผู้เดียว ครูทวีบุญเลิศ ธัญญา. สั่งให้เลียตั้งแต่ปากกระบอกลงมาถึงฐานยิง เรายังจำได้ดี. การลงโทษของครูฝึกนั้นไม่มีครับ..ใครจะมาอ้างมาตรฐานหรือบรรทัดฐานไม่มีจริงๆ ทุกอย่างต้องเป๊ะมิฉะนั้นเวลาออกรบจริง..ทุกคนอาจจะต้องตายโดยไม่มีการยิงเลยสักนัดก็เป็นได้..จากนั้นเป็นการแสดงการยิงอาวุธประจำหน่วย จนท.จะยิงโชว์บ้าง นรจ.นย.เหล่าทหารราบจะถูกจัดให้มาลองทำการยิงบ้าง ผู้เขียนจำได้ว่าไม่ค่อยมีโอกาสร่วมวงด้วย เพราะเป็นเหล่าทหารขนส่ง. ถ้าจบการศึกษาแล้ว ทุกคนต้องย้ายไปประจำหน่วยงานต่างๆภายในกรมนาวิกโยธิน และกรมผสมนาวิกโยธิน.ผู้เขียนและเพื่อนอีก๒๔ นาย ได้บรรจุครั้งแรกที่ร้อยขส.พันบร.นย. ประมาณ๑ ปี เพื่อเป็นการฝึกงานก่อนแล้วจึงย้ายในปีต่อไป.จ่าใหม่ทุกคนได้ทราบวิธีการยิง สมรรถภาพของอาวุธประจำกายและอาวุธประจำหน่วยมาแล้ว แม้ยังไม่ละเอียดนักแต่ทุกคนสามารถหาประสบการจากหน่วยงานที่ตนเองต้องไปประจำอยู่ ในช่วงที่เริ่มรับราชการ.
๖๙. นรจ.นย.ฝึกยิงปืนกลเบาแบบ ๘๘ - ที่สนามยิงปืนนย. ปี ๒๕๑๐
ช่วงนั้น จำได้ว่าสนามยิงปืนนย.ที่บ้านโป่งน้ำร้อนยังไม่ได้สร้างขึ้น ปืนครก หรือปืนค.และปืนใหญ่ยังต้องใช้รถลากไปยิงแถวๆเนินดินซ้ายมือ..บริเวณบ้านซากแง้ว. จากสัตหีบไปก่อนถึงเมืองพัทยาเล็กน้อย ทราบสิครับเพราะเมื่อจบแล้วผู้เขียนถูกบรรจุ ในอัตราจ่าพลขับที่กองร้อยปืนใหญ่ที่ ๓ พันป.ผส.นย.แถมยังเคยขับรถบรรทุกปบค.-ปืนใหญ่เบาวิถีโค้ง ๗๕มม.สามารถถอดและประกอบได้.จากกองพันทหารปืนใหญ่ กรมผสมนาวิกโยธิน สัตหีบ ไปทำการยิงในพื้นที่ต่างๆ.การยิงแต่ละครั้งยังทำให้กระจกบ้านเรือนในย่านนั้นแตกระ นาว เสียงปืนก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วย่านนั้น กระสุนก็จะตกลงไปในทะเล..ซึ่งสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า. อันตรายนั้นไม่ค่อยมีเพราะปกติจะมีการแจ้งเตือนชาวเรือเสมอๆเช่นวันที่ ๒๔ มีนาคม พ.ศ.๒๕๑๐จะมีการยิงปืนใหญ่ขนาด ๑๐๕มม.และค.๘๑ที่เส้นรุ้ง ๑๒๑๓๔๒ เส้นแวง๕๔๔๓๔๗ ขอให้ชาวเรือระมัดระวังในการเดินเรือ เป็นต้น.ท้องทะเลในพิกัดดังกล่าวก็จะว่างโล่ง ส่วนชาวบ้านในสมัยนั้นยังไม่มีการมามุงดูแต่อย่างใด ?นักเรียนนี่คือกระสุนปืนค.- ๘๑ แบ่งได้หลายแบบเช่นกระสุนส่องสว่าง กระสุนแตกอากาศ กระสุนทำลายธรรมดาและแบบทะลุทะลวง.
๗๐. ผบ.นย. พล.รท.พงษ์ศักดิ์ ภูรีโรจน์. - บุคคลตัวอย่างประจำปี ๒๕๕๕. ที่สองจากขวา.
* สมัยนั้นกรมผสมนาวิกโยธินจะประกอบด้วยหน่วยกำลังรบต่างๆ เช่นพันป.ผส.นย ฯ หลายปีต่อมามีการเปลี่ยนจากกรมผสมออกไปเป็นกองพลนาวิกโยธินตามอัตราที่ขยายใหญ่ขึ้น จากกรมนาวิกโยธินโดยมีผบ.นย.ในอัตรานาวาเอกเท่านั้น ! พอมีการขยายเป็นหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ตำแหน่งผบ.นย.ก็ขยายอัตราเป็นถึงพลเรือโท.
เวลาถือกระสุนควรระมัดระวังให้มาก..ถ้าหลุดมืออาจทำให้เกิดการระเบิดและถึงตายทันที ถ้ากระสุนระเบิด. รัศมีกระสุนจะกระจายออกทำลายทั้งคนและสิ่งของเป็นวงกว้าง หลายหน่วยงานที่มีกระสุนปืนไว้ในครอบครอง ปกติจะต้องนำมายิงทำลาย..ก่อนที่จะหมดอายุ..เมื่อปี๒๕๒๑นรจ.นย.ออกฝึกภาคสนามที่บริเวณบ้านหาดยาว ขณะที่ทำการฝึกยิงปืนค. อยู่นั้นกระสุนได้เกิดระเบิดคาลำกล้องทำให้นรจ.นย.รุ่นนั้นเสียชีวิตไปหลายนาย..นรจ.นย.รุ่นนั้นจบออกมารับราชการแล้วหลายๆคนจึงเรียกว่านรจ.นย.รุ่นค.- แตก. นรจ.นย.รุ่น๒๑. เรื่องแบบนี้บางครั้งเราได้มีการป้องกันดีแล้วแต่อุบัติเหตุย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ. จากการเก่าเก็บ.หลังจากนั้นจึงมาหาสาเหตุว่า..ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นนั้นเกิดจากอุปกรณ์ หรือบุคลากร.การฝึกยิงอาวุธและการชมการสาธิตนั้นใช้เวลาประมาณ ๓ วัน โดยอาศัยช่วงที่หน่วยงานนั้นๆมีการฝึกยิงอาวุธประจำหน่วย..ดีครับเพราะสมกับที่เขาพูดกันว่า..ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว.
๗๑. นักเรียนฟังบรรยายสรุปด้วยของจริง. - ที่บ้านซากแง้ว. ปี ๒๕๑๐
พอจบการยิงอาวุธประจำกายและอาวุธประจำหน่วยแล้ว เราต้องเรียนรู้เกี่ยวกับการหาที่อยู่ของตนเอง และของฝ่ายตรงข้าม.เรื่องการใช้แผนที่และเข็มทิศ. ครูผู้สอนคือร.อ.บุญทรง เชี่ยววิทย์ ร.น.ครูมักจะเน้นในเรื่องการสอนในห้องเรียนเท่านั้น ! ตำราคือเอกสารอ้างอิงแถมเวลาสอบครูยังให้นรจ.และนร.แต่ละหลักสูตรเปิดตำราได้ด้วยน๊ะ..น่าเสียดายไม่เคยมีใครได้คะแนนเต็มเลยแม้แต่คนเดียว.ทุกหลักสูตร.สนามฝึกเดินแผนที่เข็มทิศก็คือบริเวณเขาชีโอนชีจรรย์ นั่นเอง !พื้นที่กว้างกว่า ๑๕ ตารางกิโลเมตร.มีการปล่อยนร.ออกจากจุดประมาณ๐๗๐๐ น.แล้วนำคำตอบมาส่งกันก่อน ๑๗๐๐ น.นั่นแหละ !นรจ.และนร.จากหลายๆหลักสูตรมักจะได้รับที่หมายประมาณ ๓ จุด รวมระยะทางแล้วนร.ต้องเดินกันประมาณ ๑๐ - ๑๒ ก.ม.เป็นอย่างน้อย. ในจำนวนนี้มีพวกขี้เกียจรวมอยู่ด้วยพี่แกมักจะมาแอบลอกคำตอบ.พิกัดที่หมาย. จากพวกที่เดินหาจริงๆ แต่อย่างไรก็ดีการฝึกเดินแผนที่เข็มทิศนั้นได้ผ่านไปอย่างเรียบง่าย. จบเรื่องแผนที่เข็มทิศแล้วเป็นการเรียนในห้องเกี่ยวกับการดำรงชีพในป่า มีการสอนเกี่ยวกับการฟังเสียง การสังเกตต่างๆในเวลาค่ำคืน เท่านั้นยังไม่พอยังมีเวลาฝึกจริงตอนกลางคืนอีกด้วย.
๗๒. นรจ.นย.ต้องรู้จักวิธีใช้เครื่องฉีดไฟ. - ฝึกยิงเครื่องฉีดไฟที่ชายหาด. ปี ๒๕๑๐
เราจำได้ว่าหลังอาหารเย็นวันหนึ่ง เราต้องแต่งกายชุด ๕ พร้อมเป้ ปืน และหมวกกระบังอ่อน ออกเดินจากกองร้อยไปยังสนามฝึกของนย. ที่ตรงข้ามกองร้อยทหารช่างนย.*กองร้อยเดิมคือพื้นที่ของรร.จ่า.นย.ในปัจจุบัน.ส่วนกองพันทหารช่างในปัจจุบันแต่เดิมเป็นป่าหรือสนามฝึกที่เรียกว่า” หมู่บ้านเวียตกง ” ในป่าแห่งนั้นจะมีการสร้างกระต๊อบไม้ไผ่ไว้เป็นหลังๆ เมื่อมีการฝึกทางครูฝึกจะจัดให้พลทหารและนรจ.อีกกลุ่มหนึ่งหรือครูฝึก มาแอบอยู่ในหมู่บ้านนี้เพื่อปฎิบัติภารกิจต่อต้านพวกเรา. จะมีการฝึกให้นักเรียนเดินลาดตระเวน เน้นการห้ามใช้เสียงดังขณะเดิน สังเกตหรือฟังเสียงว่าข้าศึกกำลังทำอะไรอยู่ โดยให้นร.จดจำเสียงต่างๆที่ได้ยินแล้วนำกลับมาวิจารณ์กันในห้องเรียน.มีการนำสิ่งของมาให้ดมเพื่อสังเกตกลิ่นเช่นน้ำมันดีเซล ฯ มีการใช้ขวานฟันไม้เพื่อให้นร.ฟังเสียงว่าข้าศึกทำอะไรอยู่ บางจุดให้นร.เข้าไปสังเกตการณ์ใกล้ว่าข้าศึกมีกี่คน ? มีรถอะไรบ้าง กี่คน ใช้อาวุธอะไร ? ทุกคนต้องจดจำรายละเอียดให้มาก..เพื่อเป็นประโยชน์ต่อฝ่ายเดียวกันในการให้ข่าวต่อไป. ฝึกเสร็จเกือบเที่ยงคืน กว่าจะมาล้างตัวและเข้านอนก็เกือบตีหนึ่ง.
๗๓. ภาพอนุสาวรีย์นย. ปัจจุบัน. - ถ่ายจากหน้าบก.หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน.
ผู้ที่โชคไม่ดีก็คือผู้ที่จะต้องกลับมารับหน้าที่ยาม..ประจำหน้าและหลังกองร้อยนั่นเอง ! ที่เหลือก็คงต้องรีบเข้ามุ้งนอนกันเลยเพราะพรุ่งนี้เช้า..เรายังไม่มีใครทราบว่าจะมีอะไรแปลกใหม่กับนรจ.นย.รุ่นเราหรือไม่ ? ช่วงที่ว่างจากการฝึกตามปกติ เราเริ่มซ้อมดรีลทีมกันหนักขึ้นเพราะครูศักดาสอนให้จนเกือบหมดภูมิความรู้แล้ว ช่วงแรกเป็นการแสดงการควงอาวุธอยู่กับที่ก่อน ต่อมามีการประกอบเสียงดนตรีด้วย.โดยวงของสมาชิกนรจ.นย.๑๑ก่อน.พอเริ่มเข้าท่าแล้วครูจึงสอนการเดินผสมไปด้วย ธรรมดาครับแรกๆก็ดูขัดๆอย่างไรชอบกล พอซ้อมมากขึ้นเออ..เริ่มเข้าท่าแล้วสิครับ.เริ่มเดินไปด้วยเปลี่ยนปืนจากบ่าขวาไปบ่าซ้ายได้แล้ว ท่าต่อมาเป็นการเดินในรูปวงกลม.. เดินไปสักพักจึงจะเริ่มนับ.นับหนึ่งถึงสี่.ในจังหวะที่สี่เรียบอาวุธวางปืนลงบนพื้นในแนวตั้ง แล้วนับหนึ่งถึงสี่.ในจังหวะที่สี่ ให้รับปืนจากคนข้างหน้าแล้วนำขึ้นบ่าขวาเดินไปอีกสักพัก...พอจังหวะกลองตีสองครั้งให้หมุนตัวกลับแล้วเดินต่อไป พอกลองตีเบิ้ลอีกสองครั้งให้นร.นับหนึ่งถึงสี่ แล้วนร.ทุกคนต้องกลับหลังหันในวงกลม แล้ววางปืนลงอีกครั้งจึงเปลี่ยนปืนคืนที่เดิมเมื่อกลองตีเบิ้ล..เริ่มงงแล้วใช่ไหมครับ ?
๗๔. ตีด้วยพานท้านตั้ง. - วิชาทหารราบที่สนามฝึกข้างรร. ปี ๒๕๑๐
นี่เพียงแต่อ่านเฉยๆยังงงได้ขนาดนี้ ถ้ามาแสดงเองสงสัยครูศักดาคงให้คาบปืนวิ่งแบบพวกเราแน่ๆ อ๋อครูบอกว่ายกเว้นคนอ่าน.ไม่ต้องคาบปืนแบบพวกเรา. โชคดีมากที่เป็นผู้อ่าน. ผมยังจำได้ว่าพอเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้วเรามีการซ้อมประกอบวงดุริยางค์นย.ด้วยครับ. ปีพศ.นั้นนย.มีหมวดดุริยางค์ขึ้นตรงกับร้อยบก.พัน.บร.นย. ปัจจุบันแยกไปขึ้นตรงกับฐานทัพเรือสัตหีบแล้ว เป็นระดับกองร้อย.หลังจากมีการซ้อมแสดงประกอบดนตรีแล้ว ครูแสดงความพอใจและบอกว่า..ถ้านร.แสดงได้ขนาดนี้ครูว่า ซ้อมอีกหน่อยคงออกงานได้แล้ว..คนฟังก็ต้องดีใจเป็นธรรมดาแม้ว่าจะถูกสั่งให้คาบปืนวิ่งจนเจ็บฟันไปหมดแล้ว..หายเจ็บขึ้นมาทันที. คนเราพอเป็นแล้วคงจะลืมยากทีเดียว เหมือนที่เราขับรถหรือขี่จักรยานนั่นเอง แม้จะมิได้ปฎิบัติอีกนานเพียงใด ? แต่ถ้านำมาขัดเกลาสักหน่อยก็ต้องไปได้. สิบปีผ่านไปแม้ไม่ได้ขับรถอีกเลยพอกลับมาขับใหม่..อาจจะตะกุกตะกักไปบ้าง หลังจากขับไปราว ๓๐นาทีหรือสัก๕๐ ก.ม.เราจะรู้เองว่าเริ่มกลับมาเหมือนเดิมแล้ว.
๗๕. หลักสูตรนร.รบพิเศษ แขนงลว.สะเทินน้ำสะเทินบกนย. - หน้าบก.นย.. ขอบคุณภาพจากเน็ทนย.
............
รบรันฟัดฟาดไม่ขลาดหวั่นไหว
มีศึกมาใกล้ไม่หวั่นครั่นคร้ามริปู
.............