"อ้อมแขนแผ่นดิน"

 



 

 

...

สายลมเย็นอ่อนโยนจากโพ้นฟ้า
รินรับขวัญคนอ่อนล้ามาพักผ่อน
สู่อ้อมแขนแผ่นดินถิ่นมารดร
มาดับร้อนไฟรุมสุมหัวใจ

น้ำค้างหยดแต้มหญ้าแววระยับ
นกไพรขับเพลงขานผ่านลมไหว
แผ่วแผ่วเสียงเพียงศิลป์พิณเรไร
กลิ่นดอกไม้หอมกรุ่น สุนทรีย์

ทะเลหมอกดอกเมฆเสกนิมิตร
ภาพชีวิตจิตรกรรมนำวิถี
ได้มาพบเมืองฟ้าสุขาวดี
ยังไม่มีแดนใดเทียบได้เลย

คนรุ่มร้อนนอนพักรักษาไข้
ธารน้ำใสไหลฉ่ำร่ำเฉลย
มานอนแนบแอบหนุนจนคุ้นเคย
ลมรำเพยกลิ่นบุปผามาประโลม

ให้ลืมโลกแห้งแล้งล่มแรงฝัน
เมืองหมอกควันปัญหาพายุโหม
คนเงียบเหงามองไม่เห็นเพ็ญโพยม
ที่จะโน้มจิตน้าวยามร้าวราน

สายลมเย็นอ่อนโยนจากโพ้นฟ้า
เชิญขวัญมาอยู่ในไพรสถาน
ทะเลหมอกดอกไม้ได้แย้มบาน
รอรับการมาเยือนเรือนมารดร

...


 

 

......................................................................................................................................

 

ช่องไฟเติมพลังใจ

 

...

ใครที่เหนื่อยจากงานแวะมาพัก
เติมพลังความรักและคิดถึง
มอบกำลังหัวใจจิตคำนึง
ความคิดถึงและห่วงใยมอบให้เธอ

...

 

หนังสือกวีเก่า ๆ อายุเกือบ ๒๐ ปี ที่ผมบรรจงหยิบจากชั้นหนังสือของห้องสมุดมหาวิทยาลัยในวันนี้ ดูเหมือนช่างบังเอิญเสียนี่กระไรที่สามารถใช้บทกวีบทหนึ่งเติมพลังให้ใครสักคนที่กำลังเหนื่อยล้าได้ ณ ตอนนี้

 

...

ขอเธอจงมีพลังและความกล้า
แรงศรัทธาอุดมการณ์ให้หาญสู้
จิตวิญญาณศักดิ์ศรีความเป็นครู
จักสถิตคงอยู่ในหัวใจเธอ

...


 

บุญรักษา ครับ ;)...

 

......................................................................................................................................

ขอบคุณหนังสือกวี ...

เดือนแรม ประกายเรือง.  ลายปีกผีเสื้อ.  กรุงเทพฯ : ต้นอ้อ, ๒๕๓๘.