ฝึกแต่งกลอน เพื่อสอนตน ...

  


 

 
 

...

ผมแต่งกลอน แต่งกวี ตามอารมณ์
คำคมคม หายาก ลำบากเหลือ
คำทื่อทื่อ ได้หนังสือ มาจุนเจือ
เอามาเผื่อ จับวาง ทางบทกลอน

เวลาเล่น ดนตรี มีหลายแนว
กลอนแผ่วแผ่ว แต่งได้ ไร้คนสอน
ดีไม่ดี อยู่ที่ใจ ไม่อาวรณ์
เพียงแต่งกลอน ตามอารมณ์ ชื่นชมเอง

กลอนเพ้อรัก คิดถึง นำเสนอ
ห่วงใยเธอ มากมาย ใจตรงเผง
กลอนขอมอบ กำลังใจ ไม่หวั่นเกรง
ใจนักเลง เพลงหวาน สำราญคำ

กลอนม่วนม่วน กวนโอ๊ย ก็แต่งได้
เหมือนน้ำลาย มาเลอะ เปรอะขันขำ
ตลกร้าย ใครว่าดี กี่ลำนำ
ฝนตกพรำ ลมหนาวผ่าน หนทางยาว

ในความจริง แต่งกลอน คือสอนตน
สอนให้ยัง เป็นคน ทุกหนหาว
มีสติ รับรู้ ทุกเรื่องราว
มีเรื่องเล่า มากมาย ที่ให้แล

ฝึกรู้จัก มองทุกสิ่ง คือธรรมะ
ฝึกให้ละ ทุกสิ่ง คือจริงแท้
ฝึกหัวใจ ให้คงมั่น ไม่ผันแปร
ฝึกเป็นคน รู้จักแพ้ คือแท้จริง

...

 

 

มหาวิทยาลัยแห่งเวียงบัว

ฤดูร้อน ณ เชียงใหม่

๒๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๕

๑๕.๕๒ น.

 

 

......................................................................................................................................................................

อารมณ์กลอนมือใหม่

 

อารมณ์ไหนที่ทำให้เราได้แต่งกลอนได้ดีบ้าง

รัก เศร้า ทดท้อ คิดถึงใคร รำคาญ ตลก แอบฮา

หรือแต่งกลอนไม่ต้องใช้ "อารมณ์" ???

 

แต่อย่างน้อย การแต่งกลอนสักบท ทำให้เรารู้ตัวว่า ยังเหลือสติรับรู้อยู่บ้าง ;)...

 

 

บุญรักษา ครับ ;)

 

......................................................................................................................................................................