...ตนนั้นแลเป็นที่พึ่งแห่งตน...

ตนของตนเตือนตนได้ให้พ้นผิด

ตนลิขิตชีวิตได้ใครจะเหมือน

นั้นเท่ากับไม่ต้องหาใครมาเตือน

ตนแชเชือนเพื่อนของตนพ้นห่างไกล

 

แลเหลียวมองข้องขัดใจไปทุกที่

ตนทำดีมีวิชชาพาสดใส

เป็นที่พึ่งเพื่อนพี่น้องผองเผ่าไทย

ได้น้ำใจให้เมตตาปัญญามี

 

ที่ท่องเที่ยวทั่วถนนคนทำชั่ว

เลิกเมามัวกลัวบาปกรรมนำตนหนี

พึ่งพระธรรมนำชีวิตจิตใจดี

เดินทางที่พุทธองค์ทรงตรัสมา

 

แห่งเรียนรู้ดูจดจำนำมาเล่า

ตั้งแต่เช้าสายบ่ายเย็นเห็นค่ำหนา

ตนเท่านั้นพึ่งตนได้ทุกเวลา

จะพึ่งพาสิ่งนอกกายไม่มี..เอย.