Parkinson ’s disease เป็นโรคทางระบบประสาทที่พบได้บ่อย เกิดขึ้นกับผู้สูงอายุเป็นส่วนใหญ่ คนไทยเรียกว่า โรค “สั่นสันนิบาต” โรคพาร์กินสันนั้นถูกจัดอยู่ในกลุ่มของโรคที่เรียกว่าการผิดปกติของการเคลื่อนที่ การเคลื่อนไหวร่างกายและมีอาการอื่นควบคู่ด้วย ส่งผลต่อความสามารถในการทำกิจกรรมในชีวิตประจำวัน
สาเหตุของโรค
นิวรอน ซึ่งอยู่ในพื้นที่หนึ่งของสมองที่ชื่อว่า substantia nigra (ผลิตโดปามีน) ได้ตายลงหรือทำงานได้แย่ลง ทำให้เสียสมดุลของสารโดปามีนในสมองที่ทำหน้าที่ควบคุมระบบการเคลื่อนไหวของร่างกาย เมื่อสมองขาดโดปามีน จึงเกิดอาการเคลื่อนไหวผิดปกติขึ้น
อาการของโรคและลักษณะที่แสดงออก
•อาการสั่นและอาการเกร็ง
•อาการเคลื่อนไหวช้า
•การทรงตัวไม่ดี เดินในท่าผิดปกติ
•ใบหน้าเฉยเมย น้ำลายสอมุมปาก
•..อื่นๆ..ท้องผูก,ท้อแท้เศร้าซึม,ปวดตามร่างกาย,อ่อนเพลีย,ภาวะสมองเสื่อม,cognitiveลดลง
การรักษาทางกิจกรรมบำบัด
1.ประเมิน
2.ตั้งเป้าหมายในการรักษา
3.วางแผนการรักษา
4.ให้การรักษา
5.มีการประเมินซ้ำเพื่อดูผลการรักษา
นักกิจกรรมบำบัดจะดูเรื่อง
•Self-care
•Functional communication
•Mobility
•Work
•Play or leisure
•Etc.
การให้การรักษาทางกิจกรรมบำบัด ตัวอย่างเช่น
•เน้นเรื่องความปลอดภัยในการเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวัน
•ให้ความสำคัญของการทำงานประสานกันของตาและมือ
•ดูปัญหาเรื่องการกลืนลำบาก
•เลือก,สอนและให้ความรู้เกี่ยวกับการใช้อุปกรณ์ช่วยเดิน
•ปรับสิ่งแวดล้อมให้เอื้อต่อการทำกิจกรรม เพิ่มโอกาสในการทำกิจกรรม
•ปรับกิจกรรมลดความละเอียดของกิจกรรม ลดขั้นตอนการทำกิจกรรมให้สั้นลง
•แนะนำ จัดหา ให้ความรู้เกี่ยวกับอุปกรณ์เสริมที่OTเห็นว่ามีความจำเป็น
•ให้คำแนะนำในการดูแลตนเองทั้งแก่ผู้ป่วยและญาติ
