ชีวิตมีคืนวันอันจำกัด มิอาจผัดผ่อนขอต่อคืนค่ำ นาทีเดียวก็ไม่มีให้หนีกรรม อาจอ่อนล้มจมคว่ำอยู่ลำพัง

 

 

 

ยามสิ้นแสง อัสดง ตรงขอบฟ้า

สีส้มจ้า เลือนลาง แล้วจางหาย

ก่อนความมืด โรยตัว อยู่ทั่วกาย

ชีวิตคล้าย สนธยา ที่ฟ้าไกล

 

 

ในยามรุ่ง เริ่มอุษา แจ่มจ้าอยู่

ได้เรียนรู้ ความจริง ถึงสิ่งไหน

กี่มากน้อย บุญกรรม ที่ทำไป

ก่อประโยชน์ ใดใด ให้โลกเรา

 

 

แต่ละเดือน แต่ละปี ที่พ้นผ่าน

อยู่เพื่อการ สร้างสุข หรือทุกข์เศร้า

หรือยื้อแย่ง แข่งขัน ไม่บรรเทา

จ้องจะเอา ตามใจ ไร้เมตตา

 

 

เคยอบรม บ่มนิสัย ให้ความรัก

น้อมตระหนัก ที่จะเสริม เติมคุณค่า

คอยแบ่งปัน ดีงาม ตามศรัทธา

หรือพัฒนา ต้นทุน คุณธรรม

 

 

ชีวิตมี คืนวัน อันจำกัด

มิอาจผัด ผ่อนขอ ต่อคืนค่ำ

นาทีเดียว ก็ไม่มี ให้หนีกรรม

อาจอ่อนล้ม จมคว่ำ อยู่ลำพัง

 

 

สนธยา ของชีวี มีมาถึง

ต่างต้องการ ที่พึ่ง ที่พึงหวัง

เสบียงบุญ หนุนนำ เป็นกำลัง

ไว้เดินทาง อีกครั้ง หลังสนธยา

 

 

 

 

 

 

สันติสุข  สันติศาสนสุข  ΔΔ

๒๗  กุมภาพันธุ์  ๒๕๕๕ / ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ท