คือความหวัง”ที่ทรงพระราชทาน”

น้ำจะท่วมฟ้า ปลาจะกินดาว

 

 

 

     โบราณบอก“น้ำจะท่วมฟ้าปลาจะกินดาว” 

เหมือนหนึ่งกล่าวบอกภัยอันใหญ่หลวง

พระอาทิตย์ทรงกรดล้อมหมดดวง

ดูโชติช่วงบอกเหคุของเภทภัย

        ไม่นานนักน้ำหลากอย่างรุนแรง

ที่เคยแห้งกลับเชี่ยวเป็นเกลียวไหล

ไม่เคยเห็นก็ได้เห็นอุทกภัย

น่าตกใจในคำโบร่ำโบราณ

       ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อเมื่อเป็นไป

เมืองกรุงใหญ่อาจถึงซึ่งอวสาน

คงไม่ใช่ศึกพม่ามาร้าวราญ

หากถึงกาลคงศึกน้ำลึกมา

        ทั้งบิ๊กแบ็คแพ็คใหญ่กั้นทำนบ

เตรียมน้ำรบน้ำรุกทุกทิศา

ทั้งพ่อเมืองบอกกล่าวชาวประชา

สุดผวาน้ำรุกบุกเรือนชาน

        ต้องย่อยยับกับสายนทีท่วม

เพราะหละหลวมไม่ฟังดังกล่าวขาน

ไม่ใส่ใจน้ำท่ามาช้านาน

เมื่อท่วมบ้านมิดหลังคาจะว่าใคร

        ในหลวงเราทรงเล็งเห็นปัญหา

 พระปรีชาทรงชี้ทางแก้ไข

บอกวิธีป้องกันอุทกภัย

ทรงห่วงใยภัยอุทกท่วมพารา

        หากใส่ใจภัยพิบัติอาจแก้ได้

แต่ทำไมไม่สำนึกไม่ศึกษา

มัวระเลิงแย่งอำนาจในสภา

ทิ้งประชาสู้ภัยน้ำสุดลำเค็ญ

        เมื่อวัวหายแล้วจึงคิดล้อมคอก

โบราณบอกหนึ่งว่าเหมือนตาเห็น

ภัยอุทกใช่ว่าพึ่งมาเป็น

ยังใจเย็นจนพินาศจึงป้องกัน

        สมใจอยากหรือยังท่าน ส.ส.

ร.ม.ต.ตำแหน่งใหญ่ที่ใฝ่ฝัน

ถึงจะเหมาะไม่เหมาะไม่ว่ากัน

ข้อสำคัญอย่าโกยจนพุงกาง

        จงช่วยซับน้ำตาบรรดาไพร

อำมาตย์ใหญ่เสพสุขอย่างเมินหมาง

น้ำตาไทยไหลรดหยดเป็นทาง

อย่าทิ้งขว้างช่วยซับคราบน้ำตา

        มาคราวนี้ทรงชี้ถึงต้นเหตุ

ของภัยเภทก่อเหตุแห่งปัญหา

เพราะความโลภอกุศลของประชา

ทำลายป่าหมดสิ้นดินจึงพัง

        ธ ทรงชี้แนะแนวการแก้ไข

เพื่อไม่ให้เสียหายเมื่อภายหลัง

ปฏิบัติตามพระราชกระแสอย่างจริงจัง

คือความหวัง”ที่ทรงพระราชทาน”