ฉลาดเลือก

 

 

 

ฉลาดเลือก

          คนเราเกิดมาบนโลกมนุษย์ ล้วนถูกกำหนดให้เกิดมาเพื่อใช้กรรม คงไม่มีใครปฏิเสธหรอกนะว่า เกิดมาแล้วไม่มีกรรม เพียงแต่จะได้รับกรรมประเภทไหนกันบ้าง ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับกฎแห่งกรรม ไม่ว่ากรรมจากการกระทำ กรรมที่ได้รับจากผู้อื่น กรรมที่ไม่คาดคิด กรรมจากอดีตชาติ ฯลฯ แต่การได้รับผลกรรมดังกล่าวก็เหมือนฝึกให้ตัวเราได้คิด เหมือนเป็นประสบการณ์และก็จะไม่ทำให้มันเกิดขึ้นซ้ำอีก

          ท่านเคยสังเกตหรือไม่ว่า มีบางคนที่ตัวเราทำงานร่วมด้วย บางคนก็ประพฤติตัวเป็นคนดีมาก ๆ จนเราแอบเก็บและนำมาเป็นตัวอย่างและอยากที่จะคบหา พูดคุย แต่บางคนก็มีทั้งการกระทำดี กระทำไม่ดีในสายตาที่เรามองเห็น บางคนก็ทำไม่ดีเลยสำหรับคนประเภทนี้ แทบไม่ค่อยมีใครอยากจะเข้าใกล้เลยเชียวล่ะเพราะเข้าใกล้คราวใด ตัวเราก็จะได้รับความทุกข์ใจแทบทุกครั้ง จึงเรียกว่า หลีกได้หลีก เลี่ยงได้เลี่ยง หนีไปให้ไกลได้ก็จะหนี เพราะถ้าเราได้ใกล้ชิด ก็จะเปลืองตัวเรามากกว่าแถมจะนำความเสียหายมาสู่ตัวเราเสียอีก สำหรับกรณีหลังในสังคมยุคปัจจุบันก็จะมีค่อนข้างมาก ๆ เสียด้วย แต่ผู้เขียนก็ยังคิดในเชิงบวกว่า “คนเรานั้นเกิดมาไม่เหมือนกัน เขาอาจได้รับความสุขน้อยกว่าความทุกข์เมื่อเขาเกิดมา จึงทำให้พฤติกรรมของเขาเป็นเช่นนั้น คนเราไม่สามารถเลือกเกิดได้”...แต่ก็มีข้อคิดที่ว่า...คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่คนเราก็สามารถที่จะเลือกประพฤติ ปฏิบัติให้ดีได้ ดีต่อพ่อ – แม่ ดีต่อพี่ – น้อง พีต่อเพื่อน ๆ ดีต่อคนรอบข้าง ดีต่อสังคม...แล้วเขาทำไมไม่ทำล่ะ...ก็ขึ้นอยู่ที่จิตที่ใจของเขาก็แล้วกัน…

          หรือแม้แต่พฤติกรรมของอาจารย์ที่สอนในปัจจุบันนี้ก็เช่นกัน ถ้าเป็นศิษย์ยุคใหม่ ก็ควรที่จะต้องฉลาดเลือก ๆ ในสิ่งดี ๆ ของอาจารย์ สิ่งใดไม่ดีศิษย์ก็ไม่ต้องนำเอาไป เพราะก็ทราบแล้วว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ดี สภาพสังคมไทยในยุคก่อนนั้น เด็ก ๆ จะถูกหล่อหลอมมาว่า  คนที่ได้ชื่อว่า ครู อาจารย์ จะต้องเป็นแบบพิมพ์ที่นึกแล้วต้อง “เป๊ะ” “ใช่” แต่ในสภาพความเป็นจริงแล้วนั้น “ไม่ใช่” เพราะพฤติกรรมของแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกัน ปัจจุบันมีข่าวให้เห็นได้ทราบกันอย่างมากมาย เช่น ครูค้ายาบ้า ครูข่มขืนลูกศิษย์ ฯลฯ ถ้าเราเข้าใจเสียแบบนี้แล้ว ก็จะทำให้สบายใจ และทำใจ เผื่อความเสียใจกับพฤติกรรมของอาจารย์ที่ศิษย์คิดว่าใช่ไว้ด้วย...สำหรับคนที่เป็นอาจารย์ก็ต้องสร้างพฤติกรรมตัวเองด้วยว่า ทำอย่างไรที่จะทำให้ลูกศิษย์ คิดว่า “ใช่” ในสายตาของเขา เพราะการที่จะเป็นครู อาจารย์สอนศิษย์นั้น ทุกคนที่เป็นครู อาจารย์จะมีจรรยาบรรณวิชาชีพสำหรับที่ตนต้องปฏิบัติด้วยกันทั้งนั้น เพียงแต่คงลืมนึกถึงไปกระมัง...เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องที่สอนกันไม่ได้ อยู่ที่พฤติกรรมของแต่ละคนนั่นเอง...ว่าจะมีจิตสำนึกกันมาก – น้อย เพียงใด

          สำหรับคนที่ฉลาดเลือก...ถ้าเป็นผู้เขียน ๆ ก็จะเลือกแต่พฤติกรรมหรือสิ่งที่ดี ๆ ของคน ๆ นั้น (ถ้าเขาดีพอ) ถ้าไม่ดีก็ขอบอกได้เลยว่า “ขอตัดออกจากวงโคจรชีวิตไปเลย” เพราะถือว่า ถ้าขืนเก็บและนำมาสู่ตัวเราก็จะทำให้ใจเราหมองไปเปล่า ๆ...เพราะก็ยังนึกอยู่ว่า คนเรานั้นไม่เหมือนกันจะทำให้เหมือนกันนั้นคงจะยากน่าดู...ก็เลยต้องขอเลือก ๆ แต่สิ่งที่ดีเท่านั้น ถ้าไม่ดีจะไม่นำพามาสู่ชีวิตแน่นอน...เพราะการนำแต่สิ่งที่ดี ๆ เข้ามาสู่ตัวเราจะทำให้ใจเราเกิดสุขมากกว่าทุกข์...เพราะฉะนั้น “เราจึงต้องฉลาดเลือก”...