รู้ นั่น มิใช่สิ่งปรารถนา การจะพ้นล่วงมายากเกินกล่าว หลากรู้สึกลึกเจ็บกี่เรื่องราว จากเส้นทางทอดยาว ใครจะรู้......
บอกลูก....
... ความเป็นจริง บอกเรานั้นย่ำแย่
ชีวิตล้วนบาดแผล จากสิ่งฝัน
กรำเจ็บปวดซ่อนไว้ กับวัยวัน
พร้อมเผชิญโลกสารพัน ความเลวร้าย
ไม่มีหรอก ลูกเอ๋ยสิ่งเคยหวัง
ชีวิตเราพ่ายพัง ทุกความหมาย
แต่เริ่มต้นความฝัน พรรณราย
ยังมิทันบั้นปลาย ก็สูญสิ้น
เมื่อความจริง อัตคัดอยู่ชัดแจ้ง
ท่ามหนแห่งตัณหา อันบ้าบิ่น
งดงามฝันที่เจ้า เฝ้ายลยิน
สักวันเจ้าคงคุ้นชิน ความเป็นไป
ทุกทุกความผิดหวัง แต่ครั้งเก่า
จักสอนความโง่เขลา ของเราได้
ทุกข์สุขอันวาดวน แห่งหนใจ
ปล่อยล่วงฝันวันวัย ดังสายลม
โลกนี้มีอะไร ให้ปรารถนา
ความต้อยต่ำแห่งชะตา เถอะ ถุยถ่ม
กี่ปวดร้าวกร้าวปลุก ในทุกข์ตรม
จำนนหรือความระทม ของชีวิต
ก้มหน้ารับความจริง ทุกสิ่งเถิด
ชะตาอันก่อเกิด เราลิขิต
อาจบางเสี้ยวโลกงาม ในความคิด
พอเป็นทิศเป็นทาง ให้ย่างเดิน
แม้ความจริงจะบอกเรา ว่าย่ำแย่
จากบาดแผลความฝัน อันผ่านเผิน
บางรู้สึกลึกทวน เช่นส่วนเกิน
ให้เราต้องเผชิญ อย่างปวดร้าว
รู้ นั่น มิใช่สิ่งปรารถนา
การจะพ้นล่วงมา ยากเกินกล่าว
หลากรู้สึกลึกเจ็บ กี่เรื่องราว
จากเส้นทางที่ทอดยาว ใครจะรู้
…………………
โดยคำ ลานเทวา
ความฝัน พรรณราย ...
พรรณราย รายล้อม พร้อมพรรค
ประจักษ์ ชีวิต ลิขิตได้
พรรณพฤกษ์ ลึกล้ำ พงไพร
จิตใจ มนุษย์ สุดลึก กว่า
...
แค่เพียง อยากเล่นคำ พรรณราย
คิดถึง มากมาย นะเพื่อนฉัน
พรรณราย ป่านนี้เธอ อยู่ไหนกัน
เพ้อพร่ำ รำพึง ถึง พรรณราย
..
ขอบคุณค่ะ :)