จักรยานสีแดง

สมัยฉันเรียนอยู่ประถม ไม่ต้องมีใครมาบอกฉันว่า จงรักษ์โลก ด้วยการมาขี่จักรยานกันเถอะ

ฉันและเพื่อน ขี่จักรยานกันมาอย่างสนุกสนานมากมาก มาแล้ว

ฉันกับเพื่อนๆ เจ้าแว่นสองสหาย รวมทั้งเจ้าหน้าตี๋ ในตอนที่ยังเรียนอยู่ชั้นประถมห้า เรายังต้องเดินทางกลับบ้านด้วยการเดินด้วยสองเท้า เพราะผู้ใหญ่ของพวกเราบอกเราว่า เรายังเล็กเกินไปที่จะขี่จักรยาน ฉันและเพื่อนสนิทอีกสามคนคือเจ้าแว่นฝาแฝดและเจ้าหน้าตี๋ เราจะเดินกลับจากโรงรียนเสมอ ๆ โดยเจ้าแฝดจะแยกทางกลับบ้านของตนก่อนถึงบ้านฉัน เจ้าหน้าตี๋แยกย้ายที่หน้าบ้านฉันเอง บางครั้งในวันดีๆ เราทั้งสี่ก็เดินไปเล่นทอยกองที่บ้านเจ้าหน้าตี๋ สร้างความวุ่นวายที่บ้านหลังน้อยของเขา หรือบางทีก็หันมาเล่นในบริเวณที่ทำการสัตวแพทย์ข้างบ้านฉันหลังเวลาราชการ บางครั้งเราก็หาเรื่องใส่ตัวด้วยการไปสร้างบ้านวุ่นวายที่วัดแจ้งให้เจ้าอาวาส ท่านหงุดหงิดเล่นบ้าง เจ้าน้องชายของเราทั้งสอง รวมเป็นหกคนก็มักมาสมทบ ช่วยก่อความวุ่นวายเนือง ๆ เป็นเรื่องราวแห่งความสุขความทรงจำ คราใดที่ระลึกถึง อดยิ้มในใจไม่ได้

ฉันรักจักรยาน เพราะรักการขี่จักรยาน

อยากขี่มันมากในตัวเมืองสงขลา แต่ด้วยความเกรงใจแม่ ที่ไม่อยากให้ลูก ๆ ต้องเสี่ยงอยู่บนท้องถนน ที่มีรถวิ่งเร็ว ๆ (ตามคำพูดของแม่) ฉันจำยอมต้องเชื่อฟัง ต้องทำตามด้วยการไม่ขี่มันเลย ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่นาน สมัยที่ครอบครัวยังอาศัยอยู่ที่ยะลา การขี่จักรยานผาดโผน ฉวัดเฉวียน หรือขี่พุ่งไปเร็ว ๆ แล้วเบรคอย่างกระทันหัน เป็นสิ่งโปรดปรานมาก ๆ แน่นอนรอยแผลเป็นตามตัวที่เหลืออยู่เป็นหลักฐาน และผลพวงจากการซนในวันเวลาในอดีตทั้งสิ้น หน้าแข้ง แขน ขา รวมทั้งบริเวณตามลำตัว ก็มีรอยจารึกจากการขี่จักรยานของเพื่อน

ฉันเคยเลียบ ๆ เคียง ๆ เรื่องการซื้อจักรยาน

เป็นไปไม่ได้ แม่ให้เหตุผลว่า สงขลาเป็นเมืองใหญ่กว่ายะลามาก

การจราจรบนถนน รถราคับคั่ง วุ่นวาย

แน่นอน แม่ไม่ยอมให้ซื้อจักรยานเพราะความห่วงและรักลูก แต่ในความเข้าใจของฉันตอนนั้น มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดรวดร้าว ที่ไม่ได้ขี่เจ้าของรัก

มีตอนต่อค่ะ